Τοπικό ποδόσφαιρο στο «αύριο»

Τα θέματα στο τοπικό ερασιτεχνικό και ημιεπαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι πολλά και τα περισσότερα  αλληλένδετα, προσβλέποντας βασικά σε δύο άξονες: ο ένας αφορά την ανάδειξη ποδοσφαιριστών  και ο άλλος την δυναμική παρουσία στις Εθνικές Κατηγορίες.

Αυτά δεν μπορούν να συμβούν εύκολα – ίσως και καθόλου – εάν το ένα δεν υποστηρίζει το άλλο, αφού ουσιαστικά το ένα αποτελεί προϋπόθεση του άλλου. Κοντολογίς δεν μπορείς να προσβλέπεις σε διακρίσεις χωρίς να υπάρχουν ταλέντα, αλλά και δεν μπορούν να αξιοποιηθούν τα ταλέντα από ομάδες που δεν αγωνίζονται σε πιο υψηλό επίπεδο, με τη δυνατότητα διαθέτουν φτασμένους ποδοσφαιριστές.
Το ζήτημα ανοίγει ακόμα πιο έντονα αυτόν τον καιρό, διότι σε επίπεδο Γ΄Εθνικής – της χαμηλότερης Εθνικής Κατηγορίας – η Αιτωλοακαρνανία δεν κερδίζει αυτά που αξίζει. Α.Ε. Μεσολογγίου και Άρης Αιτωλικού υποβιβάστηκαν και ο Όμηρος έχει ελάχιστες πιθανότητες ανόδου, που ακόμα κι αν το πετύχει δεν διορθώνονται και πολλά, ίσως ελάχιστα. Με βάση τον απλό ρεαλισμό όποια ομάδα της Αιτωλοακαρνανίας και να βρεθεί στη Γ΄Εθνική, το πολύ – πολύ να πανηγυρίζει την πιθανή παραμονή της και τίποτα περισσότερο. Αυτή τη στιγμή απέχουμε παρασάγγας ακόμα κι από αυτό.
Ένας Νομός με πάνω από 80 ομάδες και πληθυσμό πολύ μεγαλύτερο από τους περισσότερους θα έπρεπε να έχει άλλες βλέψεις στο ποδόσφαιρο. Ο Παναιτωλικός με την ώθηση του Κωστούλα βρίσκεται στην Σούπερ Λιγκ, χωρίς να εμποδίζει σε κάτι οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Αιτωλοακαρνανίας να διακριθεί. Δεν είναι καν η ομάδα που στηρίζεται στο ταλέντο της περιοχής, άρα δεν στερεί παίκτες από τις υπόλοιπες σε σημαντικό βαθμό. Δηλαδή, μπορεί ο Παναιτωλικός να μην γίνεται αρωγός άλλων ομάδων όπως ίσως θα έπρεπε, αλλά ούτε τις αποδυναμώνει.

Ο πήχης μπαίνει χαμηλά

Αναλογικά και μόνο, χωρίς να ληφθεί υπόψιν πως η Αιτωλοακαρνανία ήταν ανέκαθεν «ποδοσφαιρομάνα», ο Νομός μας θα έπρεπε να αξιώνει τουλάχιστον τρεις ομάδες σε Εθνικές Κατηγορίες, η μία δε εξ αυτών στη Β΄Εθνική (Football League). Αλλά ας δούμε ότι είναι πολύ πιθανό την επόμενη σεζόν να μην έχει καμία ομάδα στη Γ΄ Εθνική, ή να έχει μία που να φυτοζωεί. Συμβαίνει γιατί το ίδιο το ποδόσφαιρο της περιοχής, εμείς οι άνθρωποι που κινούμαστε σ’ αυτό, δεν τολμάμε να βάλουμε μεγάλους στόχους. Φυσιολογικό να συμβαίνει, αφού δεν έχουμε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις. Άρα πρέπει πρώτα να ασχοληθούμε σοβαρά μ’ αυτή την παράμετρο.
Μόλις τα τελευταία χρόνια το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Αιτωλοακαρνανίας άρχισε να βγαίνει από ένα τέλμα στο οποίο είχε καθηλωθεί για πολλά χρόνια. Όμως τα πάντα εξελίσσονται, το ίδιο πρέπει και το ποδόσφαιρο. Αυτή η βελτίωση πρέπει να γίνει πιο δυναμική, πιο ουσιαστική και με απτά αποτελέσματα. Ο αθλητισμός δεν είναι ένα προϊόν για αποκλειστικά εσωτερική κατανάλωση, πρέπει να γίνεται μέσο προβολής για τις κοινωνίες, για την αξία τους, για τις αξιώσεις τους  και τη δυναμική τους. Συνεπώς θα ήταν ηττοπάθεια να ικανοποιούμαστε λέγοντας μεταξύ μας πως βελτιώνουμε το ποδόσφαιρό μας, αλλά δεν μπορεί να σταθεί σε πανελλαδικό  επίπεδο. Γιατί να μην έχουμε πιο πολλές και πιο έντονες παρουσίες, σαν κι αυτή του Ναυπακτιακού Αστέρα στο Κύπελλο Ερασιτεχνών;
Προβλήματα υπάρχουν σε όλες σχεδόν τις ομάδες της χώρας, είναι παρόμοια και πολλά ξεκινούν από την οικονομική δυσχέρεια. Κι αυτό είναι κάτι που η Αιτωλοακαρνανία μπορεί να το δει μοιρολατρικά, ότι δηλαδή έτσι είναι τα πράγματα, ή να το δει ως ευκαιρία για να κάνει τη διαφορά. Γιατί εμείς; Επειδή πρέπει και οι Αιτωλοακαρνάνες να πρωτοπορήσουμε σε κάτι, δεν νομίζετε; Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον.

