Τη ζημιά ποιος θα πληρώσει;

Ο Δήμος Αγρινίου θα πληρώσει φόρο για ενοίκια που δεν έχει εισπράξει

Πριν μερικά χρόνια στο Καποδιστριακό Δήμο Αγρινίου λειτουργούσε μια πολύπαθη επιχείρηση με το τίτλο Δημοτική Επιχείρηση Παροχής Υπηρεσιών Αναψυχής (Δ.Ε.Π.Υ.Α.Α.), η οποία είχε στην πλήρη και αποκλειστική διαχείριση της το Δημοτικό Αναψυκτήριο του Πάρκου και το Δημοτικό Καφενείο στην Πλατεία Δημοκρατίας.

Κείμενο – Ρεπορτάζ | Λευτέρης Τηλιγάδας

Κάποια στιγμή «ο Δήμος Αγρινίου» αποφάσισε ότι «δεν μπορεί να κάνει τον καφετζή», όπως συνήθιζε να λέει ο τότε Δήμαρχος Αγρινίου Θύμιος Σώκος και να μπαίνει συνεχώς «μέσα» και έβαλε «λουκέτο» ενοικιάζοντας και τα δύο αναψυκτήρια σε δύο επιχειρηματίες της πόλης που στην περίπτωση, η οποία αφορούσε το Αναψυκτήριο του Πάρκου ήταν του ιδίου χώρου, στην δεύτερη περίπτωση όμως, αυτή του Δημοτικού καφενείου στην πλατεία, σε δύο συνεταίρους, οι οποίοι ήταν (και συνεχίζουν να είναι) επιτυχημένοι σε διαφορετικούς τομείς από αυτόν της εστίασης και αναψυχής.

Σήμερα και εξ’ αιτίας της οικονομικής κρίσης, αλλά και εξ αιτίας της μη ολοκλήρωσης του έργου της ανάπλασης του Δημοτικού Πάρκου, η οποία με το που ξεκίνησε σταμάτησε οι δυο αυτές επιχειρήσεις αντιμετώπισαν σημαντικά προβλήματα.

Ο Δήμος Αγρινίου συμμεριζόμενος τις δυσκολίες αυτές φρόντισε να μειώσει το συμφωνημένο ενοίκιο και να φανεί επιεικής και στην καθυστερημένη κάποιες φορές καταβολή τους. Όμως το κακό, όπως πληροφορούμαστε, μεγάλωσε αρκετά, κυρίως με την περίπτωση της ενοικιάστριας εταιρείας του Δημοτικού Καφενείου, από την οποία σημειωτέον ο ένας εκ των συνεταίρων απεχώρησε από τους πρώτους κιόλας μήνες της λειτουργίας της και η οποία, όπως πληροφορούμαστε, έχει φτάσει στο σημείο να χρωστάει ενοίκια πάνω από 100.000 χιλιάδες ευρώ.

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει, ότι σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, θα ήταν υπερβολικό ο Δήμος να απαιτήσει ένα τόσο μεγάλο ποσό από ένα επιχειρηματία της πόλης, ο οποίος δίνει τον δικό του αγώνα για να αντέξει και να ανταπεξέλθει στις οποίες  δυσκολίες αντιμετωπίζει είτε από την κατακόρυφη πτώση του τζίρου είτε από ένα εξαιρετικά υψηλό ενοίκιο. Αυτό όμως που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κάποιος είναι ότι ακριβώς σε αυτή την περίοδο θα χρησιμοποιηθούν χρήματα των δημοτών για να καταβάλει ο Δήμος τον φόρο εισοδήματος αυτών των ενοικίων που δεν εισπράχτηκαν, και αυτό κάθε άλλο παρά αδιάφορα μπορεί να περάσει χωρίς να μας απασχολήσει.

Εξ όσων μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι τέλος του 2014 ο Δήμος Αγρινίου θα μπορούσε να βεβαιώσει την μη καταβολή αυτών των ενοικίων στην εφορία, έτσι ώστε να μην χρειάζεται σήμερα να εκταμιεύει χρήματα από το ταμείο του για να πληρώσει έσοδα τα οποία δεν τα έχει καν εισπράξει και τα οποία εξ όσων πληροφορούμαστε ξεπερνούν τα δεκαπέντε χιλιάδες (35.000) ευρώ.

Πέρα από αυτό όμως κάποια στιγμή, αν συνεχιστεί ακόμα αυτή η τακτική της μη καταβολής δηλαδή των ενοικίων δεν θα έπρεπε αυτοί που είναι αρμόδιοι προς τούτο να πάρουν μια απόφαση έτσι ώστε να περιοριστεί αυτή η ζημιά του Δημοτικού Ταμείου. Γιατί δεν είναι μόνο το οικονομικό μέγεθος που καθίσταται ζημιογόνο. Είναι ταυτόχρονα και η στέρηση ενός κεντρικού χώρου της πόλης από άλλες χρήσεις τις οποίες αυτός ο χώρος θα μπορούσε να εξυπηρετήσει.

Πρόσφατα παρουσιάστηκε πρόβλημα για παράδειγμα με την εστίαση του Πανεπιστημίου, το οποίο από όλους εστιάστηκε στην έλλειψη κατάλληλης υποδομής. Αν ο συγκεκριμένος χώρος του Δημοτικού Καφενείου ήταν αυτή τη στιγμή στα χέρια του Δήμου Αγρινίου θα μπορούσε πιστεύουμε κάλλιστα να αξιοποιηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως δεν είναι. Και δεν είναι, όχι μόνο γιατί το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο είναι δεσμευμένο, χωρίς να του αποδίδει τα αναμενόμενα, είναι και η παράμετρος που προαναφέραμε με την καταβολή των φόρων από τα ενοίκια που δεν έχουν εισπραχτεί.

Τέλος να αναφέρουμε, πως εδώ και πέντε περίπου χρόνια, η Δημοτική Επιχείρηση που διαχειριζόταν και λειτουργούσε το αναψυκτήριο του Πάρκου και το Δημοτικό Καφενείο βρίσκεται σε εκκαθάριση χωρίς να μπορεί αυτή να ολοκληρωθεί, αφού ακόμα χρωστάει τα δεδουλευμένα στους πρώην υπαλλήλους της, οι οποίοι βέβαια υπηρετούν στον Δήμο, αλλά δεν παύουν ακόμα να προσπαθούν να εισπράξουν τα χρήματα που τους οφείλονται.