Τα τραγελαφικά για την διαιτησία

Γνωρίζουμε άπαντες πως σε όλα τα Ελληνικά πρωταθλήματα η διαιτησία βρίσκεται στο επίκεντρο και στην επικαιρότητα υπερβολικά περισσότερο απ’ ότι της αρμόζει, αν υποθέσουμε ότι θα έπρεπε να βρίσκεται. Όμως αυτή τη σαιζόν – ακόμα δεν ξεκίνησε – στην Α΄Κατηγορία της Αιτωλοακαρνανίας παρακολουθούμε κάτι πρωτόγνωρο στα χρονικά. Υπήρξαν ήδη τρεις  επίσημες ανακοινώσεις διαμαρτυρίας για τη διαιτησία, χωρίς αυτό από μόνο του να είναι τόσο τραγικό. Πολύ συνηθισμένο να πραγματοποιήθηκαν κακές  μέχρι και προκλητικές διαιτησίες. Στην προκειμένη περίπτωση το τραγικό είναι οι αναφορές και οι υπαινιγμοί (με μορφή ερωτημάτων) για οργανωμένο σχέδιο που επιβάλλει τέτοιες διαιτησίες. Οι ανακοινώσεις αναφέρουν «παράγκες» (Άρης Αιτωλικού), «εντολές και προεκλογικές υποσχέσεις» (Ατρόμητος Αντιρρίου), «σκηνοθέτες των αριστουργημάτων» (Ακαδημία Ευηνοχωρίου).

Το επικίνδυνο εστιάζεται σε δύο σημεία. Ότι το πρωτάθλημα βρίσκεται ακόμα στην αρχή – όπου συνήθως υπάρχει ανοχή των ομάδων- και στην εμμονή των ομάδων που διαμαρτύρονται να συνδέουν τις (κατά την εκτίμησή τους) κακές διαιτησίες με τις εκλογές της ΕΠΣΝΑ. Το τραγελαφικό είναι πως τα Σωματεία που μέχρι τώρα διαμαρτυρήθηκαν, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, υποστήριξαν τη νυν Διοίκηση της ΕΠΣ υπό την εποπτεία της οποίας βρίσκονταν και βρίσκεται  η Διαιτησία της Αιτωλοακαρνανίας. Άρα η Διοίκηση της  Ένωσης δεν έχει κανένα λόγο να αδικήσει ομάδες – ψηφοφόρους της.

 

 

Εύλογα ερωτήματα

Εννοείται ότι μια ομάδα δεν βγάζει ανακοίνωση χωρίς αιτία, ή έστω αφορμή. Από την πλευρά της (σωστά  ή λάθος) θεωρεί πως αδικήθηκε. Όμως αυτό απέχει πολύ από το να καταλογίζει πρόθεση  στην ηγεσία του ποδοσφαίρου και της Διαιτησίας. Και τίθενται αυτομάτως τα ερωτήματα: Από πού «πιάνονται» οι ομάδες να υπαινίσσονται πρόθεση στην ΕΠΣΝΑ; Ξέρουν κάτι, ορισμένοι Παράγοντες, το οποίο οι υπόλοιποι δεν το ξέρουμε;

Ερωτήματα υπάρχουν και προς την ‘Ένωση. Γιατί  μετά από τέτοιο ύφος διαμαρτυριών και καταγγελιών δεν τοποθετείται; Όταν διοικεί για πέμπτο χρόνο το ποδόσφαιρο του Νομού και όχι «από χθες», δεν είναι άμοιρη κάποιων ευθυνών και πιθανότατα όχι όσων υπαινίσσονται οι ανακοινώσεις των ομάδων. Μια υπεύθυνη στάση, ως δείγμα καλών προθέσεων για το ποδόσφαιρο,  θα ήταν η δημόσια τοποθέτηση της ΕΠΣ και ίσως η κλήση σε απολογία των ομάδων που διαμαρτύρονται με τέτοιους υπαινιγμούς. Μια «καθαρή»  Αρχή – όπως λογικά είναι αυτή της Ένωσης – δεν επιτρέπεται να κωφεύει.

