MusiqueRevue: Φοίβος Δεληβοριάς – «Καλλιθέα»

Είδος: electro-retro, rock
Highlights: Ο Ξένος, Κορίτσια Από Άλλα Προάστια, Διονύσιος Φοίβος, Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών

«Ο μπαμπάς μου ήταν ναύκληρος / Η μητέρα μου μάγισσα / Γνωριστήκαν και του ’κλεψε τη φωνή»

Παρατηρώντας την μουσική πορεία ορισμένων καλλιτεχνών, πάντοτε πέφτω πάνω σε ένα ηλικιακό σημείο καμπής, όπου ο καλλιτέχνης παύει πλέον να πειραματίζεται, δημιουργεί όλο και λιγότερο πρωτότυπο υλικό, και κυκλοφορεί «ξεθαμένα» κι αναθεωρημένα τραγούδια του παρελθόντος σε συλλεκτικές εκδόσεις. Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ενεργός μουσικά από το 1989, δηλαδή από τα δεκαέξι του. Τι είναι αυτό το καινούριο που μπορεί να μας προσφέρει στα σαράντα δύο του;
Η απάντηση είναι: πολλά. Ήδη από τον Αόρατο Άνθρωπο του 2010, ο Φοίβος είχε εισέλθει στον κόσμο του theremin και των σκοτεινών ηχοτρόπιων που πολύ απέχουν από τον άνδρα του Έξω και του Καθρεύτη. Και ακούγοντας την Καλλιθέα, δεν μένει παρά να συμπεράνει κανείς πως τελικά όντως «το μέλλον φυσάει σαν αέρας από το παρελθόν».

 
Είναι άξιο θαυμασμού πώς η επίσκεψη του Φοίβου στο πατρικό του στην Καλλιθέα έφερε στο προσκήνιο 11 όμορφα τραγούδια, σε παραγωγή του Χρήστου Λαϊνά. Στιχουργικά, η Καλλιθέα μάς παρουσιάζει τον Φοίβο Δεληβοριά που όλοι γνωρίζουμε: Το νεαρό με τους εξωπραγματικά αληθινούς στίχους μιας οποιασδήποτε καθημερινότητας, που προέρχονται πάντα μέσα από τη σωστή συνταγή αλχημείας. Είναι αρκετά προσωπικοί ώστε να ταυτιστεί κανείς και να αισθανθεί οικεία, αλλά όχι τόσο ώστε να καθίστανται ακατανόητοι ή ξένοι.

 
Η Καλλιθέα είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο μακρινό παρελθόν, εκεί που η μνήμη «είναι όλη μια απάτη» μέσα στον προσωπικό κυκεώνα των συναισθημάτων, των εντυπώσεων, και των άλλοτε απόκοσμων ήχων. Κάθε τραγούδι είναι και μια κουκίδα. Αν τις ενώσει κανείς σωστά, θα εμφανιστεί μπροστά του μια ζωή.
Εύα Ξευγένη