ΙΝΚΑ: Οι τελευταίες τροποποιήσεις στον Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών

Σε ανακοίνωση του το νέο ΙΝΚΑ, το Ινστιτούτο Καταναλωτών αναφέρει τα εξής: «Ο «Κώδικας Δεοντολογίας Τραπεζών» θεσπίστηκε το 2014, περιλαμβάνοντας μία σειρά από διαδικασίες, που ουσιαστικά απογυμνώνουν τον ανήμπορο δανειολήπτη έναντι των τραπεζών.

Πίσω από την γενική εικόνα ενός καθωσπρεπισμού και διαδικασιών δήθεν κατανόησης και συνεννόησης, κρύβεται ένα άγριο σαφάρι, ένα κυνήγι του δανειολήπτη, με δύο μοναδικούς κανόνες: ότι τα όπλα τα έχουν οι τράπεζες και ότι αυτός οφείλει να κυκλοφορεί σε απόσταση βολής από τα όπλα τους, ακάλυπτος.

Ο “Κώδικας Δεοντολογίας Τραπεζών”, που αποτελεί νομοθέτημα των τραπεζιτών, δεν περιέχει καμία ουσιαστική διάταξη που να θωρακίζει τον δανειολήπτη, δεν του χορηγεί κανένα ουσιαστικό δικαίωμα (π.χ. υποχρέωση των τραπεζών για μείωση των υπέρογκων τόκων) και δεν υποχρεώνει καμία τράπεζα σε καμία ουσιαστική ρύθμιση του δανείου με πραγματική ελάφρυνση του δανειολήπτη.

Αναλώνεται σε διαδικασίες, όπου ο δανειολήπτης οφείλει να προσέρχεται πολλάκις, να ανακρίνεται από υπαλλήλους των τραπεζών και να κρίνεται από επιτροπές τραπεζιτών ή φίλα προσκείμενων σε αυτές (ακόμα και με την αντίληψη της “όσμωσης”).

Πρόκειται για “νομοθέτημα” αντισυνταγματικό, που προσβάλει την αξία του ανθρώπου και την αξιοπρέπειά του και δημιουργεί άμεση τραπεζική παραεξουσία.Η τελευταία τροποποίηση απλώς έρχεται να επισπεύσει τις διαδικασίες κατά των δανειοληπτών και βρίσκεται σε πλήρη χρονική εναρμόνιση με τον νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ισχύς από 1/1/2016), που εξοντώνει τον πολίτη έναντι των τραπεζών.

Φέρουν δηλαδή τα ανωτέρω νομοθετήματα, βασικά χαρακτηριστικά ενός οργανωμένου σχεδίου εκποίησης περιουσιών των, ανήμπορων από την κρίση και όσων επιβλήθηκαν από τα μνημόνια, δανειοληπτών και εν γένει των πολιτών και μάλιστα σε συγκεκριμένους σύντομους χρόνους.

Εάν η οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν αποτελούσε “κυβέρνηση των τραπεζιτών και των συμφερόντων”, αλλά κυβέρνηση του λαού και του Συντάγματος, όφειλε να αναμορφώσει το δίκαιο της καταγγελίας των συμβάσεων, αφαιρώντας το δικαίωμα καταγγελίας του συνόλου μίας σύμβασης λόγω καθυστέρησης ελαχίστων δόσεων και το δικαίωμα επιβολής τόκων υπερημερίας σε ολόκληρο το υπόλοιπο ποσό.

Όφειλε επίσης να αφαιρέσει το δικαίωμα των τραπεζιτών να επιβάλλουν υπέρογκους και επαχθείς τόκους (συμβατικούς και υπερημερίας) και άλλους ετεροβαρείς όρους στις συμβάσεις, όπως, επίσης, και να αφαιρέσει και το δικαίωμα των τραπεζιτών να στρέφονται κατά περιουσιακών στοιχείων των δανειοληπτών πέρα από όσα προσφέρθηκαν αρχικά για την εξασφάλιση μίας σύμβασης. Κάνουμε λόγο μόνο για τα επιβεβλημένα και τα αυτονόητα.

Εάν η οποιαδήποτε κυβέρνηση και άλλη συνταγματική εξουσία έπραττε το καθήκον της, όχι μόνο δεν θα ενίσχυε υπέρμετρα, σε βάρος του ελληνικού λαού και με χρέωση όλων των πολιτών, τις τράπεζες, αλλά θα είχε προχωρήσει σε εξονυχιστικούς ελέγχους για την αιτία δημιουργίας των τεράστιων τραπεζικών ελλειμμάτων, που ταυτίζονται σχεδόν με το δημόσιο χρέος.

Θέλουμε να ενημερώσουμε τους δανειολήπτες ότι η δική μας πρόταση, πέρα και πλέον της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης, είναι η άμεση ενεργός συμμετοχή στις ενώσεις καταναλωτών και κυρίως η προσφυγή στα Δικαστήρια, έγκαιρα και με βάση όσα έχουμε αναλύσει και προτείνει στο παρελθόν, καθώς το Σύνταγμα, διεθνείς συμβάσεις και διατάξεις νόμων που διέλαθαν της προσοχής των δανειστών, παρέχουν το δικαίωμα της ελπίδας και της νίκης».