Γιούλη Ασημακοπούλου: Η κούκλα από την Δυτική Ελλάδα που τραγουδάει με την Νατάσα Θεοδωρίδου (ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ)

Όλα ξεκίνησαν όταν ήταν 12 ετών…Τότε έκανε κάποια ραδιοφωνικά σποτάκια, είχε πάει να ηχογραφήσει τραγούδια για έναν διαγωνισμό στον οποίο θα συμμετείχε… την άκουσαν και της το πρότειναν. Αργότερα, γύρω στα 18 της έμαθε για μια audition που έκανε η μπάντα του Δήμου της Πάτρας για τα «Μπουρμούλια». Τότε είπε: «Μαμά, πρέπει να πάμε»!! Πήγε, πήγαν όλα καλά κι έτσι ξεκίνησε. Όταν κυκλοφόρησε το «Να μ’ αγαπάς» προκάλεσες αίσθηση, τόσο η ίδια όσο και το τραγούδι… Από τις πιο ταλαντούχες, όμορφες, πολλά υποσχόμενες και ταυτόχρονα διακριτικές παρουσίες στην ελληνική μουσική σκηνή είναι η Πατρινή Γιούλη Ασημακοπούλου.

Κάνοντας σταθερά βήματα έχει καταφέρει να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό, να κάνει σημαντικές συνεργασίες και να πραγματοποιήσει αρκετά από τα όνειρά της χαράσσοντας τον δρόμο της σύμφωνα με τις δικές της αξίες και «πιστεύω».

Ο φετινός χειμώνας σου επεφύλασσε μία όμορφη συνεργασία στην «Ιερά οδό»… Πώς αισθάνεσαι γι αυτό;
Ενθουσιασμό! Μετά από τις εμφανίσεις μου στον «Σταυρό του Νότου» το φθινόπωρο μου έγινε μία καταπληκτική πρόταση για την «Ιερά Οδό». Μου τηλεφώνησε ο Παντελής Καναράκης και μου πρότεινε να συνεργαστούμε σε κάτι πρωτοποριακό που σκέφτηκε για το πρόγραμμα στην «Ιερά οδό» και στο σχήμα Θεοδωρίδου-Ασλανίδου-Παπαδόπουλος.

Μέχρι τότε δεν είχαμε γνωριστεί άλλα με χαροποίησε ιδιαίτερα που με πρότεινε σε αυτόν η Νατάσα Θεοδωρίδου με την οποία συνεργαστήκαμε την προηγουμένη χρονιά στο «Φωταέριο». Χωρίς δεύτερη σκέψη και φυσικά αφού θαύμαζα ήδη τον Παντελή και την αισθητική του… είπα «ναι»!

Οπότε ο χειμώνας με βρίσκει εκεί, με ένα μιούζικαλ που ονομάζεται «Ο γύρος του κόσμου σε 80 νότες». Πρόκειται για ένα μουσικό ταξίδι σε 4 πόλεις. Παρίσι, Ρώμη, Νέα Υόρκη και Αθήνα με τραγούδια και καλλιτέχνες σταθμούς. Από την Εντίθ Πιάφ έως την Μαρινέλλα σε ένα μουσικοχορευτικό πρόγραμμα σκηνοθετημένο και χορογραφημένο από τον Παντελή.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια να εμφανίζεσαι κατά βάση σε Αθηναϊκές σκηνές όμως δεν ξεχνάς την Πάτρα…

Φυσικά. Εκτός του ότι η οικογένεια μου ζει μόνιμα στην Πάτρα, όπως και στενές μου φιλίες, έχω μία δημιουργική επαφή με καλλιτέχνες από την Πάτρα όπως τον Διονύση Κανάκη που κάνουμε κάποια lives ως «Boudoir Duet» τα οποία ανταποκρίνονται σε πιο εναλλακτικούς χώρους. Ωστόσο, τις Κυριακές μου από τον Δεκέμβριο θα τις περνάω στο «Apotheosis live stage» καθώς εκεί θα κάνουμε πάρτι με τον Γιώργο Λιανό και τον Παντελή Καστανίδη από τις 20:00 το απόγευμα.

