ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΚοινωνικα ΝεαΠοιος Παπαθανασίου;

Ποιος Παπαθανασίου;

Ποιος Παπαθανασίου;

Πέθανε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και, όπως σε όλη τη χώρα, αναρτήσεις έγιναν εκεί που ζει ο κόσμος πια, στα social media και από τεθλιμμένους συμπολίτες μας στο Αγρίνιο. Είναι πολύ εντυπωσιακό το γεγονός ότι, άνθρωποι που ανάθεμα αν έχουν ακούσει πάνω από δέκα νότες από το ο οσκαρικό «Chariots Of Fire», έγραψαν ολόκληρες νεκρολογίες. Εξίσου εντυπωσιακό με το ότι η μεγάλη πλειοψηφία δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα, παρότι μπορεί να κάνει αναρτήσεις από μπάσκετ μέχρι βιοηθική.

Το ζήτημα με τον μεγάλο αυτόν συνθέτη δεν είναι αγρινιώτικο, είναι πανελλήνιο. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που έγραφε για τα μεράκια του λαού, έγραφε μουσική για το διάστημα και για φίλους του νευροχειρούργους που ήξεραν ότι αυτού του είδους η μουσική έχει μια σχεδόν μεταφυσική(υπό την έννοια ότι η επιστήμη ακόμη δεν έχει βρει τον μηχανισμό δράσης) επιρροή πάνω στην επιστήμη τους.

Με άλλα λόγια, η μουσική του Παπαθανασίου δεν ήταν ποτέ για τα στέκια, τις πλατείες, τα γήπεδα, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία στην Ελλάδα. Όλα τα παραπάνω δεν υπάρχουν ούτε ως κομμάτια του δημόσιου χώρου, ούτε ως χώροι αναψυχής αλλά ούτε και ως χώροι καλλιέργειας και Παιδείας. Άσε που αυτοί οι πρωτοποριακοί για την εποχή τους, μη χορευτικοί, ηλεκτρονικοί ήχοι φανερώνουν και μια… αριστεία. Αυτό πού το πας; Μιλάμε για έγκλημα καθοσιώσεως. Εξάλλου, η μουσική του δεν έκανε ποτέ για σάουντρακ σε εμφύλιο πόλεμο ή για κάποιο φεστιβάλ νεολαίας με σουβλάκια και μερακλώματα.

Τώρα προσπαθούν αρκετοί να δουν αν είναι αλήθεια πως κάποτε είπε ότι λατρεύει από την Ελλάδα τον τόπο αλλά σιχαίνεται την έλλειψη σεβασμού που υπάρχει για τα πάντα. Αν αληθεύει ότι κάποτε έφερε ανθρώπους της NASA στην πατρίδα του τον Βόλο για να οργανώσει μια βόλτα με τριήρη στα χνάρια της Αργούς αλλά δεν τον άφησε ο τότε δήμαρχος(ο πριν τον Μπέο)! Αν ισχύει ότι δεν παρέλαβε το Όσκαρ του ποτέ γιατί φοβόταν τα αεροπλάνα ή αν η αλήθεια είναι ότι… κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ όπως έλεγαν όσοι ποτέ δεν τον πολυχώνεψαν!

Το πρόβλημα είναι ότι η μουσική στο επίπεδο του Παπαθαασίου- όπως και η Ιστορία π.χ. για την Γενοκτονία των Ποντίων  που τόσο πολύ αγνοήθηκε πάλι, πλην κάποιων εκδηλώσεων και δρώμενων στο κέντρο της πόλης- διδάσκεται. Και για να συμβεί αυτό πρέπει τα σχολεία να είναι για διδαχή, για εκπαίδευση. Πόσα περιστατικά βίας, δικαστήρια(όπως εκείνο στο 1ο Γυμνάσιο) ή και άλλα «παρατράγουδα» έχετε ακούσει εδώ και μέρες να έχουν αναφορά στα σχολεία;

Και πόσα γυμνάσια και λύκεια ξέρετε που δεν υπολειτουργούν αυτό τον καιρό με τους μαθητές να έχουν κρατήσει τις απουσίες τους για τώρα, απλά και μόνο είτε πάνε σχολείο είτε όχι, δεν υπάρχει καμία διαφορά. Δεν «παιδεύονται» στο σχολείο άλλωστε…

Από την άκρη της πόλης

…γράφει ο Γιάννης Συμψηρής

Αγρίνιο: Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε μνημόσυνο για τα θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Χαριλάου Τρικούπη 26
30131 Αγρίνιο, GR
Τηλ: +30-2641039410
Email: info@sinidisi.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