Τελικώς η επενδυτική βαθμίδα μπορεί και να αργήσει κάμποσο

Δυστυχώς, ήρθε η Moody's προχθές και η Ελληνική Οικονομία παρέμεινε στο Ba1 με σταθερές προοπτικές, απογοητεύοντας τόσο τους αισιόδοξους, όσο και τους μετριοπαθείς

Τελικώς η επενδυτική βαθμίδα μπορεί και να αργήσει κάμποσο

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχοντας απέναντί της 7 κόμματα στην Βουλή που δεν συμφωνούν μαζί της στο παραμικρό (αν και τα ίδια έχουν ελάχιστη σχέση μεταξύ τους) και έχοντας την μισή κοινωνία να θέλει η χώρα να μην ανήκει στη Δύση, έχει χρόνια που παίζει το χαρτί της ανάπτυξης.

Συγκρινόμενη με τους ερασιτέχνες λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ και ελλείψει δυνατής αντιπολίτευσης κατάφερε ο διεθνής παράγοντας να τη εμπιστευτεί και να δώσει αξία στα ομόλογα της χώρας, κάνοντας και το σχετικό γεωπολιτικό παιχνίδι με "οφέλη για όλες τις πλευρές".

Η κυβέρνηση είδε όλα τα παραπάνω κι έπαιξε το χαρτί της αναβάθμισης από τους "οίκους". Αυτό έφερε άνοδο στο χρηματιστήριο, κάποιες αναιμικές επενδύσεις και καλές αξιολογήσεις. Ο στόχος ήταν η επενδυτική βαθμίδα και η προσμονή μεγάλες διεθνείς εταιρίες που έχουν στο καταστατικό τους επενδύσεις μόνο με κορυφαία διεθνή αξιολόγηση, να κοιτάξουν και κατά δω... Δυστυχώς, ήρθε η Moody's προχθές και η Ελληνική Οικονομία παρέμεινε στο Ba1 με σταθερές προοπτικές, απογοητεύοντας τόσο τους αισιόδοξους, όσο και τους μετριοπαθείς.

Το πρόβλημα είναι πως έθεσε ταυτόχρονα σε καθεστώς αμφιβολίας, το αφήγημα της συνεχούς ανοδικής πορείας.
Η έκθεση ξεκινά με τα θετικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας, στα οποία λίγο-πολύ, έχουν αναφερθεί αναλυτικά όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και οι υπόλοιποι οίκοι αξιολόγησης. Παράλληλα η Moody’s εκτιμά ότι η ελληνική κυβέρνηση διαχειρίστηκε με επιτυχία την ενεργειακή κρίση.

Όταν όμως εκτιμά ότι "οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν ίσως να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις από τη δημογραφική επιβαρυμένη εικόνα"...καταλάβαμε.

Απλά, μάλλον θεωρεί ότι φτάσαμε στο απώτερο, στο peak μας, που λένε και οι μορφωμένοι. 

Κι αυτό γιατί η Moody’s εστιάζει την προσοχή στο χρέος και το δημογραφικό.

Για το, μεν, δεύτερο η λύση είναι σχεδόν αδύνατη, για το, δε, πρώτο απλά μπορεί να μετατίθεται γιατί εμείς δεν χρωστάμε σε ντόπιους όπως η Ιταλία ή η Ιαπωνία, εμείς χρωστάμε σε ξένους!

Το κυριότερο όμως είναι πως και τα δύο αυτά προβλήματα για να τα παλέψεις πρέπει να έχεις μια ενωμένη κοινωνία. Όμως οι ξένοι βλέπουν πάλι δικαστήρια, πορείες, ξύλο, μίνι εξεγέρσεις και καταγγελίες ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος Δικαίου.

Οπότε, αρχίζουν οι αγορές να καταλαβαίνουν ότι αν έφευγε σήμερα π.χ. ο Μητσοτάκης από το κάδρο δεν θα έμενε πίσω η ίδια χώρα αλλά μια άλλη, σαν εκείνη του 2012.

Και η λέξη χρεοκοπία αρχίζει πάλι να ακούγεται κάπου μακριά στο βάθος.

Εφημερίδα "Συνείδηση"

Λέει και κανένα ανέκδοτο ο Πιερρακάκης να περνάει η ώρα...