Σβήνει το «Χαμόγελο του Παιδιού» στο Αγρίνιο;

Αλλαγές σε όρους και προϋποθέσεις λειτουργίας προωθεί το υπουργείο Εργασίας

Σβήνει το «Χαμόγελο του Παιδιού»

Στο Αγρίνιο;

Γιώργος Παπαναστασίου, Δήμαρχος Αγρινίου: «Η δομή πρέπει να παραμείνει στην πόλη μας»

 

Ορατός είναι ο κίνδυνος να κλείσει το σπίτι του «Χαμόγελου του Παιδιού» στα Καλύβια Αγρινίου, όπως και τα υπόλοιπα δώδεκα σπίτια που λειτουργούν σε όλη την Ελλάδα, όπως ανέφερε στην εφημερίδα «Σ» ο Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος, πρόεδρος του εθελοντικού οργανισμού. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αλλαγές στους όρους και προϋποθέσεις λειτουργίας που προωθεί το υπουργείο Εργασίας είναι τέτοιες που μπορεί να θέσουν εκτός λειτουργίας όσες δομές δεν πληρούν τα προβλεπόμενα. Την στήριξή του στο «Χαμόγελο του Παιδιού» δηλώνει ο Δήμαρχος Αγρινίου, Γιώργος Παπαναστασίου, ο οποίος κάνει λόγο για «αδιανόητη» πράξη.

Σε προχθεσινή του συνέντευξη, με αφορμή τα 20 χρόνια λειτουργία του εθελοντικού οργανισμού μη εθελοντικού χαρακτήρα, ο κ. Γιαννόπουλος χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα λέγοντας ότι οι αλλαγές που επιφέρει το υπουργείο Εργασίας ισοδυναμούν με «ταφόπλακα» για το «Χαμόγελο του Παιδιού». Μιλώντας μάλιστα στην εφημερίδα «Σ» αποκάλυψε ότι η «περίοδος χάριτος» των τριών ετών που δίνεται για να εφαρμοστούν οι συγκεκριμένες αλλαγές στα σπίτια που βρίσκονται ήδη σε λειτουργία δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος να κλείσουν τα 13 σπίτια που λειτουργούν σε όλη την Ελλάδα και φιλοξενούν περίπου 330 παιδιά. Ο κ. Γιαννόπουλος μάλιστα εκφράζει τις επιφυλάξεις του για όσα φέρνει το υπουργείο Εργασίας, αφού αντί να εξομοιώνει τις δημόσιες δομές με τις ιδιωτικές, εισάγονται κριτήρια που δημιουργούν διαφοροποιήσεις, και οι οποίες επηρεάζουν άμεσα τα παιδιά.

Από πλευράς του ο Δήμαρχος Αγρινίου, Γιώργος Παπαναστασίου, δήλωσε ότι η υπεράσπιση τέτοιων δομών αποτελεί χρέος των ανθρώπων της αυτοδιοίκησης και τόνισε ότι η δομή πρέπει να παραμείνει στην πόλη μας, δηλώνοντας ότι θα την στηρίξει με κάθε τρόπο ή παρέμβαση χρειαστεί. Σε χθεσινή του ανακοίνωση πάντως ο αρμόδιος υφυπουργός Εργασίας Βασίλης Κεγκέρογλου δήλωσε τα εξής: «Καμιά Μονάδα Προστασίας Παιδιού δεν κλείνει. Αντίθετα το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας στηρίζει τις δράσεις όλων των δομών με κάθε δυνατό τρόπο». Όπως ανέφερε σε άλλο σημείο της δήλωσής του, υπάρχει πρόβλεψη για παράταση τριών χρόνων για τις ήδη υπάρχουσες δομές, ενώ οι νέοι όροι λειτουργία θα αφορούν πρωτίστως νεοδημιουργηθείσες δομές, αν και όπως αναφέραμε εκφράζονται επιφυλάξεις για το κατά πόσο αυτό είναι εφικτό.

Αυτή τη στιγμή στο σπίτι του «Χαμόγελου του Παιδιού» στο Αγρίνιο φιλοξενούνται γύρω στα 15 παιδιά, ενώ έχει την δυνατότητα να φιλοξενήσει έως και 20 παιδιά, προσφέροντας μοναδικό και δυσαναπλήρωτο έργο σε ολόκληρη την περιοχή.

