Ο Απόστολος που δεν ξέρουμε

Τα φώτα της δημοσιότητας συνήθως είναι επιλεκτικά και κατά πολύ κατευθύνονται από την κοινή γνώμη και το ενδιαφέρον της. Αν αθλητισμός σημαίνει μόνο επιδόσεις, τότε μικρή σημασία έχουν τα χαμηλότερα στρώματά του. Αν όμως ο αθλητισμός είναι συνυφασμένος και με την προβολή ενός τόπου, ή μιας χώρας ολόκληρης, τότε κάθε τι αθλητικό που το πετυχαίνει έχει εξέχουσα σημασία. Και συμβαίνει στο Αγρίνιο να έχουμε (δίπλα μας) έναν άνθρωπο που υπενθυμίζει τη χώρα μας και το τόπο μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποιος; Ο  Απόστολος Ανανιάδης.

Ένας άνθρωπος της (ας πούμε) 3ης ηλικίας, τον οποίο σίγουρα έχουμε δει να τρέχει ατελείωτα χιλιόμετρα, ξυπόλυτος συνήθως, και έχουμε αναρωτηθεί «τι κάνει αυτός ο άνθρωπος;».

Όμως ο κυρ- Αποστόλης τρέχει σε επίσημους αγώνες για ανθρώπους της 3ης ηλικίας, διακρίνεται με πολύ υψηλές κατατάξεις και στα Βαλκάνια δεν έχει ανταγωνισμό. Όπως το «ακούτε»! Για να βρει αντιπάλους πρέπει να συμμετάσχει σε αγώνες παγκοσμίου επιπέδου.

Στους πρόσφατους αγώνες για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα (2014 WMA) που έγινε το Μάρτιο στην Βουδαπέστη, στο αγώνισμα των 8 χιλιομέτρων ανωμάλου δρόμου στους αθλητές άνω των 70 ετών ήταν ο μόνος Έλληνας και τερμάτισε 7ος    στους 28 που τερμάτισαν στην Κατηγορία αυτής της ηλικίας!!! Ο χρόνος του; 35 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα. Δεν είναι η μόνη του διάκριση. Αρχίστε να μετράτε, αφού αναφερθεί ότι στο παρελθόν συμμετείχε και στο βάδην και οι διακρίσεις αφορούν Κατηγορίες μικρότερων ηλικιών : Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2011 (Βέλγιο) – 5ος στα 3.000 m βάδην. Παγκόσμιο πρωτάθλημα 2012 (Ολλανδία) – 5ος στα 3000 m βάδην. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2013 (Πολωνία)- 5ος στα 5.000 m βάδην.

Σώμα 20αρη,
ψυχή παιδιού

Ο Απόστολος Ανανιάδης  γεννήθηκε το 1943 και η οικογένειά του με τα γεγονότα εκείνης της εποχής (μεταπολεμικά) βρέθηκε στη Βουλγαρία. Ήλθε στη Ελλάδα ενήλικας και το επάγγελμά του ήταν κτηνίατρος. Στο Αγρίνιο ζει τα τελευταία 35 χρόνια και το αισθάνεται την πατρίδα του. Μάλιστα χαριτολογώντας λέει: «Θα πεθάνω 151 χρονών θα έχω φτιάξει το τάφο από πριν και θα έρχονται να τον βλέπουν, μιας και δεν έχουμε τουρισμό».  Στέκι του ένα καφενείο στον Αη Γιώργη στο Αγρίνιο, όπου συνήθως κάθεται έξω επειδή δεν αντέχει το τσιγάρο. Η γειτονιά του είναι στον Άγιο Χριστόφορο, αλλά περισσότερο σπίτι του είναι τα… χιλιόμετρα που τρέχει καθημερινά σχεδόν.

Αν δει κανείς το μυοσκελετικό του σύστημα, δεν το ξεχωρίζει από νέου ανθρώπου. Στη ψυχή μικρό παιδί, με αθωότητα που δεν συναντιέται σήμερα. Πολύ σεμνός, δεν ήθελε να πει πάρα πολλά. Καμαρώνει όμως που διακρίνεται στον αθλητισμό, ενώ για το τρέξιμο χωρίς παπούτσια λέει «κάνει καλό και στα γόνατα». «Κρέας δεν τρώω ποτέ, πολύ μέλι και γάλα είναι η τροφή μου», μας αποκάλυψε. Κάπου εκεί ρωτήσαμε αν ακολουθεί ειδική διατροφή αθλητή και μας είπε όχι, παρότι του το έχουν συστήσει. Όπως και το να ακολουθήσει ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα προπόνησης όπως οι άλλοι αθλητές που συναγωνίζεται. Προς το παρόν κάνει ό,τι μπορεί μόνος, που σημαίνει πως ό,τι πετυχαίνει προέρχεται από τις φυσικές του δυνάμεις. «Δεν πάω πλέον σε Βαλκανικούς αγώνες», μας απάντησε σε κάποια ερώτηση και συμπλήρωσε: «Τι να πάω να κάνω; Τους αφήνω όλους πολύ πίσω».
Αυτή ήταν μία πρώτη γνωριμία με τον κυρ- Αποστόλη, που τον βλέπουμε, τον ξέρουμε φυσιογνωμικά, καμία φορά μπορεί και να απορήσαμε βλέποντάς τον να τρέχει ασταμάτητα, αλλά αυτός ακάθεκτος. Το απολαμβάνει και έχει κουράγια που είναι αξιοζήλευτα για πολύ νεότερους.