Algiers – “Algiers”

Είδος: post-punk, gospel, noise rock

Highlights: But She Was Not Flying, Black Eunuch, Blood, Irony.Utility.Pretext

 

«Old girl, little girl / You know your age / Don’t mean a thing / When all the years / Pile on like cancer / Just like the way you grew on me»

                Το 2003, ο αμφιλεγόμενος Brian Warner -κατά κόσμον Marilyn Manson- κυκλοφόρησε τον όγδοο δίσκο του, με τίτλο The Golden Age of Grotesque. Δώδεκα χρόνια αργότερα (και με την καριέρα του Warner να ακροβατεί πλέον σε ένα τεντωμένο σχοινί τσίρκου), οι Algiers με το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους διατηρούν αυτή την αίσθηση του παράξενου κι αλλόκοτου, μέσα από έντεκα καλοδουλεμένα κομμάτια.
Γιατί ο ήχος τους είναι εξαιρετικά οικείος, και συνάμα εκπληκτικά πρωτόγνωρος∙ ένα συναπάντημα από post-punk κιθάρες, gospel φωνητικά, και θορυβώδη ηχοτρόπια που διαρκούν ελάχιστα, αλλά επαρκούν ώστε να προκαλέσουν στον ακροατή τους ένα έντονο συναίσθημα δυσφορίας. Είναι γεγονός ότι το Algiers δεν προορίζεται για επιδερμικές ακροάσεις, αν και αυτό επαφίεται στα μουσικά ακούσματα του εκάστοτε ακροατή του, και σίγουρα δεν αποτελεί έναν ανέμελο, τόσο μουσικά όσο και θεματικά, δίσκο.
Εάν ήταν απαραίτητη η προσωποποίηση του άλμπουμ αυτού, το Algiers θα μπορούσε να είναι εκείνο το περίεργο παιδί στο σχολείο, μοναχικό κι απόμακρο, που όμως όταν το γνωρίζει κανείς καλύτερα ανακαλύπτει έναν ολόκληρο κόσμο δημιουργημένο γύρω, μέσα και εν αντιθέσει στα κοινωνικά στερεότυπα και τον τρόπο ζωής των πολλών, καθώς η δική του πραγματικότητα έχει διαφορετικές καταβολές κι ανάγκες. Ο κόσμος αυτός προσφέρει την χαρά της ανακάλυψης κάτι καινούριου, διατηρώντας μια σκοτεινή και γλυκόπικρη ομορφιά, στις σκιές της οποίας όμως βρίσκουν καταφύγιο τα δυσειδή αποτελέσματα της απρόσεκτης και πολλές φορές κακόβουλης συμπεριφοράς των ανθρώπων που το περιβάλλουν. Έτσι, μέσα από τους στίχους γίνεται αισθητή η λανθάνουσα πλην επιβλητική απελπισία κι επιθυμία του περιθωριοποιημένου αυτού παιδιού για εκδίκηση.

Οι φυλετικές διακρίσεις και η απέχθεια του νόμου του ισχυρού είναι κυρίαρχα θέματα του Algiers. Ενώ σε έναν ιδεατό κόσμο ο άνθρωπος είναι φύσει φορέας δικαιωμάτων (και υποχρεώσεων), μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωπος, σε μια πιο ρεαλιστική βάση το δικαίωμα αποτελεί παραχώρηση του δυνατού προς τον αδύναμο, αφού εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια και τα συμφέροντα του πρώτου, και πολλές φορές κατακτάται με αίμα. Όμως, για τον τραγουδιστή και πολυοργανίστα της μπάντας Franklin James Fisher η πολυπόθητη αλλαγή και αναγνώριση των δικαιωμάτων των αφροαμερικανών δεν έχει ακόμη επέλθει σε ικανοποιητικό βαθμό: «You fought / For centuries for change / And they gave you / More of the same». Απεναντίας, εμμένει στην εν μέρει παρελθούσα κακομεταχείριση και υποτίμηση των έγχρωμων από το χέρι του λευκού, ο οποίος αυθαιρετεί και πράττει σύμφωνα μόνο με τη θέλησή του, επιβάλλοντας ταυτόχρονα τους δικούς του νόμους («He told my brother / That he wasn’t a man / He broke my sister down / Again and again / His fathers stole / And wrote the laws of the land»).

Η αναφορά στον Brian Warner στην εισαγωγή της σημερινής παρουσίασης δεν ήταν καθόλου τυχαία ή ατυχής. Διότι το μήνυμα που εκείνος προσπαθούσε να μεταδώσει τη δεκαετία του ’90 και στην αρχή του νέου milenium μέσα από την προκλητική –για τα δεδομένα της εποχής- ενδυμασία του και τους εντόνως καυστικούς στίχους του (προς ποικίλες κατευθύνσεις) ομοιάζει με εκείνο των Algiers στο πρώτο μισό του 2015: Η περιγραφή της Χρυσής Εποχής του Αλλόκοτου, και η άσκηση έντονης κριτικής στην εποχή αυτή. Το μέσο μετάδοσης είναι εμφανώς διαφορετικό, αλλά εν προκειμένω δεν είναι το ουσιαστικότερο ζήτημα προς εξέταση. Εξάλλου αφορά την αποτελεσματικότητα της μετάδοσης, και όχι το μήνυμα καθ’ αυτό.
Οι στίχοι των Algiers θα μπορούσαν να ταυτίσουν ανθρώπους από διαφορετικές οπτικές γωνίες και κοινωνικές τάξεις∙ άποροι, αλλοδαποί, κοινωνικά απόβλητοι και «διαφορετικοί» καθρεφτίζονται σε διάφορα σημεία του δίσκου, και ολοκληρώνουν το ψηφιδωτό του κοινωνικού γίγνεσθαι. Το άλμπουμ αυτό «μιλάει» για και σε ανθρώπους που η πλειοψηφία της πολιτείας αποφασίζει να αγνοεί, λες και είναι ανύπαρκτοι, ή τα δικά τους προβλήματα, οι δικές τους αγωνίες, τα δικά τους όνειρα και οι φόβοι δεν την αφορούν.

Συνοψίζοντας, η μουσική των Algiers, άλλοτε χορευτικά ρυθμική άλλοτε απλώς καθηλωτική, αν και παράξενη είναι τόσο φρέσκια, που περισσότερο κινεί το ενδιαφέρον παρά ξενίζει. Οι στίχοι τους σκοτεινά ποιητικοί, συμπληρώνουν με εικόνες αυτά που η μουσική προσπαθεί να αποδώσει με το συναίσθημα. Ίσως να μη συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του 2015, αλλά σίγουρα το Algiers θα βρει αντίκρισμα μέσα σας σε σημεία που δεν είχατε καν φανταστεί.

 

Εύα Ξευγένη