Πολιτική αυθεντικότητα…

Στην έναρξη ενός προεκλογικού αγώνα, στην απαρχή νέων διεκδικήσεων οι λέξεις και οι πράξεις μας ζυγίζονται και αλίμονό μας αν βρεθούν κάποιες«ανάλαφρες», χωρίς ηθικό βάρος, εμπλεκόμενες σε φόρμες μιας ψευδούς και τυποποιημένης, αψεγάδιαστης «εικόνας», εγκλωβισμένες σε «αγιοποιημένες» οντότητες, χωρίς γνησιότητα και προπάντων χωρίς την πολυπόθητη αυθεντικότητα…

Αναλογιζόμενος κανείς τους όρους της αυθεντικότητας και της πολιτικής, σε μια πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε δυνητικά να πει ότι οι δυο όροι δε συνάδουν και ότι  η ίδια η ιστορία έχει αποδείξει πως οι δύο προαναφερόμενες έννοιες δεν μετουσιώθηκαν ποτέ  παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις. Κατά κοινή ομολογία   φύσει και θέσει είναι όροι αντικρουόμενοι. Αναμφίβολα υποστηρίζεται σθεναρά και θεωρείται απόλυτη βεβαιότητα  πως η γνησιότητα και η επιλογή του αληθινού δεν τοποθετούνται σε ένα πλαίσιο πολιτικό,απεναντίας εξοβελίζονται και περιχαρακώνονται πίσω από παραπήγματα διαπλοκής, διαφθοράς και παρασκηνίου.

Φυσικά, εντέχνως όσοι επιζητούν την ενασχόληση με τα κοινά είτε μέσω της κεντρικής πολιτικής, είτε μέσω της αυτοδιοίκησης  θεωρούνται ύποπτοι, καιροσκόποι και πιστοί «θεράποντες» μικροσυμφερόντων, γιατί δεν είναι, απλώς, εξολοκλήρου.. «άξιοι» και σε μια πιο αυστηρή θεώρηση, γιατί δεν είναι εξολοκλήρου.. «άγιοι». Περιέργως, οι θεωρίες περί άσπρου και μαύρου και της απολυτότητας κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό. Οι μορφές «οφείλουν» να είναι ή απόλυτα αγιοποιημένες ή απόλυτα δαιμονικές. Στο πολιτικό πλαίσιο νιώθει κανείς ότι δεν χωρά ο γήινος και διφυής άνθρωπος, αυτός που βιώνει έναν εαυτό με την καλή και την κακή του όψη. Στην επιζήτηση  όμως μιας αψεγάδιαστης παρουσίας οδηγούμαστε εν τέλει στην απόλυτη απόρριψη της ανθρώπινης φύσης, στην απόρριψη της αυθεντικότητας..

Ωστόσο, ας θυμηθούμε ότι το πολιτικό πεδίο δεν αποτελεί πλαίσιο αγιοποιημένων μορφών, αποτελεί πεδίο ανθρώπων με όλα τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα που διέπουν την ελαττωματική, αλλά και χαρισματική ανθρώπινη φύση. Το ζητούμενο δεν είναι η επιλογή μιας ατσαλάκωτης και «καλοσιδερωμένης» πολιτικής φυσιογνωμίας, που ίσως τελικά τρομάζει με την απόλυτη αυθεντία της και δημιουργεί καχυποψία.

Το ζητούμενο είναι η επιλογή αυτής που διαθέτει επίγνωση των ανθρώπινων αδυναμιών και ικανότητα χειρισμού των δυσκολιών, ταπεινότητα και υποχώρηση εν όψει λύσεων που δίνουν προβάδισμα στο κοινωφελές καλό, αναγνώριση της ικανότητας και τηςανάδειξης του καλύτερου και του περιορισμού των λαθών και των μειονεκτημάτων. Η «αγνότητα» δεν υφίσταται ως ιδιότητα ούτε καν στις καθημερινές μας συναναστροφές και ούτε  υλοποιείται σαν κάτι απόλυτο.  Από την άλλη αυτήαποτελεί καθημερινή προσπάθεια  και είναι για ορισμένους ίσως  επιδίωξη διαχρονική και ακούραστη που συναντά  ωστόσο χιλιάδες εμπόδια, σκοπέλους δεινούς που  δεν αποκλείουν εντούτοις  την επίτευξη της ισορροπίας. Οι αφορισμοί και η μηδενιστική αντιμετώπιση προσώπων και καταστάσεων επομένως αντιμάχεται την αυθεντικότητα, αντιμάχεται τη γνησιότητα των συμπεριφορών και η πολιτική σκηνή δεν έχει ανάγκη και από άλλους φθηνούς θεατρινισμούς ή μεγαλεπήβολα σχέδια και διατύπωση ουτοπικών σχεδίων, αλλά μόνο γήινες και προσγειωμένες τοποθετήσεις που κοιτούν κατάματα την αδυναμία και φροντίζουν για την επούλωσή της με αργά, νουνεχή και σταθερά βήματα.

Ο πολιτικός παράδεισος είναι μάλλον ουτοπία , η καλόπιστη γνησιότητα όμως είναι στόχος εφικτός και αξιοσέβαστος, η αυτομαστίγωση για την ανέφικτη πολιτική τελειότητα το μόνο που μας χαρίζει απλόχερα είναι μια διαρκή απογοήτευση. Σκοπός όμως όλων όσων εμπλακούν με την αυτοδιοίκηση είτε πρώτου , είτε δευτέρου βαθμού  πρέπει να είναι και να παραμείνει η πολιτική αυθεντικότητα..

Καρατζογιάννη Ι. Μαρία