Παράλληλα δημιουργούνται κι άλλα ερωτήματα: Μήπως  οι ομάδες έχουν μπει στη λογική να διαμαρτύρονται, ώστε στη συνέχεια να ευνοηθούν, ποντάροντας σε ένα ευάλωτο σύστημα της διαιτησίας της Αιτωλοακαρνανίας;  Μήπως δηλαδή έχουν αντιληφθεί «τρωτά» σημεία ή «ενοχές» στο κομμάτι της διαιτησίας και προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν προς όφελός τους. Και το ερώτημα αυτό μπαίνει στην (επιθυμητή) περίπτωση να μην υπάρχει πραγματικά κάτι μεμπτό στην πλευρά της ΕΠΣ, διότι αν υπάρχει οι ομάδες έχουν κάθε πρόσχημα να το κάνουν.

Δημιουργείται  κι ένα ακόμα πιο καίριο ερώτημα: Τελικά οι ομάδες διαπιστώνουν πρόθεση της Ένωσης (ή κλάδων της) να παρέμβει στο πρωτάθλημα μέσω της διαιτησίας; Για ποιους λόγους να το κάνει;

 

 

Το «αντίδοτο»

Ενδιαφέρον θα έχει στο άμεσο μέλλον και η στάση των ομάδων που διαμαρτύρονται. Καθώς αν πάψουν  να έχουν παράπονα δημιουργείται η εντύπωση πως όποιος διαμαρτύρεται με  τόσο δηκτικό τρόπο, βρίσκει το… δίκιο του. Το σίγουρο είναι ότι μόνο καταστροφική μπορεί να αποδειχθεί η συνέχιση μιας τέτοιας κατάστασης, αν δεν κοπεί… μαχαίρι. Δεν θα φιμωθεί καμιά ομάδα, θα πρέπει να εκφράζουν  τα όποια (δίκαια  ή άδικα) παράπονα, αλλά η Ποδοσφαιρικές  Αρχές  δεν επιτρέπεται να δέχονται απαθείς να τους καταλογίζουν έμμεσα ή άμεσα «παράγκες», «εντολές και προεκλογικές υποσχέσεις» και  «σκηνοθέτες των αριστουργημάτων».  Όσο το δέχεται, αν δεν «δηλώνει» ενοχή, «δηλώνει»  σίγουρα αδυναμία. Και το να μην το δέχεται δεν μεταφράζεται σε «φίμωτρο», αλλά σε ενέργειες που θα πείθουν και να μη αφήνουν περιθώρια παρόμοιων καταστάσεων.

Το ζητούμενο είναι να αποφορτιστεί αυτή η κατάσταση που δημιουργήθηκε και πολύ περισσότερο αυτή που θα δημιουργηθεί εάν «ξεφύγει» κι άλλο. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί, χωρίς να αντιμετωπιστεί «κατάματα» και με θάρρος, χωρίς «κρυφτούλι» από οποιαδήποτε πλευρά. Είναι εξωφρενικό να παγιώνεται η εντύπωση πως οι διαιτητές της Αιτωλοακαρνανίας παίζουν με δόλο, ή κατόπιν  εντολών, όταν για πολλά χρόνια υπερηφανευόμαστε την ακεραιότητά της σε θέματα ηθικότητας. Άρα ο καθένας οφείλει να εγκαταλείψει το καβούκι του, να βγάλει τις τυχόν «παρωπίδες» και να «παραιτηθεί»  από τυχόν προβοκάτσιες. Το τελευταίο δεν μπορεί – δυστυχώς – να αποκλειστεί, αντίθετα μια  λογική και σκεπτόμενη εξήγηση οδηγεί και σ’ αυτό.

 

Γιώργος Παπαϊωάννου