Πολιτικά άστεγοι

Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, ενημερωτικοί ιστότοποι και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάθε εργαλείο επικοινωνίας και μετάδοσης πληροφοριών περιστρέφεται σαν την πέστροφα γύρω από τον πυρετό των εκλογών. Οι συνεντέυξεις τύπου δίνουν και παίρνουν, όπως επίσης και οι βαρύγδουπες δηλώσεις και υποσχέσεις από τους πολιτικούς μεσσίες, οι οποίοι αναφέρονται στις πολυπόθητες λύσεις από το οικονομικό αδιέξοδο σα να πρόκειται για λαγούς που ξετρυπώνουν από μαγικά καπέλα.

Αριστεροί, δεξιοί, εθνικιστές, ευρωπαϊστές, φιλελεύθεροι, όλοι σπεύδουν να προβούν σε κινήσεις εντυπωσιασμού, παίζοντας με τις λέξεις, με το «παλιό παλιό» και το «καινούριο παλιό», με τα φώτα των τηλεοπτικών studios, καθώς επίσης και με την αγωνία, το άγχος, τις προκαταλήψεις και την άγνοια του λαού που τόσο ένθερμα προτίθενται να εκπροσωπήσουν. Η κατάσταση, βέβαια, θα ήταν λιγότερο αδιέξοδη εάν υπήρχαν ορισμένες εγγυήσεις.

Στις ΗΠΑ, λόγου χάρη, οι δικηγόροι και κατά συνέπεια οι δικηγορικές εταιρίες στις οποίες αυτοί εργάζονται είναι ασφαλισμένοι σε περίπτωση επιβολής προστίμου λόγω κακής νομικής εκπροσώπησης. Ένας εντολέας, δηλαδή, που πιθανότατα αισθάνεται αδικημένος, έχει τη δυνατότητα να υποβάλει μήνυση ή αγωγή κατά του συνηγόρου υπεράσπισης που τον εκπροσώπησε σε κάποια υπόθεσή του, είτε επειδή ο δεύτερος έδρασε εις βάρος του πρώτου (εξυπηρετώντας προσωπικές επιδιώξεις ή φιλοδοξίες τρίτων), είτε επειδή ο δεύτερος δεν υπερασπίστηκε ικανοποιητικά τα δικαιώματα και το συμφέρον του εντολέα του. Είναι περιττό να σημειωθεί ότι οι πιθανότητες να δικαιωθεί ο εντολέας-πελάτης είναι σημαντικές, γεγονός που ώθησε τις δικηγορικές εταιρίες να προστατευτούν αναλόγως μέσω της ασφάλειας, αλλά και να υιοθετούν πρακτικές που είναι περισσότερο φερέγγυες και αποτελεσματικές. Μιαν αντίστοιχη νοοτροπία είναι δυνάμει ικανοποιητική για την ελληνική πολιτική σκηνή, παρά την πολυπλοκότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Διότι, η λέξη «ευθύνη» έχει πλέον μετατραπεί, μέσω της υποτιθέμενης αναγνώρισης των πολιτικών σφαλμάτων, σε καραμέλα στο στόμα των πολιτικών αρχηγών που προσπαθούν να φανούν περισσότερο μεταμελημένοι, ειλικρινείς και ανθρώπινοι στα μάτια των πολιτών, χωρίς όμως κανείς να παρουσιάζει και να ασκεί ουσιαστική κριτική στα σφάλματα αυτά. Απεναντίας, η προαναφερθείσα μεταμέλεια μετατρέπεται απλώς σε βατήρα όλων αυτών των «θα» που, μετά το φαντασμαγορικό τους άλμα, με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξουν στο πάτο της πισίνας, ακριβώς επειδή είναι αποκλειστικώς ψηφοθηρικά. Τα λάθη, δυστυχώς, είναι πολλά, και έχουν ίσως ξεχαστεί, αλλά οι συνέπειές τους είναι ακόμη παρούσες, ενώ όσοι πλήττονται σοβαρά από αυτές, εκτός από τη δουλειά, τα χρήματα, τη ζωή και τον ύπνο τους, χάνουν και την οποιαδήποτε πολιτική στέγη που διέθεταν από τον σεισμό των συνεπειών μιας μακροχρόνια τοξικής νοοτροπίας.

Όλα τα παραπάνω, εν κατακλείδι, δεν προκαλούν έκπληξη όταν γίνεται λόγος για ένα πολιτικό τοπίο εμποτισμένο πανταχόθεν με τόσα ψέματα και μικρότητες, όπως τα λιμνάζοντα νερά ενός βάλτου εμπεριέχουν το μίασμα που από καιρό έχει συσσωρευτεί. Αυτό είναι και το σημείο που η πλειοψηφία γίνεται φυλακή, απουσία λογικής και ειλικρινούς ενδιαφέροντος από όσους πολιτεύονται. Η απολυτότητα, όμως, είναι πάντα επικίνδυνη: μαζί με τα ξερά καίγονται δυστυχώς και τα χλωρά. Και η ελληνική κοινωνία συνεχίζει με τα αιωνόβια σύνδρομα και τους παραλογισμούς της, αλλά και με την δικαιολογημένη στο μέτρο του δυνατού αγανάκτησή της. Υπομονή!

Εύα Ξευγένη