Sufjan Stevens – «Carrie & Lowell»

Áíþíõìï-1.inddEίδος: indie folk

Highlights: Drawn To The Blood, Fourth of July, The Only Thing, No Shade in the Shadow of The Cross

«I should have wrote a letter / And grieve what I happen to grieve / My black shroud / I never trust my feelings / I waited for the remedy»

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να εξερευνήσει κανείς τα μονοπάτια της παιδικής του ηλικίας; Κάποιοι αφήνουν τα χρόνια να περνούν, χωρίς ποτέ να κοιτάξουν πίσω. Άλλοι κρυφοκοιτάζουν πίσω από κλειστές κουρτίνες, κρυμμένες φωτογραφίες, και σκουριασμένες κλειδαρότρυπες. Υπάρχουν κι εκείνοι που αισθάνονται τα πρώιμα χρόνια της ζωής τους να τους ακολουθούν πάντοτε: είτε στοιχειώνοντας, είτε συντροφεύοντας τους.

Ο Sufjan Stevens (προφορ.: Σούφγιαν Στίβενς) ανήκει μάλλον στην τρίτη (ενδεικτική) κατηγορία. Στα 40 πλέον χρόνια της ζωής του, και με ακόμη έξι άλμπουμ στο βιογραφικό του, το Carrie & Lowell αποτελεί την καλύτερη μέχρι στιγμής δισκογραφική του στιγμή. Πρόκειται για έναν δίσκο πολύ προσωπικό, με τις κιθάρες, τα πλήκτρα, τα απαλά synths και τις ατμοσφαιρικές αρμονίες του να ακούγονται σαν σε πρωτόγονη κι ανεπεξέργαστη μορφή. Ο ίδιος ο Stevens έχει δηλώσει για το πόνημά του ότι «μοιάζει να είναι άτεχνο, πράγμα που είναι καλό. Αυτό δεν είναι το καλλιτεχνικό μου project, αλλά η ζωή μου». Κι έτσι φαίνεται.

Υπάρχει πάντως μια ποιητική ειλικρίνεια στα τραγούδια του Stevens, αρκετά δυνατή για να αγγίξει τον ακροατή της, αλλά όχι τόσο προσωπική ώστε να τον φέρει σε αμηχανία. Η Carrie δεν είναι άλλη από τη μητέρα του Stevens, η οποία έπασχε από διπολική διαταραχή και σχιζοφρένεια. Απεβίωσε το 2012 από καρκίνο το στομάχου, αν και ο Stevens βίωνε την απουσία της από πολύ μικρός, καθώς ανατράφηκε κυρίως από τον πατέρα και τη μητριά του στο Michigan των Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνο αφότου εκείνη παντρεύτηκε τον Lowell Brams, πατριό του τραγουδοποιού και μετέπειτα διευθυντή της δισκογραφικής του εταιρίας ονόματι Asthmatic Kitty, άρχισε ο νεαρός σε ηλικία Sufjan να την επισκέπτεται περιστασιακά στην πολιτεία Oregon.

Από τις ηλεκτρονικές και pop συνθέσεις του The Age of Adz που κυκλοφόρησε το 2010, στο Carrie & Lowell ο Stevens περιορίστηκε σε λιτές και μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις λεπτοδουλεμένες και δέουσες υπομονής. Πρόκειται για έναν δίσκο που δεν κερδίζει απαραίτητα με την πρώτη ακρόαση, καθώς το παζλ του οικοδομείται από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο τραγούδι. Οι μελωδίες του, όπως και η χροιά του Stevens, γλυκές και γαλήνιες, φανερώνουν την ψυχοσύνθεση του δημιουργού τους, ο οποίος φαίνεται να αντιμετωπίζει την απώλεια της μητέρας του μέσα από την αποδοχή του θανάτου της, χωρίς όμως να λείπουν ορισμένα ψήγματα θρήνου, κατάθλιψης και μοναξιάς. Σχεδόν όλα τα τραγούδια απαρτίζονται από μελαγχολικά outros, με πιο χαρακτηριστικά εκείνα των «Death With Dignity», «Should Have Known Better», «Drawn To The Blood», «Carrie & Lowell» και «Blue Bucket of Gold».

Είναι επίσης αξιοσημείωτη η απόδοση των σκέψεων του Stevens ως παιδιού, αλλά και ως ενήλικα, έτσι όπως οι δύο αυτές οπτικές γωνίες παρεμβάλλουν η μία μέσα στην άλλη και δένουν όμορφα. Αυτό που εν τέλει χρειάζεται ένα παιδί είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών του, και ο Stevens αποδεικνύει ότι αυτές οι ανάγκες επιστρέφουν και στην ενήλικη ζωή ενός ανθρώπου, αφού πιθανότατα δεν ικανοποιούνται ποτέ.

«Carried by stones / Fairyland all around us / Like a dead horse / Sign of your children’s fever»

Εύα Ξευγένη