MusiqueRevue: Blur – «The Magic Whip»

Είδος: alternative rock, indie rock
Highlights: Go Out, There Are Too Many Of Us, My Terracotta Heart, Mirrorball

«For a moment I was dislocated / By terror on the loop elsewhere / Flashing lights advocate it / On the big screens everywhere»

To Τhink Tank, το έβδομο σε σειρά κυκλοφορίας άλμπουμ των Βρετανών Blur, κυκλοφόρησε  πριν από δώδεκα χρόνια, με τον κιθαρίστα Graham Coxon να έχει αποχωρήσει από το συγκρότημα ήδη πριν την κυκλοφορία του δίσκου. Στο μεσοδιάστημα, το κάθε μέλος ασχολήθηκε είτε με προσωπικά project, είτε με συνεργασίες σε δουλειές τρίτων, ενώ από το 2008 είχαν ξεκινήσει οι προσπάθειες επανασύνδεσης της υπόλοιπης μπάντας με τον Coxon. Έτσι κι έγινε. Αρχικά σε φιλικό επίπεδο, στη συνέχεια με κοινές εμφανίσεις και live, ο κιθαρίστας επαναπέκτησε εν τέλει την αρχική του θέση στη μπάντα, δίπλα από το όνομα της οποίας αναγράφεται η λέξη “britpop”.

To “Μαγικό Μαστίγιο” εξ ολοκλήρου γράφτηκε και ηχογραφήθηκε στο Χονγκ Κονγκ, ύστερα από την ακύρωση του φεστιβάλ Tokyo Rock Music, η οποία άφησε στη μπάντα ελεύθερο χρόνο να ασχοληθεί με καινούριο υλικό. Έχοντας αυτό κατά νου, είναι σχεδόν προφανές ότι το The Magic Whip είναι ένας καθαρά “αστικός” δίσκος, λόγω της ηλεκτρονικής του πλευράς, αλλά και της θεματολογίας του, σε σημείο που θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε το πνευματικό “ξαδερφάκι” του προσωπικού δίσκου του Damon Albarn, Everyday Robots.

Υπάρχουν στιγμές στον δίσκο που είναι ήπιες, σχεδόν νυσταλέες, με ambient και ηλεκτρονικά στοιχεία, όπως τα “Ice Cream Man” και “I Thought I Was A Spaceman”, οι οποίες εντέχνως αναμειγνύονται με στιγμές έξαψης και ενέργειας, όπως στα “Go Out”, “I Broadcast” και “Ong Ong”, αλλά και με πιο περίεργα και μυστηριώδη πλην λυρικά τραγούδια σαν τα “My Terracotta Heart” και “There Are Too Many Of Us. Το τελευταίο μάλιστα ευφυώς χρησιμοποιήθηκε ως προωθητικό υλικό για τον δίσκο, καθώς περιλαμβάνει όλα όσα έχουν να μας πουν οι καινούριοι Blur, μέσα σε αυτή την “βιομηχανική εποχή” (The representatives are alright / In circulation the snake and the tiger / Waking up and shaving in industrial life).

Η neon πινακίδα αναγράφει  το όνομα του  συγκροτήματος και του δίσκου στην κινεζική γλώσσα
Η neon πινακίδα αναγράφει το όνομα του συγκροτήματος και του δίσκου στην κινεζική γλώσσα

To The Magic Whip έχει εν τέλει όλα όσα θα έπρεπε να απαρτίζουν έναν νέο δίσκο κάποιου επιτυχημένου συγκροτήματος ανενεργού δημιουργικά και εμπορικά εδώ και δέκα χρόνια: καινούριες ιδέες, ελαφρώς ανανεωμένο ήχο, προσπάθεια ανάκτησης και διατήρησης της ταυτότητάς του. Γιατί σε κάποια σημεία γίνεται φανερό ότι οι Blur προσπαθούν πολύ να ακουστούν σαν τους Blur, μιμούμενοι τον δικό τους γνώριμο ήχο. Κάτι τέτοιο, όμως, βγαίνει πηγαία και όχι ως προϊόν πίεσης. Τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες που κατά τη διάρκεια της πορείας τους έχουν αλλάξει τον ήχο τους πολλές φορές ριζικά, άλλες πιο ομαλά, δεν μετρώνται στα δάχτυλα ούτε τεσσάρων χεριών (Anathema, Bee Gees, David Bowie, Bring Me The Horizon, Fleetwood Mac, Bruce Springsteen, Linkin Park κ.α.). Ίσως επιστροφή τους έπειτα από τόσα χρόνια, σε συνδυασμό με τη συναισθηματική και μουσική ωρίμανση των μελών, να προκάλεσε αυτού του είδους την ανασφάλεια.

Εν κατακλείδι, ο καινούριος δίκος των Blur ενθουσιάζει και εντυπωσιάζει, και αποτελεί ένα εξαίσιο άκουσμα για τις διαδρομές σας στο άστυ, με τη μελαγχολία και τη μοναξιά που αυτό αναδίδει.

 

Εύα Ξευγένη