Φωτοβολίδα που έσβησε πριν λάμψει

Τοπικά Δημοτικά Συμβούλια Νέων:

Φωτοβολίδα που έσβησε πριν λάμψει

Ο νόμος που θεσμοθέτησε τον δημόσιο λόγο και τις παρεμβάσεις των νέων και τον ατόνησαν με την εφαρμογή του. Αν και με μεγάλη καθυστέρηση, τώρα είναι ο κατάλληλος χρόνος για την εκ νέου ενεργοποίηση του νόμου και της αποδοχή των νέων

 

 

Το Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Παιδείας, το 2006 με τον υπ αριθμ. 3443/2006 – ΦΕΚ 41/Α/27.2.2006, εισήγαγαν στην χώρα το θεσμό των Τοπικών Δημοτικών Συμβουλίων. Τότε, η Ελληνική κοινωνία υποδέχθηκε τον θεσμό αυτό με αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον, καθώς οι προσδοκίες της δημιουργικής , αλλά επί δεκαετίες «βουβής» γενιάς, ηλικίας από 15 έως 28 ετών, θα έβρισκε ρεαλιστικό πεδίο εφαρμογής, κάτι που πιθανότατα αποτελούσε και τροχοπέδη στις ορδές νέων επιστημόνων – οικονομικών μεταναστών που παρατηρείται σήμερα να εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Μέσα από τα συμβούλια αυτά θα μπορούσε κάθε νέος που το επιθυμούσε, να διατυπώσει τις απόψεις του, τις προτάσεις του και τις ενστάσεις του, ενώπιων της «τοπικής βουλής» και των αιρετών τοπικών αρχόντων της εκάστοτε περιοχής και μέσω της διαδικασίας αυτής ίσως και στα ανώτερα πολιτικά και οικονομικά κλιμάκια.

Οι δήμοι, τότε, υποδέχθηκαν με κάθε επισημότητα τον νέο αυτό θεσμό, δημιουργώντας μητρώα και πραγματοποιώντας εκλογές, οι οποίες οδήγησαν στην συγκρότηση των τοπικών δημοτικών συμβουλίων νέων. Οι ενέργειες αυτές έγιναν και σε πόλεις της Αιτωλ/νίας, αλλά επί της ουσίας, λίγο μετά την συγκρότησή τους δεν λειτούργησαν ποτέ και αυτό έγινε σε πανελλαδικό επίπεδο. Κατά την έναρξή τους, καταγράφηκαν αρκετές πρωτοβουλίες, ενώ στην συνέχεια, πιθανότατα για λόγους «κάλυψης απόκρυψης», συνδιοργάνωναν κάποιες εκδηλώσεις και τέλος  ατόνησαν και εξαφανίστηκαν.

Σήμερα ίσως, είναι απαραίτητη η λειτουργία τους, τόσο για τοπικά θέματα, όσο και για εθνικά ζητήματα. Οι συνθήκες που επικρατούν επιβάλλουν την ενεργοποίηση του νόμου και την ενεργή συμμετοχή των νέων στα κοινά, οι οποίοι δέχονται και θα δεχθούν στο μέλλον τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κρίσης.

Τα Συμβούλια των Νέων θα αναλάμβαναν, αν λειτουργούσαν, πρωτοβουλίες και δράσεις σε συνεργασία με τους δήμους, για την προώθηση της συμμετοχής των νέων στην τοπική κοινωνία και την ανάπτυξη των σχέσεων συνεργασίας με άλλα συμβούλια νέων, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σκοπός τους θα ήταν η ενίσχυση της συμμετοχής των νέων ανθρώπων στην διαχείριση των τοπικών θεμάτων, η ανάδειξη των προβλημάτων της νεολαίας σε κάθε τοπική κοινωνία και η λήψη πρωτοβουλιών σε συνεργασία με άλλους φορείς  για την επίλυση των προβλημάτων και γενικότερα η διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού πλαισίου.

Ως τώρα, σύμφωνα με την πορεία του θεσμού, αποδείχθηκε περίτρανα ότι η νέα γενιά είναι ανεπιθύμητη. Στον αντίποδα, και οι ίδιοι οι νέοι φάνηκαν, τουλάχιστον σε εκείνη την χρονική συγκυρία και με εκείνα τα δεδομένα, κατώτεροι των περιστάσεων και παράτησαν χωρίς καμία έκφραση δυσαρέσκειας τη «φωνή» και το βήμα που τους προσφέρθηκε. Οι συνθήκες όμως άλλαξαν.

Σήμερα όμως, τόσο μικρής ηλικίας συμπολίτες μας και έφηβοι, όσο μεσήλικες και ηλικιωμένοι έχουν ζήσει, σε συμπυκνωμένο χρόνο, μια πενταετία,  γεγονότα και εμπειρίες που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ζούσαμε εντός μιας εικοσαετίας και μάλιστα σε χαλαρούς πολύ ρυθμούς. Μήπως λοιπόν πρέπει να είναι μικροί μεγάλοι σε δράση;

Κων/νος Χονδρός