 

Κώστας Καρακώστας

 

Γιώργος Παπαναστασίου, Δήμαρχος Αγρινίου

«Θεωρώ ότι εμείς, ως άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, πρέπει να υποστηρίξουμε και να στηρίζουμε πάντα αυτές τις δομές, οι οποίες απευθύνονται σε ευαίσθητες ομάδες και άτομα στα οποία πρέπει να τους δίνεται η δυνατότητα να έχουν ένα μέλλον και να βγουν με εφόδια στη ζωή. Θεωρώ ότι είναι αδιανόητο να μιλάμε για κατάργηση τέτοιων δομών. Εμείς θα στηρίξουμε το «Χαμόγελο του Παιδιού» όσο γίνεται περισσότερο, με κάθε τρόπο και με κάθε παρέμβαση. Η δομή αυτή πρέπει να μείνει στην πόλη μας, να λειτουργεί και να υπηρετεί τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε».

 

 

 

Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος, Πρόεδρος «Χαμόγελο του Παιδιού»

«Ενώ ήταν και είναι μόνιμο αίτημά μας η περιχαράκωση και η προστασία της προστασίας  και προσφοράς στα παιδιά στην Ελλάδα, πιστεύοντας ότι όσοι προσφέρουν στα παιδιά πρέπει να εποπτεύονται και να ελέγχονται με κάποιους κανόνες, δεν φανταζόμασταν ότι αυτό θα γινόταν με νοοτροπία «ιδρυματική». Δεν υποπτευόμασταν ότι αυτά που προτείναμε δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη και έρχεται ξαφνικά μια πολιτική απόφαση του κ. Κεγκέρογλου, που προήλθε από την Γενική Γραμματεία πρόνοιας και την ομάδα της για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η οποία λέει ουσιαστικά ότι τα αδέρφια θα πρέπει να χωρίζονται. Δηλαδή θα πρέπει να πηγαίνουν σε άλλους χώρους τα μικρά, σε άλλους τα παιδιά και σε άλλους χώρους οι έφηβοι κτλ. Εκεί που έχουμε τρία αδέλφια ή οκτώ αδέλφια, πρέπει να τα διαλύσουμε. Και μάλιστα με μια διαδικασία που είναι πολύ περίεργη γιατί βάζει όρια και όρους που δεν μπορούν να τηρηθούν. Για παράδειγμα, ένα σπίτι το οποίο έχουμε όπως αυτό στα Καλύβια, μας δόθηκε όπως είναι, και είναι μια χαρά, γιατί έχει και τον κήπο του και τις προδιαγραφές όπως πρέπει για να λειτουργήσει.

Αυτό όμως με τις δεδομένες προδιαγραφές, όπως ισχύει και για άλλα σπίτια που έχουμε που έχουν ήδη παιδιά μέσα. Με τα νέα δεδομένα, δίνεται παράταση τριών χρόνων για να εφαρμοστούν στις ήδη υπάρχουσες δομές. Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι ότι δεν έβαλαν την προστασία της οικογένειας και την ανάλογη στελέχωση των σπιτιών βάση των στοιχείων που κι εμείς τους είχαμε δώσει, όπως είναι η παρουσία ανθρώπων εκπαιδευμένων που νοιάζονται για τα παιδιά. Έχουμε κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, παιδαγωγούς, ανθρώπους εξειδικευμένους για να μπορούν να προστατεύσουν τα παιδάκια που έχουν πέσει θύματα βάναυσης συμπεριφοράς.

Αντ’ αυτού λοιπόν μέσα στην λειτουργική απόφαση υπάρχουν οι σιτιστές και οι τραπεζοκόμοι λες και τα παιδιά θέλουν τραπεζοκόμους και δεν μπορούν να βρεθούν άλλες λύσεις. Όλο αυτό λοιπόν είναι ένα ιδρυματικό μοντέλο. Αντί να φτιάξουν τα κρατικά ιδρύματα, που τα έχουν διαλύσει εξαιτίας της υποστελέχωσης, και να γίνει ένας νόμος για όλα τα ιδρύματα, ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου, εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδάκια στα ιδρύματα να ταλαιπωρούνται, γιατί δεν φταίνε οι άνθρωποι των ιδρυμάτων που δεν έχουν προσωπικό, δεν έχουν δυνατότητες και χρήματα και εκλιπαρούν για να πάρουν τρόφιμα και πράγματα. Εμείς τουλάχιστον τα βασικά τα καλύπτουμε και τα παιδάκια ζουν όσο καλύτερα μπορούνε με την χαρά να βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που είναι για αυτά φιλόξενο και καλό. Υπάρχει η νοοτροπία να διαλυθούν οι φορείς που δίνουν το καλό παράδειγμα. Μήπως αυτό ενοχλεί γιατί έτσι φαίνεται η μη διάθεση να γίνουν δομές πρόνοιας;».