Η έλλειψη σίτισης, ο ακαδημαϊκός ελιτισμός | και οι αρκούδες που πέφτουν ως πεταλούδες

Το πρόβλημα της σίτισης των φοιτητών των πανεπιστημιακών σχολών του Αγρινίου «για όσους παροικούν στην Ιερουσαλήμ», αποτελεί δυστυχώς ένα «εργαλείο», το οποίο χρησιμοποιεί η Πρυτανική Αρχή του Πανεπιστημίου των Πατρών για να υλοποιήσει τον «κρυφίως φέροντα» φανερό στόχο της, του κλεισίματος των σχολών στο Αγρίνιο. Και λέμε δυστυχώς όχι τόσο για την τοπική κοινωνία, η οποία, ως συνήθως, παραμένει απαθής και αδρανής στα γεγονότα που διαδραματίζονται μπροστά της, αλλά κυρίως για όλα αυτά τα παιδιά, που αυτή την περίοδο της οικονομικής και κοινωνικής δυσπραγίας, έχουν επιλέξει να σπουδάσουν, για να αποκτήσουν εκείνα τα εφόδια, που θα τα καταστήσουν αύριο ειδικευμένους ανέργους ΠΕ και οι οποίοι θα συνωστίζονται στις καλένδες του ΟΑΕΔ, για να γεμίσουν με τα όνειρα τους τις «μαύρες τρύπες» των σεμιναρίων επιμόρφωσης, μόνο και μόνο για μην ενισχύσουν τα ποσοστά ανεργίας, αυτής της παρηκμασμένης «πυροβολημένης» οικονομίας.

Γράφει ο Λευτέρης Τηλιγάδας

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: Η διοίκηση του Πανεπιστημίου της Πάτρας εγκιβωτισμένη μέσα στον ελιτισμό της γνώσης που διακρίνει κάθε πανεπιστημιακή αρχή αυτής της χώρας καθόλου δεν την ενδιαφέρει αν η Φανή, και ο Γιάννης, και ο Μιχάλης έχουν να φάνε να κοιμηθούνε, να μετακινηθούνε, να πάρουν στο φινάλε ένα πτυχίο που θα τους ανοίξει τους δρόμους της αξιοπρέπειας των ονείρων τους. Αυτούς άλλα τους ενδιαφέρουν και «περί άλλων τυρβάζουν»: Η εξέλιξη τους, η αναρρίχησή τους στα ύπατα πανεπιστημιακά αξιώματα, τα πλούσια κονδύλια των ερευνητικών προγραμμάτων, οι ευφάνταστες και ελιτίστικες ίντριγκές τους. καθώς και η τροφοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαιδευτικής βαθμίδας της χώρας με όλο και περισσότερα εφηβικά κεφάλια, τα οποία θα πέφτουν κουρεμένα μέσα στις κρεατομηχανές των συνεργείων της γνώσης τους, μόνο και μόνο για να καταναλωθούν ως φρέσκα μπιφτέκια στη μεγάλη γιορτή της ανθρωποφαγίας τους.

Γέμισε η χώρα με καθηγητές, και αναπληρωτές καθηγητές, και λέκτορες της ιατρικής και της γεωπονικής, αλλά για να βρεις γιατρό στα δημόσια νοσοκομεία, και γεωπόνο στα χωράφια θα πρέπει να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι, γιατί σε πραγματικό χρόνο, «ούτε ψύλλος στον κόρφο σου», δεν στέκεται, για να ξαποστάσει.

Βέβαια είναι και κάποιοι που γλυτώνουν: Είναι όλοι αυτοί, που το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν, δεν είναι ότι η γνώση και ο πολιτισμός είναι εργαλείο χρήσιμο στο κοινωνικό σύνολο, το οποίο μπορεί να κάνει καλύτερο τον κόσμο, αλλά είναι ένα ικανό και αναγκαίο σύστημα διαχείρισης της άγνοιας και της συνήθειας της κοινωνικά κατώτερης μάζας, το οποίο μπορεί να σε κάνει κονομημένο, πετυχημένο και γαμάτο.

Κάθε πρωί, θα το έχεις νοιώσει κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ, χιλιάδες μεγαλοπρεπείς ονειρώξεις, φορούν την καλοραμμένη κενότητα της πετυχημένης καριέρας τους και κατέρχονται στον μιασμένο και αποκρουστικό στίβο της καθημερινής επαφής με τα κοπάδια των «ηλιθίων» αυτού του κόσμου, μόνο και μόνο για να βουτήξουν στα σκατά, έτσι ώστε το βράδυ, μετά το λογαριασμό μιας καβαλιστικής και ανθρωποφάγας κερδοφορίας τους, να πάρουν μαζί με το ταίρι τους ένα ζεστό, αρωματικό και χαλαρό μπάνιο, ανοίγοντας ένα μπουκάλι γαλλικής σαμπάνιας με το τιρμπουσόν της πολυτελούς ανίας τους. Και μετά ανάγνωση, και μετά «βρώμικο και άγριο σεξ», και μετά άγριο ροχαλητό. Μέχρι την άλλη μέρα το πρωί θα ξεκινήσουν όλα από την αρχή.

Είναι σίγουρο ότι αυτή η χώρα δεν έχει ανάγκη από τόσα πολλά πανεπιστήμια. Πολύ δε περισσότερα δεν έχει ανάγκη από τόσους πολλούς καθηγητές πανεπιστημίου, οι οποίοι δεν είναι ικανοί και άξιοι, ούτε τους φοιτητές των τμημάτων τους να σιτίσουν. Έχει ανάγκη όμως από καλούς γιατρούς, οι οποίοι θα έχουν συναίσθηση του κοινωνικού έργου που πρέπει να επιτελέσουν σε ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας. Έχει ανάγκη από γεωπόνους, που δεν θα ανοίξουν ένα «μπακάλικο» γεωργικών φαρμάκων για να πουλάνε δηλητήρια καταπολέμησης του κιτρινισμένου γκαζόν των πολυκατοικιών. Έχει ανάγκη από αρχιτέκτονες που δεν θα εξαντλήσουν στον δημόσιο και κοινωνικό χώρο την ανατομία της κάθε ψυχαναλυτικής τους θεραπείας, μόνο και μόνο για να εκτονώσουν την φλυαρία της εγωκεντρικής παθογένειας.