Οι «γάγγραινες» του Παράγοντα

Με αφορμή μια παράγραφο της ανακοίνωσης της «Παναιτωλοακαρνανικής Κίνησης» οφείλουμε να στρέψουμε το βλέμμα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι αναλαμβάνουν τις τύχες ερασιτεχνικών ομάδων, που ενίοτε έχουν (και) θεμιτά ιδιοτελή κίνητρα, αλλά εν τέλει δεν απολαμβάνουν το αξίωμα – θέση που κατέχουν. Όχι όπως το είχαν στο μυαλό τους. Γι’ αυτό η εκάστοτε Διοίκηση της ΕΠΣΝΑ έχει υποχρέωση να τείνει «χείρα βοηθείας» στους Διοικητικούς Παράγοντες, οι οποίοι σε ένα καλύτερο περιβάλλον πιθανόν θα κάνουν και πιο σωστές, για τον αθλητισμό, κινήσεις. Για τη ώρα έχουν να παλεύουν με «γάγγραινες», πέρα από τον κακό τους εαυτό.

Κατ΄αρχήν ένας άνθρωπος μπορεί να εισχωρήσει στην Διοίκηση μιας ομάδας, είτε από μεράκι για το ποδόσφαιρο, είτε από την ανάγκη του να ξεχωρίσει, είτε επειδή έχει ακόμα και φιλοδοξίες να εκλεγεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Φυσικά μπορεί να συντελούν και περισσότερα από ένα κίνητρο για να γίνει κάποιος Παράγοντας ομάδας και δεν είναι κακό εάν δεν θυσιάζεται το καλό της ομάδας στο βωμό της προσωπικής φιλοδοξίας.

Πάντως στο παρελθόν οι Παράγοντες το απολάμβαναν πολύ περισσότερο, διότι είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο την ανεπιθύμητη κριτική, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό «λυμένα» τα οικονομικά θέματα. Υπήρχαν επιχορηγήσεις, οι φίλαθλοι ενίσχυαν πιο εύκολα και πιο πολύ και οι ίδιοι οι πρόεδροι είχαν καλή οικονομική επιφάνεια. Μην ξεχνάμε και την ενίσχυση από το «παράθυρο» μέσω πολιτικών προσώπων, κάτι που δεν ήταν έντιμο πρώτον επειδή έπρεπε να είσαι «ημέτερος» και δεύτερον επειδή δημιουργούσε αθέμιτο ανταγωνισμό διότι δεν ήταν αξιοκρατικό.

Στο σήμερα

Όποιος ασχολείται δημοσίως με το ποδόσφαιρο πρέπει να μάθει να ζει με την ενοχλητική κριτική. Αυτό συνέβαινε πάντα, συμβαίνει και σήμερα. Άρα οι σημερινοί διοικούντες ομάδων έχουν πάντα αυτή τη «θηλειά». Στις δε Διοικήσεις των ομάδων μπορεί να συναντήσουμε έναν ισχυρό Παράγοντα που χρηματοδοτεί όσο χρειάζεται (φαινόμενο σπάνιο πλέον), μια ομάδα ανθρώπων που ενώνουν τις οικονομικές τους δυνάμεις για να ανταπεξέλθουν (επίσης όχι συχνό μοντέλο) και στις περισσότερες ομάδες υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν φιλότιμες προσπάθειες χωρίς οι ίδιοι να έχουν την άνεση να λύσουν προβλήματα. Κι αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται να γίνονται «επαίτες» για χάρη των ομάδων τους, κάτι που ίσως δεν θα έκαναν ούτε για τις οικογένειές τους.

Αυτό είναι και το σημείο που θα πρέπει να τους κατανοήσουμε και κυρίως να δικαιολογήσουμε τα λάθη τους. Διότι όταν τίθενται θέματα επιβίωσης τα οράματα εξαφανίζονται. Κακώς, αλλά συμβαίνει. Αυτό είναι και το σημείο που η κάθε ηγεσία της ΕΠΣ πρέπει να εστιάσει, πέρα απ’ τα υπόλοιπα σημαντικά ζητήματα του ποδοσφαίρου. Όποια Διοίκηση κι αν εκλεγεί κάθε φορά: αυτό είναι θέμα των Παραγόντων οσο κι αν δικαιούνται να έχουν προτιμήσεις και οι προπονητές, οι ποδοσφαιριστές, οι φίλαθλοι, οι δημοσιογράφοι.

Ενδεχόμενες ενέργειες

Με τα σημερινά δεδομένα τα έσοδα μιας ομάδας μπορούν να προέλθουν από χορηγίες και συνδρομές φιλάθλων. Το πρώτο οι Παράγοντες το παλεύουν όσο μπορούν, αλλά ούτε εύκολο είναι και χρειάζεται και… το ανάλογο ταλέντο. Εκεί πρέπει να δίνει τη μάχη της και η ΕΠΣ για μεγάλους χορηγούς, που θα προβληθούν συνολικά απ’ όλες τις ομάδες σε ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας και τα έσοδα από τις χορηγίες να ελαφρύνουν τα οικονομικά βάρη των ομάδων (π.χ. ένα μέρος των εξόδων για τις διαιτησίες). Αυτό είναι το πιο εύκολο και μπορεί να φέρει αποτελέσματα κι «αύριο το πρωί».

Το πιο δύσκολο, το οποίο θέλει και συνεχή προσπάθεια, είναι να ενεργοποιηθούν οι φίλαθλοι. Ας πάμε σε ένα πραγματικό παράδειγμα. Σε ένα γήπεδο προσέρχονται εβδομήντα φίλαθλοι που πρέπει να πληρώσουν από 5 ευρώ εισιτήριο και αν πληρώσουν οι μισοί είναι ευτύχημα. Όμως αν προσέρχονταν τριακόσιοι κι έπρεπε να πληρώσουν από 2 ευρώ, οι διακόσιοι να πλήρωναν η ομάδα θα είχε υπερδιπλάσια έσοδα σε κάθε αγώνα. Και βέβαια το δύσκολο είναι να προσέλθουν μερικές εκατοντάδες άνθρωποι στο γήπεδο. Σε μια καλή – αλλά και αποδοτική – συνεργασία ΕΠΣ και ομάδων, με τη υιοθέτηση ενός μοντέλου που να ταιριάζει στην περιοχή μας, κανείς δεν μπορεί να ξέρει το τελικό αποτέλεσμα αλλά θα είναι σίγουρα πολύ καλύτερο από το σημερινό.

Κακά τα ψέματα οι Ενώσεις είναι όμηροι της ΕΠΟ κι αυτές με τη σειρά τους καθιστούν ομήρους τους ανθρώπους των ομάδων. Το που μας οδηγεί αυτό το ξέρουμε ολοι. Άρα κάποιοι πρέπει να τολμήσουν εκείνα που θα φέρουν την ανάκαμψη κι όχι απλά να κάνουμε καινούρια πράγματα. Διότι ένας 22χρονος σπουδαστής της Νομικής έχει πολύ σωστά γράψει πρόσφατα: «Στην Ελλάδα δυστυχώς αυθαίρετα ταυτίζουμε την πρόοδο με την νεωτερικότητα. Η πρόοδος έχει εξυγιαντική-βελτιωτική διάσταση, αντίθετα η νεωτερικότητα έχει απλώς το στοιχείο του καινούριου, χωρίς αυτό να αποτελεί εγγύηση ανωτερότητας. Πρόοδος δεν είναι λοιπόν οι εκμοντερνισμένες ιδεοληψίες και αυταπάτες και τα… καθρεφτάκια για ιθαγενείς».

Γιώργος Παπαϊωάννου