«Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2015-2018»

Ομιλία της Βουλευτού Αιτωλ/νίας της Δημοκρατικής Αριστεράς Νίκης Φούντα κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών

«Συζητούμε –λίγες μέρες πριν από ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές – το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής προσαρμογής και με θλίψη διαπιστώνουμε ότι και αυτό έχει επιταχθεί στην προεκλογική και επικοινωνιακή καμπάνια του κυβερνώντος κόμματος.

Αφού πρώτα χρησιμοποιήσατε ακόμα και την αναθεώρηση του Συντάγματος για να επιτείνετε την προεκλογική σας ρητορεία, τώρα επενδύετε μικροπολιτικά σε μία επερχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους – θεωρητική, αφού η πραγματική δεν έχει καν χρονικό προσδιορισμό! Έχετε αλήθεια διατυπώσει τις εθνικές θέσεις διεκδίκησης; Θα συνεχίσουμε ακόμα και σήμερα να είμαστε εγκλωβισμένοι σε λάθος πολιτικές, μετατοπίζοντας απλά τη συζήτηση μικροπολιτικά;
Τι εννοώ κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Βουλής: Αφού ευτελίσαμε τους κοινοβουλευτικούς και νομοθετικούς μας θεσμούς με νομοσχέδια που μπαίνουν εν κρυπτώ στη διαβούλευση και για ελάχιστες μέρες, αφού εισάγαμε πρακτικές κατάθεσης πολυάριθμων και άσχετων τροπολογιών σε κάθε νομοσχέδιο, τώρα επιστρατεύουμε κρίσιμα δημοσιονομικά νομοσχέδια για να αποκομίσουμε τυχόν προεκλογικά οφέλη.
Οι πρακτικές επικοινωνιακής μετατόπισης κρίσιμων ζητημάτων σε εύπεπτες ρητορείες, είναι γνωστές και η παρούσα Κυβέρνηση τις έχει αναδείξει με αξιοζήλευτο τρόπο. Θα ήταν πράγματι σεμινάριο για φοιτητές επικοινωνιολογίας, αν δεν επρόκειτο για τόσο σημαντικά οικονομικά θέματα, που θα επηρεάσουν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας για αρκετά χρόνια.
Ακόμα και το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής χαρακτηρίζει τουλάχιστον αισιόδοξους τους στόχους που έχουν τεθεί, παρά τις διακηρύξεις του Υπουργείου Οικονομικών. Όταν το δημόσιο χρέος μας παραμένει σε τόσο δυσθεώρητα ύψη, δεν μπορεί να μειωθεί αποκλειστικά και μόνο με εθνικές προσπάθειες. Εκτός και αν ο στόχος μας είναι μια μακροχρόνια λιτότητα που νομοτελειακά θα επιδεινώνει συνεχώς την ύφεση.
Διαβάζοντας τα πρακτικά της αρμόδιας επιτροπής Οικονομικών για το νομοσχέδιο που συζητούμε σήμερα, παρατήρησα ότι η συζήτηση επικεντρώθηκε στο πάγιο και πολωτικό προεκλογικό δίλημμα: μνημόνιο ή αντιμνημόνιο. Και εδώ απευθύνομαι και στους συναδέλφους της αντιπολίτευσης. Η επεξεργασία ενός τόσο σημαντικού νομοθετήματος δεν μπορεί να προσφέρεται για τέτοιου είδους ρητορεία.
Η συζήτηση θα έπρεπε να επικεντρώνεται στα πραγματικά ζητήματα: Κοινωνική προστασία και ανάπτυξη. Τι από αυτά βλέπουμε αυτές τις ημέρες; Κούρεμα δαπανών και δη σε ευαίσθητους τομείς όπως η περίθαλψη ή άλλες κοινωνικές παροχές. Δεν μειώνεται η φορολογία σε νευραλγικούς τομείς της επενδυτικής δραστηριότητας.
Διαβάζοντας το σχέδιο νόμου πάντως, διαπίστωσα ότι ο στόχος μας είναι τα συνεχή πρωτογενή πλεονάσματα με οποιοδήποτε κόστος. Μια εικονική δηλαδή πραγματικότητα που δεν θα περιγράφει επ’ ουδενί την πραγματική κατάσταση που βιώνει η ελληνική κοινωνία.
Το Υπουργείο Οικονομικών προβλέπει ανάπτυξη με ρυθμό μεγαλύτερο και από αυτόν προβλέπεται για την Ευρωζώνη! Ακόμα και χωρίς την έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού, θα σχολιάζαμε ότι είστε υπέρ του δέοντος αισιόδοξοι. Δεν είμαστε εδώ για να «χρυσώνουμε το χάπι». Είμαστε εδώ για να νομοθετούμε με ρεαλισμό.
Προβλέπεται επίσης, σημαντική μείωση της ανεργίας: Αλήθεια, με ποια μέτρα από την πλευρά σας; Διότι, με αυτούς τους όρους που θέτετε, θα επρόκειτο για κάτι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά.
Ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, με τουλάχιστον δεκαετή προσανατολισμό. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου ή θα σχεδιάσουμε επιτέλους ένα μακροπρόθεσμο πλάνο για την ανασύνταξη της ελληνικής οικονομίας;
Αντί να επενδύετε σε μικροπολιτικές εν μέσω προεκλογικής περιόδου, θα έπρεπε να επενδύετε σε ευρύτατες πολιτικές συναινέσεις. Σε εποικοδομητικό διάλογο και όχι σε υπεραισιόδοξους σχεδιασμούς, που κρέμονται από μία κλωστή.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω, ότι πρέπει να σταματήσουμε να αντιλαμβανόμαστε την οικονομική πορεία της χώρας με αυταπάτες. Είναι διαφορετικό να είμαστε αισιόδοξοι με βάση ένα συγκεκριμένο και απτό σχέδιο. Σήμερα, βλέπουμε μία αδικαιολόγητη αισιοδοξία που δεν βασίζεται στους πραγματικούς οικονομικούς δείκτες. Αλήθεια, τι θα κερδίσουμε εάν δημιουργήσουμε μία επίπλαστη εικόνα ευμάρειας και προοπτικής που θα καταρρεύσει εκκωφαντικά;
Οφείλουμε να ασκούμε πολιτική μακροπρόθεσμη και όχι μόνο για την αυριανή μέρα. Οφείλουμε να θέσουμε βάσεις για το μέλλον και όχι μόνο για τους επόμενους μήνες.»