ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΚοινωνικα ΝεαΥπεραγία Θεοτόκος: Πεθαίνοντας, ανασταίνεται και ζει αιώνια με τον Υιό της

Υπεραγία Θεοτόκος: Πεθαίνοντας, ανασταίνεται και ζει αιώνια με τον Υιό της

Υπεραγία Θεοτόκος: Πεθαίνοντας, ανασταίνεται και ζει αιώνια με τον Υιό της

Γράφει ο Ευάγγελος Τσουκάρας *

Η Yπεραγία Θεοτόκος, κατά τους υμνογράφους και τoυς Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, βρίσκεται υπεράνω των Αγγέλων και πάντων των Αγίων: είναι η βασίλισσα των Αγγέλων και Κυρία και Δέσποινα όλου του κόσμου. Είναι η μητέρα του Θεού.

Στη θεομητορική φιλολογία (υμνογραφία και πεζογραφία) βρίσκουμε απέραντο λειμώνα, γεμάτο άνθη, με τα οποία η πίστη και η ευλάβεια των χριστιανών στεφανώνουν το πανάγιο πρόσωπό Της και γεραίρουν το υπερύμνητον όνομά Της, ζητώντας παράλληλα την ικεσία και την πρεσβεία της προς τον Χριστό για έλεος και ψυχική σωτηρία.

Όπως γλαφυρά περιγράφει ο γνήσιος Έλληνας και Ορθόδοξος λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου: «Εσύ Θεοτόκε, τιμήθηκες περισσότερον από όλους και αξιώθηκες να δανείσεις σάρκα από την σάρκα σου εις τον Υιόν του Θεού και διά τούτο εξαιρέτως λέγεσαι Παναγία και Υπεραγία και, παρότι είσαι άνθρωπος γεννημένος από ανθρώπους, είσαι, όμως, κατά τα λόγια του αγγέλου “τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ».

Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι μία από τις πιο σημαντικές εορτές της Χριστιανοσύνης. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο εορτασμός της περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχουν πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη.

Γι’ αυτήν μαθαίνουμε από τις διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών, όπως των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού, καθώς και από τα σχετικά τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνολογίας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η παράδοση της Εκκλησίας γι’ αυτό το Θεομητορικό γεγονός.

Οι Πατέρες και οι Υµνωδοί της Εκκλησίας µας, έχουν γράψει αµέτρητους ύµνους και εγκωµιαστικούς λόγους για την Παναγία µας, την µητέρα του Θεού, την πηγή της σωτηρίας µας, την αιτία της των πάντων Θεώσεως. Αναμφισβήτητα, είναι το τελειότερο ανθρώπινο πρότυπο, το οποίο δέχτηκε να ακολουθήσει το θείο θέλημα και αφοσιώθηκε στο Θεό συνεργώντας στην υποστατική ένωση του Θεού με τον άνθρωπο. Είναι η δεύτερη Εύα, που με την ταπείνωσή και την καθαρότητά της συνέβαλε τα μέγιστα στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Η Παναγία, λοιπόν, γι’ αυτούς τους λόγους έχει την πιο κεντρική θέση απ’ όλα τα δημιουργήματα στη ζωή και τη λατρεία της Εκκλησίας

Για την Παναγία και για τον κάθε πιστό, ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής του, δεν είναι ο αφανισμός του. Είναι κοίμηση και είσοδος σε μια νέα ζωή, ζωή αληθινή και αιώνια. Για αυτό και η Παναγία, όπως λέγεται και στον κανόνα που ψάλλεται στην εορτή της Κοιμήσεως «θνήσκουσα, σὸν τώ Υἱῷ ἐγείρεται διαιωνίζουσα».

Πεθαίνοντας δηλαδή ανασταίνεται και ζει αιώνια με τον Υιό της. Ως μητέρα της ζωής, ζει την αιώνια ζωή με τον Αρχηγό της ζωής. Έτσι και ο πιστός που ζει με πίστη στον Χριστό μέσα στην Εκκλησία εισέρχεται με τον θάνατό του σε μια νέα προοπτική αθανασίας και ουράνιας ζωής.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Μαντζαρίδης Γ, Χριστιανική Ηθική , Θεσσαλονίκη 2000

Πατρικίου Α, Ο Επιτάφιος θρήνος της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Θεσσαλονίκη 2015

 

*Θεολόγος- Φιλόλογος (Μsc Βυζαντινής Ιστορίας)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Χαριλάου Τρικούπη 26
30131 Αγρίνιο, GR
Τηλ: +30-2641039410
Email: info@sinidisi.gr