«Τατάρνα 1821» (ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ)

Κείμενο και φωτογραφίες του Αποστόλου Κων/νου Καρακώστα

Η επέτειος της Μάχης στην Γέφυρα Τατάρνας γιορτάστηκε όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, χθες 16η του Ιούνη κοντά στο σημείο που πριν 198 χρόνια ξεκίνησε ο ένοπλος αγώνας της εθνικής εξέγερσης κατά των Τούρκων κατακτητών.

Η εκδήλωση ξεκίνησε μετά την Θεία Λειτουργία στον Άγιο Δημήτριο και συνεχίστηκε στο χώρο εκδηλώσεων στην θέση Λαχανόκηπος όπου βρίσκεται και το μνημείο. Ο γραμματέας του Συλλόγου Τριποταμιτών Δάσκαλος ιστορικός ερευνητής κύριος Κωνσταντίνος Χαραμής συντόνισε την όλη εκδήλωση και εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας.

Εψάλη επιμνημόσυνη δέηση και έγινε κατάθεση στεφάνων εκ μέρους του Δήμου Αγράφων και προέδρους της περιοχής και των συλλόγων. Επακολούθησαν χαιρετισμοί για την εκδήλωση, απονομή τιμητικώνδιακρίσεων, και συνεστίαση συνοδεία παραδοσιακής τοπικής ορχήστρας. (συγκρότημα Τουφεκούλα).

Το εορταζόμενο ιστορικό γεγονός σε συντομία:(κείμενο Δασκάλου κυρίου Κων. Χαραμή)
22 Μαρτίου 1821. Στην Τατάρνα της Ευρυτανίας, απ’ τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον ηγούμενο του ομώνυμου Μοναστηριού, οι πρώτες μπαταριές του ξεσηκωμού στη Ρούμελη.

Εδώ ο «λεοντόθυμος Οδυσσεύς» με λίγα ψυχωμένα παλληκάρια και ο ηγούμενος του Μοναστηριού της Τατάρνας Κυπριανός ( κατά κόσμον Κώστας Σαξωνίδης απ’ τη γειτονική Βούλπη ) με τους καλόγερους, στήνουν ενέδρα σε μεγάλη φάλαγγα Τουρκαλβανών που συνόδευαν χρηματαποστολή απ’ τα Γιάννενα προς το Μεσολόγγι. Η χωσιά (ενέδρα) αριστοτεχνικά σχεδιασμένη, στήθηκε στον Άσπρο (Αχελώο) ανάμεσα σε θεόρατα βράχια που τα διέσχιζε αντιβουίζοντας ο -θεός- ποταμός και τα στεφάνωνε το παλιό τεράστιο πέτρινο μονότονο γεφύρι που ένωνε τα χιλιοτραγουδισμένα Άγραφα της κλεφτουριάς και των Κατσαντωναίων με τον ξακουστό Βάλτο . Σαν έφτασαν οι Τούρκοι και μπήκανε για τα καλά στη στημένη φάκα, άρχισαν τα καριοφίλια των επαναστατημένων ραγιάδων να ξερνοβολάνε πάνω τους τη φωτιά και το θάνατο. Όσοι γλύτωσαν πέφτουν στα γόνατα σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, ζητώντας έλεος. Ο Οδυσσέας- υπακούοντας στο παλιό κλέφτικο συνήθειο που ‘λεγε πως προσκυνημένο κεφάλι δεν κόβεται- τους χάρισε τη ζωή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού τους ξαρμάτωσε, τους άφησε να φύγουν μαζί με τα χρήματα που συνόδευαν για να τα πάνε στον προορισμό τους, στους πασάδες τους.
Τέτοια κίνηση δεν θα συναντήσουμε άλλη σε ολόκληρο το Εικοσιένα και είναι εκείνο που κάνει τη μάχη της Τατάρνας -εκτός από πρώτη της Επανάστασης- μοναδική κι ανεπανάληπτη στο συμβολισμό της και στο μήνυμα που δίνει:
Δεν αρχίζει αγώνας αρπαγής, ληστείας και πλιάτσικου αλλά αγώνας αρετής και τόλμης. Αγώνας να αποκτηθεί, με νύχια και με δόντια, το πολυτιμότερο και υπέρτατο αγαθό της ζωής, η Λευτεριά.
Ο καπεταν-Δυσσέας κι ο ηγούμενος Κυπριανός, στις 22 Μαρτίου 1821 άναψαν το φιτίλι της Επανάστασης στη Ρούμελη και κρέμασαν το φλάμπουρο της Λευτεριάς, φτιαγμένο απ τη φουστανέλα και το ράσο, ν’ ανεμίζει στην ανοιξιάτικη αύρα μεσοκάμαρα του πέτρινου γεφυριού της Τατάρνας που σήμερα βρίσκεται καταποντισμένο στη λίμνη των Κρεμαστών, κάτω ακριβώς απ’ τη μεγάλη σύγχρονη γέφυρα .
Ο Ασπροπόταμος, με τα φαράγγια και τις ρεματιές του, σκόρπισε και διαλάλησε τον αχό των καριοφιλιών στα πέρατα κι αφύπνισε τους ραγιάδες να παλέψουν : Για νίκη ή θανή….

Το Ξηρόμερο ενώνει!