ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΑιτωλοακαρνανιαΑγρινιοΑγρίνιο: Ημέρα ευαισθητοποίησης για τα ΑμεΑ – «Γολγοθάς» η πρόσβαση

Αγρίνιο: Ημέρα ευαισθητοποίησης για τα ΑμεΑ – «Γολγοθάς» η πρόσβαση

Αγρίνιο: Ημέρα ευαισθητοποίησης για τα ΑμεΑ – «Γολγοθάς» η πρόσβαση

Ημέρα ευαισθητοποίησης για τα ΑμεΑ: «Γολγοθάς» η πρόσβαση

Άτομα με αναπηρία, που διακρίνονται στο αθλητισμό, μιλούν στη «Σ» για τη δύσκολη καθημερινότητα των ΑμεΑ στέλνοντας μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα των ΑμεΑ η «Σ» καταγράφει την καθημερινότητα των ατόμων με ποικίλες αναπηρίες, αποδεικνύοντας, δυστυχώς, πως αρκετοί συνάνθρωποί μας συχνά δυσκολεύουν τη  ζωή των ατόμων με αμαξίδια κυρίως, αλλά και γενικότερα όσων αντιμετωπίζουν διάφορα κινητικά προβλήματα.

Συχνά τα άτομα με αμαξίδιο εγκλωβίζονται πάνω σε ένα πεζοδρόμιο αναμένοντας βοήθεια από κάποιον περαστικό ή ακόμη εγκλωβίζονται στο σπίτι τους, αφού όπως δήλωσαν πολλοί γνώστες του θέματος στο Αγρίνιο μόνο το 5% των ατόμων με αμαξίδια και αναπηρίες, προσπαθούν να κυκλοφορήσουν στην πόλη.

Τα εμπόδια πολλές φορές στην καθημερινότητα και τη μετακίνηση των ατόμων με αναπηρία τα βάζουν οι συμπολίτες τους χωρίς τη θέλησή τους, λόγω έλλειψης ενημέρωσης και κυρίως προσοχής, σε τραγικό μάλιστα βαθμό.

Πολλοί συνάνθρωποί μας, παράλληλα με το «μάθημα» ζωής που δίνουν στην κοινωνία, ζουν ένα μόνιμο και καθημερινό «Γολγοθά», σε σημείο που σχεδιάζουν «πλάνο» μετακίνησης για κάθε υποχρέωσή τους.

Από τον καφέ τους δηλαδή, που αποτελεί ψυχαγωγία και βασικό πυλώνα κοινωνικών επαφών, μέχρι και τις υποχρεώσεις τους σε διάφορες υπηρεσίες.

Σύμφωνα με συμπολίτες μας που είναι σε αμαξίδιο η προσβασιμότητα στο Αγρίνιο δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση. Προσπάθειες γίνονται, αλλά είμαστε σε αρχικό ακόμη στάδιο.

Πολλοί έχουνε «χαρτογραφήσει» την πόλη και μπορούνε να κινηθούν, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι, διότι, από τα 100 λ.χ. άτομα με αναπηρία, μπορούν να κινηθούν και να λειτουργήσουν μέσα στην πόλη οι 5.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η πόλη είναι προσβάσιμη. Πρέπει να γίνουν πράγματα και κυρίως ο κόσμος να ευαισθητοποιηθεί περισσότερο και να δίνει σημασία στη ράμπα ή σε όποια άλλη πρόσβαση υπάρχει για τους ανθρώπους που κινούνται με αμαξίδιο.

Το Αγρίνιο σε σχέση με άλλες πόλεις ως προς την κίνηση των ατόμων με αμαξίδιο είναι κάπου στη μέση, αλλά υστερεί κατά πολύ σε σχέση με τις θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ λένε στη «Σ» Αγρινιώτες που είναι σε αμαξίδια και συμπληρώνουν: «σε υπηρεσίες τα πράγματα είναι πιο τραγικά.

