Δεν είναι «αβαβά»

 

Αν αρνηθεί κάποιος ότι στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα συμβαίνουν παράξενα αποτελέσματα τις τελευταίες αγωνιστικές του, με τη νίκη ασθενέστερων ομάδων που χρειάζονται βαθμούς, τότε θα έχει σφάλλει. Όμως το ότι συμβαίνουν τέτοια αποτελέσματα δεν σημαίνει (πάντα) πως είναι προσυνεννοημένα. Οι οικονομικές δυνάμεις των ομάδων, κατ’ αρχήν, δεν επιτρέπουν την συναλλαγή με χρήματα εδώ και πολλά χρόνια. Ευτυχώς (διότι δεν αγοράζονται παιγνίδια) ή  δυστυχώς (επειδή η οικονομική στενότητα στερεί απαραίτητα πράγματα απ’  τις ομάδες).

 

Υπάρχουν φήμες, πως κάποιες ομάδες κάνουν… χάρες σε εκείνες που χρειάζονται βαθμούς με αντάλλαγμα τις δύο εύκολες νίκες την επόμενη σαιζόν. Ακόμα κι αν ισχύουν αυτά, αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αφορούν λίγες περιπτώσεις από εκείνες που ο  ισχυρότερος και αδιάφορος βαθμολογικά δεν κερδίζει. Δεν είναι εύκολες τέτοιες συμφωνίες, καθότι δεν μπορεί  να εξασφαλιστεί η τήρησή τους.

 

Όσοι βρίσκονται εκτός ποδοσφαίρου, με την έννοια ότι δεν ξέρουν την «μυρωδιά» των αποδυτηρίων  και γίνονται καχύποπτοι, καλό είναι να αντιληφθούν  την ψυχολογία των  ποδοσφαιριστών  των ομάδων που είναι αδιάφορες βαθμολογικά. Υπάρχουν τρεις βασικές κατηγορίες:

 

  1. Οι ποδοσφαιριστές που θέλουν να μπαίνουν στο γήπεδο και πάντα να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, να παλεύουν για τη νίκη χωρίς να τους ενδιαφέρει ο «πόνος» του αντιπάλου και εν τέλει δεν δέχονται να παίζουν με… σημαδεμένη τράπουλα.
  1. Υπάρχουν όμως και οι παίκτες που λειτουργούν με μετριοπάθεια, ίσως πιο συναισθηματικά. Συνήθως στην αντίπαλη ομάδα υπάρχουν φίλοι, οι οποίοι δημιουργούν ψυχολογική πίεση. Κι επειδή οι ομάδες που έχουν ανάγκη βαθμών στο τέλος είναι (συνήθως) οι πιο αδύναμες και πιο συμπαθείς, αυτοί οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται πιο χαλαρά. Τις περισσότερες φορές και με «ψηστήρι» την ώρα του αγώνα.
  1. Μια άλλη κατηγορία ποδοσφαιριστών είναι εκείνοι που μετά από ένα δύσκολο διάστημα στρες (όταν η ομάδα τους πάλευε να πετύχει γρήγορα το στόχο, έστω κι αν τον χάσει τελικά) , θέλουν πλέον να απολαύσουν τα ματς. Επίσης, κάποιοι παίκτες σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το δυνατό παιγνίδι των αντιπάλων που «καίγονται» για βαθμούς, οπότε αυτοί οι παίκτες δεν ρισκάρουν έναν (άνευ λόγου) τραυματισμό.

 

Με δεδομένα τα παραπάνω είναι εύκολο να αντιληφθούμε πως γίνεται ο ασθενέστερος να κερδίζει τον πιο δυνατό, ο οποίος παίζει και χωρίς το άγχος. Δηλαδή η αδιάφορη βαθμολογικά ομάδα έχει στην ενδεκάδα της παίκτες και των τριών παραπάνω κατηγοριών, με αποτέλεσμα  να μην καταθέτει στο γήπεδο όλη της τη δυναμική. Κατά συνέπεια η αδύναμη ομάδα έχει την ευκαιρία της να πάρει το αποτέλεσμα που θέλει, μα δεν το πετυχαίνει πάντα – κι αυτό είναι η απόδειξη των παραπάνω – διότι μερικές φορές είναι τόσο μεγάλη η διαφορά που δεν καλύπτεται απ’  την χαλαρότητα μερικών αντιπάλων παικτών.

 

Για τους ποδοσφαιριστές και τους προπονητές οι αναφορές που γίνονται σ’ αυτό το κείμενο δεν προσθέτουν τίποτα καινούριο. Μα δεν γίνονται γι’ αυτούς, αν και καλό θα ήταν να πείσουν τους εαυτούς τους πως κάποιος που μπαίνει στο γήπεδο οφείλει να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Όσα αναφέρθηκαν στις προηγούμενες αράδες περισσότερο επιχειρούν να εξηγήσουν μια πραγματικότητα σε όσους δεν είναι τόσο «μπασμένοι» στο ποδόσφαιρο και συχνά εξαπολύουν «κατηγορητήρια».

 

Γιώργος  Παπαϊωάννου για την εφημερίδα «Συνείδηση»