Συμπολιτεία Ξηρομεριτών: «Στο Δημόσιο η ΝΑΒΙΠΕ»

Ηλίας Γεωργαλής: «Στο Πλατυγιάλι καταργήθηκε κάθε μυθολογία σχετικά με τους ξένους επενδυτές

Εδώ και σαράντα (40) χρόνια η τοπική κοινωνία του Αστακού συζητά και προβληματίζεται, για μια κορυφαία αναπτυξιακή υποδομή της περιοχής, για την οποία δαπανήθηκαν τεράστια ευρωπαϊκά και εθνικά κεφάλαια, που σχεδιάστηκε, επανασχεδιάσθηκε και αμφισβητήθηκε η λειτουργία της αρκετές φορές, για να φτάσουμε σήμερα σε ένα σημείο εξαιρετικά αποκαρδιωτικό για την τύχη της. Ο λόγος για το Πλατυγιάλι, για το δεύτερο μεγαλύτερο σε βάθος λιμάνι της Μεσογείου δηλαδή, το οποίο όλα αυτά τα χρόνια μόνο λίγους μήνες δούλεψε ως λιμάνι, αφού η κοινοπραξία, η οποία δημιουργήθηκε για την κατασκευή και την λειτουργία του, μετά την υπερχρέωση της στις τράπεζες (το πώς και το γιατί κανείς δεν το έχει ψάξει ακόμα, κι απ’ ότι φαίνεται κανείς δεν διακατέχεται και από την επιθυμία να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση), το εγκατέλειψε στην τύχη του, να χάσκει, ως ανεξόφλητο πιστωτικό γεγονός στο περιουσιολόγιο της alpha bank.

Κείμενο – Ρεπορτάζ: Λευτέρης Τηλιγάδας

Την Κυριακή το πρωί, όπως  γνωρίζεται, αν είστε απ’ αυτούς που ενημερώνονται για τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στους δήμους του νομού, υπήρξε ένα κάλεσμα από την δημοτική παράταξη του Ξηρομέρου «Συμπολιτεία Ξηρομεριτών», για μια συζήτηση καταγραφής των θέσεων και των απόψεων της τοπικής κοινωνίας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας «οδικός χάρτης» των κατευθύνσεων και των προτεραιοτήτων, που απαιτούνται, για να απεγκλωβιστεί ο συγκεκριμένος αναπτυξιακός πόρος από την απομόνωση και την απαξίωση. Μια απαξίωση, στην οποία έχει οδηγηθεί, συνειδητά για αρκετούς, από το τραπεζικό ίδρυμα στο οποίο σήμερα ανήκει.

Όπως μας δήλωσε ο επικεφαλής της «Συμπολιτείας» Ηλίας Γεωργαλής, «στο Πλατυγιάλι καταργήθηκε κάθε μυθολογία σχετικά με τους ξένους επενδυτές. Το Πλατυγιάλι», μας είπε, «είναι το πρώτο ιδιωτικό λιμάνι της χώρας, πολύ νωρίτερα μάλιστα ακόμα και από την εισβολή της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, με ιδιαίτερα προνόμια, όπως η ελεύθερη ζώνη, το οποίο παρόλα αυτά δεν κατάφερε να λειτουργήσει ακόμα, αν εξαιρέσει βέβαια κανείς εκείνους του λίγους μήνες της λειτουργίας του ως απεργοσπαστικός μηχανισμός στην μεγάλη απεργία των ναυτεργατών του Πειραιά. Αυτό αναδεικνύει», επεσήμανε ο κ. Γεωργαλής, «ότι εκτός από το παρασιτικό κράτος αυτής της χώρας, παρασιτική είναι και η οικονομική ελίτ της. Παρακολουθήστε όλες τις επενδύσεις που έχουν γίνει στη χώρα, είναι όλες μηδενικού έως χαμηλού ρίσκου. Είναι επένδυση άραγε», αναρωτήθηκε, «να παίρνεις έτοιμο το μονοπώλιο της ΔΕΗ, να παίρνεις τα νερά, ή να παίρνεις τα λιμάνια, στα οποία είναι διασφαλισμένη η ανταγωνιστικότητα και ουσιαστικά δεν ρισκάρεις τίποτα; Στο Πλατυγιάλι, που ως επένδυση είχε ρίσκο, αποδείχθηκε, ότι οι επενδυτές που έσπευσαν, απέτυχαν παταγωδώς».

