Οι μεγάλοι χαμένοι του νέου Ασφαλιστικού

Η πρόταση της Επιτροπής Σοφών για τη δημιουργία ενός νέου Ασφαλιστικού Συστήματος, έχει πολλά «τρωτά» σημεία. Φαίνεται ότι μεγάλοι «χαμένοι» της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης, αναμένεται να είναι οι εν ενεργεία συνταξιούχοι, καθώς από τον επαν – υπολογισμό του ποσοστού αναπλήρωσης των συντάξεων που εισπράττουν, κινδυνεύουν να υποστούν σημαντική μείωση αποδοχών, ανά περίπτωση

Επίσης σύμφωνα με τα  dikaiologitika.gr, κινδυνεύουν όσοι στο εξής θα βιώνουν συνθήκες ανεργίας, καθώς δεν θα μπορούν να τροφοδοτήσουν τον Ασφαλιστικό Λογαριασμό τους, συνεπώς στη λήξη του εργασιακού τους βίου, θα εισπράττουν αναλογικά, μικρότερη σύνταξη, από τους υπόλοιπους. Όπως η ίδια η Επιτροπή παραδέχεται το τελικό ποσό της σύνταξης που θα χορηγείται, είναι αβέβαιο, ενώ απαιτείται μακρά μεταβατική περίοδος για να λειτουργήσει το νέο σύστημα, έως το 2050. Πιο συγκεκριμένα, τα πιο χαρακτηριστικά μειονεκτήματα της πρότασης της Επιτροπής Σοφών, κωδικοποιούνται ως εξής:

*Η σύνδεση παροχών και εισφορών επιτείνει τις ανισότητες μεταξύ πλήρους και επισφαλούς απασχόλησης. Το μελλοντικό συνταξιοδοτικό σύστημα θα αποβεί σε βάρος κυρίως όσων απασχολούνται με ατυπικές μορφές απασχόλησης και γενικά χαρακτηρίζονται από χαμηλή απασχολησιμότητα. Η ασυνέχεια στην απασχόληση λόγω μεσοδιαστημάτων ανεργίας θα οδηγεί στις ελάχιστες (κοινωνικού χαρακτήρα) παροχές. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή επιμένει στην προσθήκη της εθνικής σύνταξης, ως μέσο προστασίας όσων δεν έχουν σταθερό «εργασιακό βιογραφικό».

*Οι αυτόματοι οικονομικοί σταθεροποιητές (ποσοστιαία μεταβολή των αποδοχών των ασφαλισμένων ή ποσοστιαία μεταβολή του ΑΕΠ) που ενσωματώνονται από ένα τέτοιο σύστημα, μεταφέρουν το βάρος της βιωσιμότητας (δημογραφική γήρανση, μείωση ρυθμών ανάπτυξης) από το κράτος στα άτομα. Οι μειώσεις θα επέρχονται αυτόματα και δεν θα εξαρτώνται από δύσκολες πολιτικές αποφάσεις. Για το λόγο αυτό, προτείνεται η δημιουργία του ταμείου για την κάλυψη των ελλειμμάτων.

*Απαιτείται μακρά μεταβατική περίοδο, για την πλήρη απόδοση του συστήματος (έως το 2050).

*Οδηγούμαστε σ’ ένα εξατομικευμένο σύστημα, όπου το τελικό ποσό της σύνταξης είναι αβέβαιο.

*Δεν επιλύεται το ζήτημα της απασχόλησης. Ωστόσο, το προτεινόμενο σύστημα δημιουργεί κίνητρα για την παραμονή στην αγορά εργασίας.

*Θα πρέπει το σύστημα να συμπεριλάβει ειδικές προβλέψεις για όσους ανήκουν στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, καθώς και για τις συντάξεις αναπηρίας και επιζώντων.

*Το διανεμητικό σύστημα καθορισμένων εισφορών (NDC) δεν είναι μακροχρόνια δοκιμασμένο. Όμως, μια σειρά χώρες έχουν ήδη υιοθετήσει τις κατευθύνσεις του (Σουηδία, Ιταλία, Κιργιστάν, Λετονία, Πολωνία).

*Το νέο σύστημα δεν προχωρά σε διαφοροποίηση των κοινωνικο-οικονομικών ομάδων που υπάγονται σε αυτό. Λόγω του ότι το προσδόκιμο της επιβίωσης είναι υψηλότερο για τους πλουσιότερους, η χρήση ενός ενιαίου προσδόκιμου επιβίωσης για όλους τους συνταξιούχους, ουσιαστικά οδηγεί σε μια αντίστροφη αναδιανομή.

*Ο ισχυρισμός ότι οι εικονικοί λογαριασμοί ανοσοποιούν πολιτικά το σύστημα δεν ευσταθεί, γιατί η επιλογή των παραμέτρων (του συστήματος) καθορίζονται νομοθετικά και άρα εισέρχονται στην πολιτική αρένα.