Φανταζόσουν όσα ακολούθησαν όταν ξεκινούσες την καλλιτεχνική σου διαδρομή σε αυτή την πόλη πριν κάποια χρόνια;
Σίγουρα είχα και έχω πολλά και μεγάλα όνειρα. Σίγουρα δεν ήξερα πως και με ποιον τρόπο θα προχωρήσω, άλλα φανταζόμουν πως θα ζω είτε από χόμπι είτε επαγγελματικά μέσα στη μουσική. Κάποια πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά πιο γρήγορα, όπως η δισκογραφία οπότε μπορώ να πω πως δεν το φανταζόμουν αυτό τόσο άμεσα.

Ποιες θα έλεγες ότι είναι οι πιο σημαντικές σου συνεργασίες μέχρι σήμερα;

Από τις πιο σημαντικές ήταν η συνεργασία με τον Κώστα Λειβαδά και η συμμέτοχη μου στον τελευταίο δίσκο του με τους «Υπνοβάτες» αλλά και όποια guest έχουμε κάνει παρέα.

Και η πιο έντονη στιγμή – συνεργασία, ήταν όταν με προσκάλεσε ο μαέστρος Θοδωρής Γεωργόπουλος να τραγουδήσω στο Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο με την υπέροχη συμφωνική ορχήστρα από μπουζούκια που έχει δημιουργήσει αλλά και με τη συμμετοχή άλλων μουσικών συνόλων, σε ένα αφιέρωμα στους αγαπημένους συνθέτες της Ελλάδας. Με τους: Γεράσιμο Ανδρεάτο, Λένα Αλκαίου, Διονυσία Καρόκη και Δημήτρη Δημόπουλο.

Πέρα από την συγκίνηση την ώρα της συναυλίας, η χαρά ήταν διπλή για την συνάντηση και τις σπουδαίες συμβουλές που αποκόμισα από τους καταξιω μένους συναδέλφους που προανέφερα

Τι σε θυμώνει και σε απογοητεύει σε αυτό τον χώρο;
Με ενοχλεί που οι επιχειρηματίες μας αντιμετωπίζουν πάρα πολλές φορές άψυχα. Δεν υπολογίζεται συχνά ανθρώπινα ένας τραγουδιστής ή ένας μουσικός. Χρησιμοποιείται συνήθως για να εξυπηρετήσει στην επιτυχία κάποιου προγράμματος έχοντας κυρίως υποχρεώσεις και όχι δικαιώματα.

Μας αντικαθιστούν ανά πάσα στιγμή και ώρα, τονίζουν την αναλωσιμότητά μας λες και είμαστε… οι μπαταρίες των μικροφώνων. Το θεωρώ απαράδεκτο και το κατακρίνω. Κάτι που με κάνει έξω φρένων είναι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και ο καλλιτεχνικός πυρήνας δε λειτουργεί αλληλέγγυα. Δηλαδή το να κλείνουμε τα μάτια σε αδικαιολόγητες συμπεριφορές κάποιου επειδή δεν έτυχε να το κάνει σε εμάς, για να μην αντιδράσουμε και χάσουμε την δουλίτσα μας. Μου μοιάζει με συμπεριφορά ζώου που απλά επιβιώνει.

Άλλο πράγμα που με θυμώνει έντονα είναι η υποκριτική και ανταγωνιστική στάση συνάδελφων. Ωστόσο με θεωρώ τυχερή γιατί μου συμβαίνει ευτυχώς αρκετά σπάνια, από όσο μπορώ να αντιληφθώ.