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε, πως σχετικά πρόσφατα, εγκρίθηκαν οι νέοι περιβαλλοντικοί όροι που επιτρέπουν την εγκατάσταση στην Ναυτιλιακή Βιομηχανική Ζώνη του Πλατυγιαλιού βιομηχανιών υψηλής όχλησης, εξέλιξη στην οποία η τοπική κοινωνία μέσω και του Δήμου Ξηρομέρου είχει αντιδράσει, αλλά για άλλη μια φορά δεν εισακούστηκε. Σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ξηρομέρου η τοπική κοινωνία εμμένει στην πάγια θέση της, για τον αμιγή διαμετακομιστικό χαρακτήρα του λιμανιού του Πλατυγιαλίου, το οποίο, όπως τονίζεται σ’ αυτή, πρέπει να είναι ένα εμπορικό – τουριστικό λιμάνι, στο οποίο θα λειτουργεί βιομηχανική ζώνη χαμηλής όμως όχλησης, αποκλειομένων της μεταφοράς, εναποθήκευσης ή παραγωγής ή μεταποίησης πάσης φύσεως χημικών, τοξικών ή εύφλεκτων υλών ή αερίων, ή κατασκευής μονάδων παραγωγής ρεύματος, ή ρυπογόνων βιομηχανικών εγκαταστάσεων, γιατί ο όρμος Αστακού και η πόλη απέχουν από τον όρμο Πλατυγιαλίου µόνο 4 ναυτικά μίλια (7,0-7,5 χλµ) και πιστεύουμε ότι θα επηρεαστούν αρνητικά, όπως και η ευρύτερη περιοχή, σε όλους τους τομείς (πανίδα – χλωρίδα – οικοσύστημα – κλίμα – τουρισμός κλπ).

 

Στη διάρκεια της  προχθεσινής συνάντησης στον Αστακό αναπτύχθηκαν όλα τα παραπάνω ζητήματα, αναδείχθηκαν οι αιτιάσεις που διατηρούν στο περιθώριο τον συγκεκριμένο πόρο και οι πολίτες καθώς και οι φορείς που συμμετείχαν, κατέληξαν στις παρακάτω κατευθύνσεις στοχεύσεις, για τον από δω και πέρα αγώνα της τοπικής κοινωνίας, προς την αξιοποίηση και του λιμανιού και της βιομηχανικής περιοχής γύρω από αυτό:

  • Διαχωρισμός της χερσαίας από την λιμενική υποδομή και παράδοση της χερσαίας περιοχής στο ελληνικό δημόσιο, δυνατότητα η οποία παρέχεται μετά την ανακεφαλαίωση των τραπεζών και την συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου σ’ αυτές.
  • Να ενταχθεί ο συγκεκριμένος χώρος στον Περιφερειακό σχεδιασμό. Σε ένα πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων δηλαδή, και μια στρατηγική περιφερειακής και παραγωγικής ανασυγκρότησης του νομού, έτσι ώστε να δοθούν συγκεκριμένα κίνητρα για εγκατάσταση μεταποιητικών μονάδων, συνεταιριστικών επιχειρήσεων κ.α.
  • Όλη η περιοχή να επανέλθει στο προηγούμενο καθεστώς: Όχι μονάδες υψηλής όχλησης. Διαμετακομιστικός χαρακτήρας του λιμανιού.

Όπως μας ανέφερε ο κ. Γεωργαλής, «όλος ο προηγούμενος σχεδιασμός είχε ως στόχο την απαξίωση της υποδομής και την πλήρη παράδοση του στις μαύρες επενδύσεις, αφού βιομηχανία υψηλής όχλησης και «καθαρή» δεν υφίσταται. Ό,τι προέκυψε μέχρι σήμερα σε αυτό τον τομέα ήταν μαύρο», είπε χαρακτηριστικά, «και ο βασικός στόχος όλων ανεξαιρέτως των σχεδιασμών, που η τοπική κοινωνία με τους αγώνες της έχει αποτρέψει, ήταν και το λιμάνι και η ΝΑΒΙΠΕ να πουληθούν πακέτο».

 

Από τις 7-2-1998 που πραγματοποιήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας ημερίδα για την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της τότε ΕΤΒΑ στο Πλατυγιάλι Αστακού με πρωτοβουλία του Εργατικού Κέντρου Μεσολογγίου, της κοινότητας Αστακού, του συμβουλίου περιοχής της 8ης εδαφικής περιφέρειας και με τη στήριξη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ (Κεντρικού και Περιφερειακού Δυτικής Ελλάδας), μέχρι προχθές τίποτα από κείνο το κείμενο δεν υλοποιήθηκε. Κάποτε σε όλη αυτή την απαξίωση πρέπει να μπει ένα τέλος, ένα τέλος που θα βγάλει την περιοχή από το τέλμα και θα γίνει ταυτόχρονα αφετηρία της ανάπτυξης που όχι μόνο η περιοχή, αλλά όλη η περιοχή έχει ανάγκη. Με τους Εμίρηδες που τριγυρίζουν το λιμάνι και τη ΝΑΒΙΠΕ προκοπή δεν πρόκειται να δούμε. Ίσως ήρθε η ώρα το ελληνικό δημόσιο, να «διαβάσει» τα προχθεσινά συμπεράσματα, και να αναλάβει άλλου τύπου πρωτοβουλίες, απ’ αυτές που έχει λάβει μέχρι σήμερα.