Συζήτηση για το πρόταγμα της αποανάπτυξης

Συζήτηση για το πρόταγμα της αποανάπτυξης

Από τους συγγραφείς του βιβλίου

To βράδυ της Δευτέρας η “Λέσχη του Βιβλίου” της Αλεξάνδρας Μοσχονά και το “Ανυπότακτο Αγρίνιο” πραγματοποίησαν συζήτηση με θέμα “Το πρόταγμα της αποανάπτυξης» στην οποία συμμετείχαν οι συγγραφείς του βιβλίου, ο κ.Γιώργος Κολέμπας και ο κ. Γιάννης Μπίλλας. Στην συζήτηση πραγματοποιήθηκαν τοποθετήσεις-παρεμβάσεις από τους δημοτικούς συμβούλους, του Δήμου Αγρινίου, Στέλιο Μερμίγκη και του Δήμου Ξηρομέρου Ηλία Γεωργαλή. Ο κ.Κολέμπας εργάστηκε ως μαθηματικός στη Μέση Εκπαίδευση και τώρα ασχολείται με την οικο-γεωργία. Είναι συγγραφέας των βιβλίων “Τοπικοποίηση:Aπό το παγκόσμιο..στο τοπικό» και μαζί με τον Βασίλη Γιόκαρη το βιβλίο “Κοινωνικοποίηση: Η διέξοδος από τις συμπληγάδες του κρατισμού και της ιδιωτικοποίησης”.
Ο κ. Γιάννης Μπίλλας είναι εκπαιδευτικός-βιοκαλλιεργητής και ζει στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Αναφερόμενοι στο πρόταγμα της αποανάπτυξης εξέφρασαν την ανησυχία σχετικά με τις πηγές ενέργειας αλλά και τον τρόπο που οι κοινωνίες έφτασαν στο σημείο αυτό.

Σε δηλώσεις του στην “Σ”, ο κ.Μπίλλας ανέφερε ότι “Αν φτάσαμε σε αυτό το σημείο σήμερα, οφείλεται επειδή υπηρετήσαμε ως κοινωνία τη διαρκή ανάπτυξη, συνδέσαμε την ευτυχία μας και την πρόοδο μιας κοινωνίας γύρω από αυτό το θέμα. Όλα τα νοήματα που είχε η ελληνική κοινωνία μέχρι και την δεκαετία του 1970 δεν συνδέονταν με την ιστορία της ανάπτυξης. Αν σήμερα προβάλλουμε την ανάπτυξη ως απάντηση στην κρίση, θα πρέπει να δεχτούμε πως θα καταστρέψουμε τον Αχελώο, τις Σκουριές για τον χρυσό, τον Αστακό, το Αιγαίο πρέπει να είναι πετρελαιοπαραγωγός περιοχή και όχι χώρος όπως τον ξέρουμε. Η υπόθεση αυτή έχει κόστος και πόνο με τις αλλαγές που θα επιφέρει στην ελληνική κοινωνία. Το πρόβλημα της αποανάπτυξης, λέει ότι ο πλούτος που έχει παραχθεί είναι υπεραρκετός, απλά μένει να υπάρχει μια δίκαιη κατανομή την οποία θα την απαιτήσει και θα την επιβάλλει η κοινωνία”.

Ο κ.Γιώργος Κολέμπας ανέφερε στην “Σ” πως »Αν θέλουμε να επιβιώσουμε θα πρέπει να δεχτούμε πως η διαρκής τρέλα του »διαρκώς αυξάνουμε την παραγωγή για την κατανάλωση», που νοηματοδοτεί την ζωή μας, πρέπει να αλλάξει καθώς πρέπει να θέσουμε άλλα ερωτήματα στην ζωή μας. Η κοινωνία αποφασίζει τι είναι εφικτό και τι όχι, πρέπει να επιλέξουμε πως θέλουμε να είναι οι κοινωνίες γιατί κάποια στιγμή τα όρια θα μπουν. Τα όρια τα βάζει η εκτίμηση που λέει πως οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, έχουμε φτάσει σε ένα πεπερασμένο όριο. Η παραμυθία ότι η επιστήμη θα βρει λύσεις όπως είναι υδρογόνο, παλαιότερα ήταν η πυρηνική ενέργεια και πως αυτό διαρκώς θα μας δίνει την δυνατότητα να παράγουμε, να καταναλώνουμε, να αυξάνουμε την παραγωγή, κάπου αρχίζει και πρέπει να αμφισβητηθεί. Ειδικά μετά το ατύχημα της Φουκοσίμα δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφορα οπότε κάπως αλλιώς πρέπει να ξαναδούμε το θέμα. Η αποανάπτυξη είναι μια πρόταση προκειμένου να δουν οι κοινωνίες του Νότου, δηλαδή η Μεσόγειος που δεν έχει φτάσει ακόμα σε αυτή την τρέλα όπως οι ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες. Δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να στήσουμε την ευτυχία μας και την ζωή μας όπως θέλουν αυτές οι χώρες δεδομένου των αδιεξόδων που έχουν και οι ίδιες χώρες”

Άλκης Αποστολόπουλος