Ας γίνει κριτήριο

Πολλά μπορούν να ειπωθούν και να γραφούν για ενέργειες και δράσεις που θα οδηγούσαν σε ένα πιο αναπτυγμένο τοπικό ποδόσφαιρο, το οποίο να το χαιρόμαστε. Και είναι πάρα πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν. Το να έλθουν νέα παιδιά στα γήπεδα, ειδικά σήμερα είναι πιο εφικτό, καθώς η οικονομική πραγματικότητα έχει περιορίσει τις επιλογές τους. Αλλά για να γίνει πρέπει πρώτα το ποδόσφαιρο που «ζει» δίπλα τους να έλξει αυτά τα παιδιά. Πρέπει να έλξει τις οικογένειές τους αρχικά, έστω με τη φίλαθλη ιδιότητα. Κόσμος στα γήπεδα σημαίνει περισσότερα και πιο σταθερά έσοδα. Σημαίνει μεγαλύτερη ανταπόκριση σε χορηγίες, καθότι οι  επιχειρησεις  βλέπουν  όφελος όταν προβάλλονται σε πλατύτερο κοινό και ως πότε θα λειτουργούν σαν φιλανθρωπικά ιδρύματα για χάρη των ομάδων;
Βασικό επίσης να ανακαλύψουν τα οφέλη του ποδοσφαίρου  επιχειρηματίες  με καλή οικονομική επιφάνεια και να πεισθούν γι’ αυτά. Ώστε ορισμένοι από αυτούς να προσφέρουν σε ομάδες την σταθερότητα και τη φερεγγυότητα που χρειάζεται και όχι να «αρμέγονται» μέχρι να απογοητευθούν και να απομακρυνθούν. Δεν είμαστε πλούσιος Νομός, αλλά ούτε φτωχός είμαστε. Δόξα το Θεό γύρω μας υπάρχουν σωστοί επιχειρηματίες που αγαπούν το ποδόσφαιρο, που δεν είναι κακό να θέλουν να καταξιωθούν και μέσα από αυτό, αλλά δεν δεν μπορούν να διαγνώσουν αυτά που θα ήθελαν στο ποδόσφαιρο και εμείς που ασχολούμαστε πιο άμεσα δεν τους βοηθάμε σ’ αυτό.
Όλα όσα αναφέρθηκαν ως τώρα χωρίς την ανάλογη δράση αποτελούν  απλά θεωρίες και… αμπελοφιλοσοφίες. Το καλό  είναι πως υπάρχουν οι ενέργειες εκείνες που μπορούν να μετατρέψουν τη θεωρία σε πράξη. Αλλά αυτό δεν είναι δημοσιογραφική υπόθεση. Ωστόσο αν χρειαστεί, αν δηλαδή οι καθ’ ύλιν αρμόδιοι στερέψουν από ιδέες, μπορούν να κατατεθούν και συγκεκριμένες σκέψεις για ενέργειες προς την σωστή κατέυθυνση. Το θέμα είναι να συμφωνούν  όλοι οι άνθρωποι των ομάδων πως πρέπει το ποδόσφαιρο να κινηθεί διαφορετικά κι αν συμφωνήσουν σ’ αυτό θα τον βρουν τον τρόπο πολύ πιο εύκολα και αποδοτικά από έναν δημοσιογράφο.
Αρκεί να υπάρξει ο φορέας εκείνος που θα πάρει την πρωτοβουλία, θα ανοίξει πρώτα έναν μεγάλο (αλλά όχι χρονοβόρο και φλύαρο) διάλογο και θα φτιάξει το κατάλληλο «μείγμα»,  το οποίο  θα οδηγήσει άμεσα σε δράση. Φορέας θα μπορούσε να είναι και ο Παναιτωλικός, όμως δεν έχει δείξει τέτοιες διαθέσεις και εδώ που τα λέμε δεν υποχρεούται. Άρα το βάρος πέφτει στην Αρχή του ποδοσφαίρου, την ΕΠΣΝΑ. Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση μέσα από την εφημερίδα  να γίνει προσπάθεια επηρεασμού προς την μία ή την άλλη πλευρά. Είναι όμως θεμιτό να δοθεί το ερέθισμα, ούτως ώστε στα κριτήρια για το ποιοι θα διοικούν το ποδόσφαιρο της Αιτωλοακαρνανίας να μπαίνει και η ικανότητά τους να το ωθήσουν σε ψηλότερα απίπεδα.  Άλλωστε αν συμβεί αυτό πολλά από τα σημερινά προβλήματα των ομάδων, που υπαγορεύουν τη στάση τους και δεν τις αφήνουν να «δουν» πιο μακριά,  θα πάψουν να υπάρχουν.