Η πρόσβαση για μια απλή πληρωμή λ.χ. του κινητού τηλεφώνου μέχρι και η επίσκεψη σε μια άλλη υπηρεσία για σημαντικότερη δουλειά είναι δύσκολη.

Απουσιάζουν πράγματα στην καθημερινότητα που δεν έχουν κόστος. Μια απλή δηλαδή ράμπα για να αποφύγουμε ένα σκαλοπάτι.

Καθημερινά, θα πρέπει να βγάλουμε κάποιον υπάλληλο έξω από την υπηρεσία για να εξυπηρετηθούμε. Αυτό επιδρά αρνητικά ακόμη και στην ψυχολογία ενός ατόμου που είναι σε αμαξίδιο, ακόμη και αν πιστέψει ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, που πράγματι μπορεί να κάνει.

Ο εν ενεργεία Αστυνομικός στο Αγρίνιο Μάκης Κορδάτος, λόγω του γεγονότος που τον ανάγκασε να διαθέτει τεχνητό μέλος, όχι μόνο δεν πτοήθηκε, αλλά κατάφερε μάλιστα να διαπρέψει και στο αθλητικό γίγνεσθαι, συμμετέχοντας συνεχώς σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες.

Ο Μάκης Κορδάτος

Μάλιστα το 2016 στον μαραθώνιο της Αθήνας κατέκτησε παγκόσμιο ρεκόρ τρέχοντας 42χλμ. Παράλληλα είναι πάντα «παρών» και μάχιμος στην υπηρεσία του, αλλά και στις κοινωνικές του υποχρεώσεις!

Συγκεκριμένα ο κ. Κορδάτος τονίζει: «έχω ακρωτηριασμένος 21 χρόνια, το 2000 είχα τροχαίο και από τότε φοράω τεχνητό μέλος.

Μετά από 14 χρόνια έφτιαξα το αγωνιστικό τεχνητό μέλος, με το οποίο άρχισα νε τρέχω σε πολλούς αγώνες μεταξύ ατών και ο μαραθώνιος το 2016 των 42 χλμ που έκανα παγκόσμιο ρεκόρ.

Ήμουν ο μοναδικός με τεχνητό μέλος, που έκανα τον μαραθώνιο στον προβλεπόμενο χρόνο.

Συμμετείχα και συμμετέχω σε τρίαθλα και σε ορεινούς αγώνες. Τον Μάρτιο ετοιμάζω ένα αγώνα με 12 ώρες τρέξιμο και θα τον κάνω για φιλανθρωπικό σκοπό.

Λόγω του τεχνητού μέλους η μετακίνηση στην πόλη δεν με εμποδίζει κάπου, αλλά για τα άτομα με αμαξίδιο η μετακίνηση είναι πάρα πολύ δύσκολη και χρειάζεται ακόμη και σχεδιασμός για το πώς θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Υπάρχει μεγάλη έλλειψη αναπηρικών θέσεων. Όταν είχα τρέξει στον μαραθώνιο είχα πει «φτάσε όπου δεν μπορείς». Πρέπει όλοι μας να αποδεχόμαστε αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να αλλάζουμε όσα μπορούμε.

Η ζωή είναι περιπέτεια που κανείς δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει μάχη σκληρή. Η θέληση είναι αυτό που μας υποχρεώνει να νικάμε, όταν η λογική μας λέει πως χάσαμε.

Κατά κάποιο τρόπο είμαστε υποχρεωμένοι να προχωράμε και όλοι πρέπει να σκεφτόμαστε τα άτομα με αναπηρία. Μια αναπηρία δεν  σταματάει ούτε τη ζωή, ούτε τον αθλητισμό, ούτε τίποτα.

Με επιμονή, υπομονή, πείσμα κα αποφασιστικότητα  είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουμε, ακόμη και αν όλα συνηγορούν στο αντίθετο.

Πρέπει να αξιοποιήσουμε την «φλόγα» που υπάρχει μέσα μας, τότε μπορούμε να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθηση και να καταφέρουμε πολλά.

