Πρώτα η φυσιογνωμία της ομάδας

ΑΠΟΨΗ

 

Πρώτα η φυσιογνωμία της ομάδας

 

Πολλές φορές στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή,  αποπροσανατολιζόμαστε με δευτερεύοντα ζητήματα και μας διαφεύγουν τα πιο ουσιώδη. Ενίοτε υπάρχει και σκόπιμη καθοδήγηση προς αυτήν τη κατεύθυνση. Έτσι λοιπόν άνοιξε – όπου συνέβη- μια ανώφελη συζήτηση για το αν είναι βολικό (ή όχι) που ο Παναιτωλικός δεν αντιμετώπισε τώρα τον Παναθηναϊκό. Κι ας πούμε ότι τα «καναρίνια» με μια στραβοκλωτσιά κέρδιζαν, ή με μια άλλη έχαναν, θα άλλαζε κάτι επί της ουσίας; Απλά η… παράταξη «όλα γίνονται τέλεια», ή η… παράταξη «όλα γίνονται λάθος», ανάλογα με το αποτέλεσμα,  θα είχε το πάνω χέρι στα – ας πούμε- επιχειρήματα.

 

Το μείζον για τον Παναιτωλικό, όπως και για τις περισσότερες ομάδες, είναι πως θα αξιοποιήσει την κάθε σαιζόν στην κατεύθυνση της συνεχούς βελτίωσης, της ενίσχυσης των προτερημάτων και της διόρθωσης των ελαττωμάτων.  Ειδικά για τους κυανοκίτρινους αυτή η σαιζόν είναι που θα κατατάξουν κάπου τον εαυτό τους. Αυτό, μάλιστα, δεν συνδέεται απόλυτα με την βαθμολογική συγκομιδή, εκτός κι αν η κατάταξη οδηγεί σε υποβιβασμό που είναι το χειρότερο όλων.

 

Η προηγούμενη σαιζόν ήταν  αυτή της σταθεροποίησης στην Κατηγορία, σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς απαιτήσεις. Ετούτη που διανύουμε όμως θα είναι υποχρεωτικά η σαιζόν που θα ορίσει κατά πολύ τη φυσιογνωμία της ομάδας. Δηλαδή ο Παναιτωλικός θα καταταγεί στις ομάδες που επιδιώκουν με κάθε τρόπο να παραμείνουν στη Σούπερ Λιγκ χωρίς να προσθέτει στη Κατηγορία κάτι βελτιωμένο, ή θα δείξει πως αγωνιστικά θέλει – και μπορεί – να παρουσιάσει κάτι πιο εξελιγμένο; Η… πεπατημένη οδός είναι το πρώτο με ουκ ολίγους οπαδούς στους μικρομεσαίους: Λεβαδειακός, Πανθρακικός, Πανιώνιος, Εργοτέλης και οι περισσότερες ομάδες. Η άλλη οδός είναι η δύσκολη, που ουσιαστικά μόνο ο Αστέρας Τρίπολης την «περπατά» με συνέπεια τα τελευταία χρόνια. Ασχέτως  των μελανών σημείων του που όλοι γνωρίζουμε, κάθε χρόνο δείχνει πως επιδιώκει να παρουσιάσει κάτι καινούριο και πιο ελκυστικό. Αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φυσιογνωμίας που απέκτησαν οι Αρκάδες.

 

Η φυσιογνωμία ορίζεται πρώτα θεωρητικά από αυτό που προαναγγέλλεται από μια ομάδα και στην συνέχεια επί του πρακτέου. Εδώ ο Παναιτωλικός είναι μέχρι τώρα αντιφατικός. Διότι ενώ έχει διαμηνυθεί πως θα δημιουργηθεί ένα σύνολο που να παίζει ποδόσφαιρο αξιώσεων ακόμα και στις περισσότερες έδρες των αντιπάλων, στη πράξη ακόμα ούτε με τα Χανιά στο Αγρίνιο δεν το έκανε. Αλλά όταν η σκληρή πραγματικότητα οδηγήσει μια ομάδα σε εικόνα διαφορετική απ’ αυτή που σχεδιάζονταν, η φυσιογνωμία  της δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Και,  εν τέλει, δεν νομίζω να υπάρχει φίλαθλος που ενδιαφέρεται πραγματικά για το ποδόσφαιρο, ή τον Παναιτωλικό και να ικανοποιείται βλέποντάς τον να λειτουργεί αγωνιστικά περίπου όπως λειτουργούσαν  στη Γ΄ Εθνική τα Μέγαρα, ο Διαγόρας, ο Οδυσσέας Αναγέννησης, η Πτολεμαΐδα και τόσοι άλλοι. Αναλογικά, μέχρι τώρα, κάτι αντίστοιχο είναι για την Σούπερ Λιγκ.

 

Μπορεί να αλλάξει αυτό; Δύσκολο για φέτος. Καθότι ο Παναιτωλικός πρέπει να δημιουργήσει αγωνιστικά. Για να συμβεί πρέπει ο Βιγιαφάνιες να μπορεί να παίξει και να αποδειχθεί ανάλογος της φήμης του, πρέπει ο Φωτάκης να θυμηθεί τον παλιό καλό του εαυτό, ο Κόρμπος να γίνει η χαφάρα που ξέραμε, ο Κάπελ να αποδείξει ότι δεν είναι παικτάρα μόνο για τη Β΄Εθνική  και δύο εκ των τριών φορ (Βασιλείου, Μορένο, Άλβες) να γίνουν «φονιάδες» των γκολπόστ. Πρέπει να συμβούν όλα αυτά και όχι κάποια από αυτά, για  να προστεθούν στα υπάρχοντα θετικά στοιχεία.  Ο φετινός Παναιτωλικός δεν  έχει να ποντάρει στη δημιουργία απ’ την άμυνα γιατί οι ακραίοι δεν διαθέτουν  τις ποιοτικές δυνατότητες, αλλά ούτε και από το κέντρο της άμυνας όπου ο μεν Κούσας ήδη έχει κάνει υπερβάσεις και ο Μαλεζάς ακόμα «ψάχνεται» για τα στοιχειώδη στον αμυντικό τομέα.

 

Γιώργος Παπαϊωάννου