Ο γλύπτης Θύμιος Πανουργιάς έφυγε

Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή, στον Κουβαρά Κερατέας, σε ηλικία 84 χρόνων, ο γλύπτης Θύμιος Πανουργιάς από το Αγρίνιο. Την πόλη του καπνού και των καπνεργατών, που κάποτε μύριζε ή και ευωδίαζε από νικοτίνη, με μεγάλη επίσης ιστορία στην Αντίσταση, με 120 εκτελεσμένους πατριώτες από τους Γερμανούς εκ των οι τρεις κρεμάστηκαν στην πλατεία του Αγρινίου.

Γράφει ο Μήτσος Κασόλας

Θύμιος-Πανουργιάς-6Ο Θύμιος Πανουργιάς, που γεννήθηκε το 1931, πέντε χρόνια νωρίτερα από τη δικτατορία του Μεταξά, έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα σ’ αυτήν και μέσα στα χρόνια του πολέμου που ακολούθησε, για να εισέλθει κατόπιν στο χώρο της γλυπτικής με όλα αυτά τα βιώματα που διαμόρφωσαν την αριστερή του ιδεολογία και τα δεκάδες των έργων του μέχρι που τον πήρε ο Χάρος . Χωρίς να είναι σε θέση να πάρει και τα έργα του με τη βαθιά ουσιώδη τους υπόσταση και δωρικότητα τους, που αντλώντας το κάλος τους από την πανάρχαια ελληνική μας γλυπτική, διαμορφούμενη αυτή και από τους προβληματισμούς και τις τεχνικές της γλυπτικής στην πορεία της εντός και εκτός Ελλάδας.

Με τον Θύμιο Πανουργιά, υπήρξαμε φίλοι πάνω από πενήντα χρόνια. Και είναι αυτός που με μύησε να βλέπω τη γλυπτική και τα δικά του έργα. Με μια, από τη μεριά του, επιδιωκόμενη και εμφανή ελληνικότητα, που έφερνε και ο ίδιος εντός του. Και που, όπως έλεγε, χωρίς αυτήν την ελληνικότητα, χωρίς αυτήν την Ιθαγένεια το έργο του δεν θα είχε ταυτότητα .

Ο Θύμιος Πανουργιάς, ήταν κι αυτός αναπόσπαστο μέλος των περιπετειών, των αγώνων και των τραγικών μας καταστάσεων. Και μ’ αυτές και μπόλιασε το έργο του, ιδιαίτερα όλα εκείνα τα σπουδαία τα γλυπτικά του γύρω από την Αντίσταση του ελληνικού λαού και που πολλά απ αυτά κοσμούν πολλές πλατείες πόλεων μικρών και μεγάλων του τόπου μας.

Ο Πανουργιάς ήταν για πολλά χρόνια και συνδικαλιστής στον κλάδο του. Και δεν ήταν μόνο έξοχος γλύπτης του μάρμαρου, του ορείχαλκου, του ξύλου, του γύψου, συγχρόνως ήταν και μάστορας της πέτρας, με την οποία έχτισε, σχεδόν μόνος του, το σπίτι του, το εργαστήριο της γλυπτικής του αλλά και το εργαστήριο γλυπτικής της συντρόφου του Μάρως Μπαρτζίλλη, στο χωριό Κουβαρά της Κερατέας. Στον κήπο του οποίου εκτίθενται τα έργα του. Και για τα οποία ο γράφων ελπίζει πως το Υπουργείο Πολιτισμού, όσο και η γενέθλια πόλη του να ενδιαφερθούν για να μην περάσουν τα έργα του στην αφάνεια, στο σκότος, ενώ τα γέννησε το άπειρο φως της πατρίδας μας, ο πολιτισμός της, η ιστορία της και οι διακρίσεις που έλαβε γι αυτά εντός και εκτός Ελλάδας, λειτουργώντας παράλληλα και ως καθηγητής της Σχολής των Καλών μας Τεχνών.

Ο Θύμιος Πανουργιάς έφαγε τίμια το ψωμί του, τίμια τίμησε τον τόπο του και τίμια έφυγε.. στις 18 του παρόντος μηνός με πολιτική κηδεία στις 22 Ιουνίου ανάμεσα στα έργα του, τους δικούς του και τους φίλους του.