MusiqueRevue: Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra – “Theatre Is Evil”

Είδος: alternative rock, glam rock, indie rock
Highlights: Do It With A Rockstar, The Killing Type, Trout Heart Replica, Berlin

«I don’t know if you saw me, ’cause I turned so quick around / Hiding into traffic, clearly dying to be found»

Το Theatre Is Evil δεν κυκλοφόρησε πρόσφατα, ειδικά εάν λάβει κανείς υπ’ όψην την αεικίνητη δημιουργηκότητα της Palmer. Πρόκειται όμως για μια τόσο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που ήταν αδύνατο να περάσει ασχολίαστη.

Η «Βασίλισσα του Internet» επέστρεψε μετά τον πρώτο της solo δίσκο (οι κυκλοφορίες albums με live υλικό ή με διασκευές θεωρούνται από τη γράφουσα ενδιάμεσοι σταθμοί), έχοντας αυτή τη φορά τραγούδια παιγμένα από ολόκληρη μπάντα, πράγμα που προσδίδει ένα διαφορετικό ύφος τόσο στον ήχο της όσο και στον τρόπο που εκείνη τα συνθέτει. Ενδιαφέρον σίγουρα αποτελεί το γεγονός ότι η χρηματοδότηση του άλμπουμ έγινε αποκλειστικά από το κοινό της, μέσω του Kickstarter, συγκεντρώνοντας $1,192,793, πράγμα που δεν είχε κατορθώσει μέχρι τότε άλλος μουσικός στα χωράφια της συμμετοχικής χρηματοδότησης (croudfunding).

Για όσους είναι εξοικειωμένοι με τα προηγούμενα projects της Palmer, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι το Theatre Is Evil είναι ένας δίσκος πολύ πιο «φωτεινός». Τα επιθετικά και θυμωμένα τραγούδια των Dresden Dolls και οι τραγικές φανταστικές ιστορίες σχετικά με δύο σιαμαία αδέλφια των Evelyn Evelyn δεν είναι αυτό που θα ακούσει κανείς στο συγκεκριμένο δίσκο. Απεναντίας, θα ανακαλύψει τραγούδια γεμάτα ενέργεια και ζωντάνια, κιθάρες και synths!

Δεν εκλείπουν βέβαια τα σημεία όπου κυριαρχούν απλώς το πιάνο και χαρακτηριστική φωνή της Amanda, όπως στο «Trout Heart Replica», το «The Bed Song» και το «Berlin», απλώς είναι πολύ πιο έντονη η παρουσία και το πνεύμα ολόκληρης της μπάντας, που αποτελείται από τον ντράμερ Michael McQuilken, τον κιθαρίστα Chad Raines, και τον Jherek Bischoff στο μπάσο.

Θεματικά, το Theatre Is Evil δεν έχει κάποια σταθερότητα, καθώς είναι καθαρά αυτοβιογραφικό. Πότε κάνει την απογραφή της ζωής και της συμπεριφοράς της («Olly Olly Oxen Free»), πότε περιγράφει την εποχή που εργαζόταν ως στρίπερ στη Γερμανία στο «Berlin», και πότε απλώς περιγράφει την εμπειρία της σε ένα εκτροφείο ψαριών, όταν είδε μαζί με τον σύζυγό της Neil Gaiman την καρδιά μας πέστροφας να χτυπάει για μερικά λεπτά αφότου την άνοιξαν («Trout Heart Replica»).

Αυτή είναι η μαγεία της Palmer, εξάλλου. Ανοίγεται στο κοινό της και το εμπιστεύεται σχεδόν τυφλά, είτε στον ψηφιακό κόσμο με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, είτε μέσα από τους ειλικρινείς στίχους και τη μουσική της. Πρόκειται για μια πρακτική που έχει υιοθετήσει από την εποχή που εργαζόταν ως «ζωντανό άγαλμα» στην πλατεία Harvard, και μοίραζε λουλούδια στους περαστικούς που άφηναν χρήματα στο καπέλο της. Ο τρόπος που δημιουργεί και παρουσιάζει τη δουλειά της είναι βασισμένος στο προσωπικό της μανιφέστο, το οποίο έχει παρουσιάσει στη δεκάλεπτη ομιλία της στο TED, με τίτλο The Art of Asking, και το οποίο συνοψίζεται σε μία φράση: «Αντί να μας απασχολήσει πώς θα αναγκάσουμε τον κόσμο να αγοράσει μουσική, θα πρέπει να μας απασχολήσει πώς θα τους αφήσουμε να αγοράσει μουσική».

Συνοψίζοντας, το Theatre Is Evil είναι μια καλή δισκογραφική δουλειά. Ίσως όχι η καλύτερή της, καθώς έχει παρουσιάσει πολύ πιο λεπτοδουλεμένα τραγούδια στο παρελθόν, αλλά σίγουρα μια δουλειά που υπενθυμίζει την ιδιαίτερη παρουσία της τόσο στη μουσική, όσο και στο Internet.

Εύα Ξευγένη

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία της Amanda εδώ (διατείθενται ελληνικοί υπότιτλοι):