Υπάρχουν άλλα «συστατικά» για την επιτυχία, εκτός από το ταλέντο;
Νομίζω το ταλέντο σε ο,τιδήποτε κι αν το διαθέτουμε, είναι παντελώς άχρηστο χωρίς αισθητική και αντίληψη. Κατά την γνώμη μου δε χρειάζεται μόνο να έχεις ταλέντο άλλα να ξέρεις και πώς θα το διαχειριστείς. Χαρακτηριστικά όπως αυτά βοηθούν κάποιους ανθρώπους με λιγότερο καλή πρώτη ύλη να επιτύχουν.

Υπάρχει κάτι που σε «αγχώνει» σε σχέση με το μέλλον;
Με αγχώνει ιδιαίτερα με ποιόν τρόπο θα καταφέρουμε να επιβιώνουμε οικονομικά μέσα από την μουσική, καθώς πλέον έχει απαξιωθεί τελείως η δουλεία μας σύμφωνα με τις αμοιβές μας. Κι αν θα καταφέρω να ερμηνεύσω αληθινά τραγούδια.

Ποιες είναι οι χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις σου από τότε που ήσουν παιδί;
Το στόλισμα του δέντρου βεβαίως. Που έπρεπε να βάλω την κορυφή και που βοηθούσα τη μαμά να ξεμπλέξει όλα τα φωτάκια…την «βρώμικη «δουλεία δηλαδή, ενώ έπρεπε να γίνει αθόρυβα για να μη ξυπνήσει ο μπαμπάς έτσι ώστε να του κάνουμε έκπληξη και να το δει έτοιμο. Τα υπέροχα μελομακάρονα της μαμάς που μοσχοβολούσε το σπίτι.

Τρομερή ανυπομονησία να πω τα κάλαντα και μάλιστα με πρωτότυπους τρόπους τα Χριστούγεννα τα Μωραΐτικα, την Πρωτοχρονιά τα Μακεδονικά και τον Φώτων τα παραδοσιακά. Ήταν μεγάλη η χαρά μου γιατί τραγουδούσα ασταμάτητα και μπορούσα να πάρω πολλά δώρα στην οικογένειά μου και επιτραπέζια για μένα και την Μιχαέλα.

Θυμάμαι «πιο ζέστα» από όλα… να κλείνουμε τα φωτά να χαζεύουμε το δέντρο με τα φωτάκια και να νιώθουμε γεμάτοι. Βόλτες στο κέντρο με την αδερφή μου και τη μαμά μου τρώγοντας τους θεσπέσιους λουκουμάδες της «Ανατολής». Και πολύ αγάπη και αγκαλιά.

Και τις φετινές γιορτές θα τις περάσεις στον χώρο όπου εμφανίζεσαι… Υπάρχουν στιγμές που σε στεναχωρεί ότι θα είσαι μακριά από τους δικούς σου;
Πάντα μελαγχολώ λιγάκι. Είναι όλοι μαζεμένοι στην Πάτρα τους επισκέπτεται και η γιαγιά μου από την Σπάρτη και η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να περνάω τα Χριστούγεννα από αγκαλιά σε αγκαλιά.

Ωστόσο δε λείπουν και οι εκπλήξεις. Τις αγαπημένες μου γιορτές τις πέρασα πέρυσι που με επισκέφθηκε η αδερφή μου με την οικογένειά της και το τραπέζι ήταν γεμάτο από φίλους άλλα ευτυχώς και την οικογένεια μου.

Τι υπάρχει στα άμεσα μελλοντικά σου σχέδια;
Είμαι στην ανεύρεση καινούριου τραγουδιού. Το καθυστερώ λιγάκι γιατί με ενδιαφέρει πολύ να με εκφράζει στην παρούσα καλλιτεχνική φάση της ζωής μου. Επίσης συζητάω διάφορες επερχόμενες συνεργασίες για lives, λίγο πιο εναλλακτικού τύπου, στην Αθήνα.

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Τσίχλα

Photo: Νίκος Ψαθογιαννάκης

Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» για την ευγενική φιλοξενία της φωτογράφισης  

giouli4

giouli3

giouli2

giouli1