Πρέπει να κοιτάμε και να βαδίζουμε προς την θετική πλευρά της ζωής περνώντας μέσα από το σκοτάδι, το οποίο είναι οι δυσκολίες της ζωής».

Την ίδια στιγμή ο 40χρονος Γιώργος Αδαμόπουλος, που κατάγεται από τη Γραμματικού και είναι επαγγελματίας αθλητής της ομάδας του μπάσκετ με αμαξίδια της ΑΕΚ μιλάει για την καθημερινότητά του πάνω σε αμαξίδιο, τόσο στη Γραμματικού, όσο και στην Αθήνα, αλλά και το Αγρίνιο.

Ο Γιώργος Αδαμόπουλος

Ο κ. Αδαμόπολος που διαπρέπει στο αθλητικό γίγνεσθαι με πορεία πανελλαδικά αναγνωρίσιμη δίνει τη «διάσταση» της συγκεκριμένης Παγκόσμιας Ημέρας μέσα από την καθημερινή και πολυσύνθετη οπτική του αθλητή και του απλού πολίτη που είναι πάνω σε αμαξίδιο.

Ο κ. Αδαμόπουλος αναφέρει συγκεκριμένα: «η ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό ξεκίνησε το 2004 με στίβο και μπάσκετ. Το ατύχημα συνέβη το 2002. Η πρώτη μου ομάδα μπάσκετ  ήταν η ΠΑΣΚΑ που ήταν ομάδα πρωταθλητισμού. Εκεί ξεκίνησα δοκιμαστικά, αλλά μου άρεσε πολύ.

Στο παρελθόν, πριν το ατύχημα, έπαιζα ποδόσφαιρο στην ομάδα της Γραμματικούς και στην μεικτή ομάδα ποδοσφαίρου της Αιτωλοακαρνανίας.

Στην Γραμματικού, την οποία επισκέπτομαι πολύ συχνά, για να πάω κάπου πρέπει να μετακινηθώ απαραιτήτως με το αυτοκίνητο, είτε πρόκειται για ψώνια, είτε για καφέ, ενώ ο δρόμος δεν είναι ο κατάλληλος για άτομα με αμαξίδιο.

Στο Αγρίνιο τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, είναι δηλαδή σε μέτριο επίπεδο ως προς την μετακίνηση με αμαξίδιο, αλλά δεν διαθέτει θέσεις στάθμευσης για ΑμεΑ. Υστερεί πάρα πολύ ως προς τις θέσεις στάθμευσης. Η κυκλοφορία με αμαξίδιο στο Αγρίνιο γίνεται καλά ως προς το 50%.

Κυρίως είναι θέμα νοοτροπίας, γιατί στέκονται να παρκάρουν μπροστά στην ράμπα, στην είσοδο του πεζόδρομου κλπ. Στην Αθήνα είναι καλύτερα σε κάποιες περιοχές, ενώ σε άλλες είναι αδύνατον να μετακινηθεί άτομο με αμαξίδιο, γενικά δεν είναι τόσο εύκολο να κυκλοφορήσεις παντού. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα για να μετακινείται κάποιος με αμαξίδιο στην Αθήνα».

Στην επαγγελματική πορεία του ο κ. Αδαμόπουλος έχει κερδίσει πρωταθλήματα και double. Εκτός από την ομάδα ΠΑΣΚΑ έπαιξε σε δύο ομάδες των Πατρών, έπαιξε στον ΑΤΛΑ Αθηνών και μετά κατέληξε στην ΑΕΚ όπου παίζει σήμερα, ενώ από το 2017 είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο.

Κωνσταντίνος Χονδρός – Εφημερίδα “Συνείδηση”         

Βρέθηκε κρεβάτι Εντατικής στα Γιάννενα για τον 58χρονο με Covid-19 από το Αγρίνιο

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Χαριλάου Τρικούπη 26
30131 Αγρίνιο, GR
Τηλ: +30-2641039410
Email: info@sinidisi.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