ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΚοσμοςΑμερικάνοι «τραμπιστές» και Έλληνες «αγανακτισμένοι»

Αμερικάνοι «τραμπιστές» και Έλληνες «αγανακτισμένοι»

Αμερικάνοι «τραμπιστές» και Έλληνες «αγανακτισμένοι»

Το 2021 μας έκανε ποδαρικό με ένα από πιο αναπάντεχα και εντυπωσιακά γεγονότα του 21ου αιώνα. Μια άνευ προηγουμένου εισβολή στο καλύτερα φυλασσόμενο κτήριο της ισχυρότερης δημοκρατίας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Οι φιλελεύθερες ιδέες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, αντανακλούν σε ολόκληρο τον δημοκρατικό δυτικό κόσμο και οι συνταγματικές εγγυήσεις του πολιτεύματός τους είναι τόσο ισχυρές, που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε τα γεγονότα που εκτυλίχτηκαν στο Καπιτώλιο.

Αυτό που όλοι είδαμε στις οθόνες μας, δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα των χειρισμών ενός επικοινωνιακά επιδέξιου δισεκατομμυριούχου, που με όπλα τον «ευκολόπεπτο» λαϊκισμό και το διεισδυτικό Twitter κατάφερε να μετατρέψει μια ανομοιογενή κοινωνική μάζα σε έναν ορμητικό οχλοπολτό που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του. Ήταν η πρώτη αντίδραση, από τις πολλές που θα ακολουθήσουν, στα κοινωνικά αδιέξοδα που δημιούργησε το παγκοσμιοποιημένο μεταβιομηχανικό μοντέλο που εφαρμόζουν όλες οι ισχυρές οικονομίες της Γης με μπροστάρη φυσικά τις ΗΠΑ.

Αυτό το οικονομικό μοντέλο παροχής υπηρεσιών των ανεπτυγμένων χωρών, μακροπρόθεσμα μπορεί να παράγει οφέλη. Βραχυπρόθεσμα όμως παράγει ανεργία και κοινωνικές ανισότητες. Για τον μορφωμένο πρωταγωνιστή της νέας εποχής δημιουργεί ευκαιρίες. Για τον εργάτη όμως, που το εργοστάσιό του πάει στην Ινδονησία, φέρνει μόνο ανεργία και κοινωνικό αποκλεισμό. Από την άλλη η αδυναμία σωστής αξιολόγησης της πληροφόρησης -ελλείψει ικανού μορφωτικού επιπέδου- τον καθιστά ευάλωτο στην προπαγάνδα των λαϊκιστών και οι θεωρίες συνωμοσίας του προσφέρουν απλόχερα βολικές απαντήσεις για το πρόβλημά του. Και υπό αυτές τις συνθήκες, ο Ντόναλντ Τραμπ, ως άνθρωπος «της αγοράς» που γνωρίζει καλά τη γλώσσα «της πιάτσας», δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Το 20% της αμερικανικής κοινής γνώμης που δηλώνει σύμφωνη με την εισβολή στο Καπιτώλιο, δεν είναι το δημιούργημά του. Ο Αμερικάνος μεγιστάνας απλώς την εκπροσώπησε και την έκανε υποχείριό του.

Τηρουμένων των αναλογιών, παρόμοιες καταστάσεις ζήσαμε πρόσφατα και στην Ελλάδα. Με το κίνημα των «αγανακτισμένων» και την άνοδο του λαϊκισμού στην εξουσία. Μόνο που στη δική μας περίπτωση οι αιτίες δεν ήταν τα κοινωνικά προβλήματα που δημιούργησε η παγκοσμιοποίηση αλλά η παραγωγική απορρύθμιση που προκάλεσαν οι κεϋνσιανές πολιτικές της Μεταπολίτευσης και τα συντεχνιακά συμφέροντα που αυτές δημιούργησαν. Και αντί για την πληττόμενη παραγωγική μεσαία τάξη, τη σημαία του «αγώνα» ύψωσαν στις πλατείες οι αργόμισθοι του «ΠΑΣΟΚισμού», οι αεριτζήδες μπουζοκοθαμώνες, οι εργατοπατέρες του δημοσίου και κάθε άλλη μορφή παρασιτικής δραστηριότητας που «γεννήθηκε» στον ελληνικό «τρίτο δρόμο προς τον Σοσιαλισμό». Και για να το στηρίξουν όλο αυτό, δεν δίστασαν να στοιχηθούν πίσω από μια αδίστακτη συγκυβέρνηση σοβιετολάγνων αριστερών, vintage Τσοχατζοπουλικών και ψεκασμένων ακροδεξιών, που είπε τα πάντα και έκανε τα πάντα για να μείνει στην καρέκλα της εξουσίας μέχρι και το τελευταίο λεπτό.

Όπως στην Αμερική έτσι και στη χώρα μας, η Δημοκρατία και οι θεσμοί της τραυματίστηκαν από αυτή την περιπέτεια, ενώ ο κοινωνικός διχασμός παραμένει μια πληγή που μπορεί να κακοφορμίσει ανά πάσα στιγμή. Ο «Tραμπισμός», ως πολιτικό είδωλο που βγήκε μέσα από τα reality show, δεν είναι αποκλειστικά αμερικάνικο φαινόμενο αλλά παγκόσμιο. Στην Αμερική, όσο θα υπάρχει μια τεράστια μάζα από underclass πολίτες με μηδικές προοπτικές βελτίωσης του βοιωτικού τους επιπέδου, το πολιτικό μενού θα περιλαμβάνει μόνο Τραμπ. Στην Ελλάδα, όσο τα συντεχνιακά συμφέροντα εμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις, η θρησκοληψία υπερτερεί των επιστήμων και οι αριστερές ιδεοληψίες  κυριαρχούν σε βάρος των φιλελευθέρων ιδεών, το πολιτικό μενού θα περιλαμβάνει μόνο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πότε στην κυβέρνηση και πότε στην αντιπολίτευση.

Φοβάμαι όμως πως σύντομα θα δούμε κάτι ανάλογο και στην Ευρώπη. Με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο και να εκδηλώνεται μάλιστα σε χώρα ηγέτιδα και σύμβολο της Ευρωπαϊκής Ιδέας. Όχι με αφορμή την ανεργία και την οικονομική κρίση αυτή τη φορά, αλλά ως αντίδραση στις «ορθοπολιτικές» παλαβομάρες και τον Cultural Marxism που διάφοροι διανοητές της πλάκας προσπαθούν να επιβάλλουν.

Του Άκη Ροδίτη.

Τα «απαιτούμε» δεν έχουν κανένα νόημα

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Χαριλάου Τρικούπη 26
30131 Αγρίνιο, GR
Τηλ: +30-2641039410
Email: info@sinidisi.gr