Απ’ τον Νικολαΐδη μέχρι τον Κυριακίδη

Τον Ιούνιο ο θητεία του Κωστούλα στον Παναιτωλικό συμπληρώνει 11 χρόνια και η παρουσία του στον σύλλογο έχει οριοθετήσει απ’ την αρχή μια ξεχωριστή περίοδο, όπου η ομάδα απέκτησε άλλες προοπτικές, άλλα χαρακτηριστικά κι άλλη ταυτότητα. Με την ευκαιρία της φετινής εντυπωσιακής απόδοσης του Δημήτρη Κυριακίδη μπορούμε να ανατρέξουμε  σε τερματοφύλακες που έπαιξαν αυτά τα 11 χρόνια και κάποιοι εξ αυτών άφησαν έντονο στο στίγμα τους.

Το καλοκαίρι του 2005 ο Παναιτωλικός διέθετε ήδη έναν σπουδαίο τερματοφύλακα τον Κώστα Νικολαΐδη, ο οποίος μαζί με τον Τσέναμο και τον Ράφαελ ήταν οι κορυφαίοι κυανοκϊτρινοι πορτιέρο όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όμως ο επόμενος Έλληνας (ο Τσέναμο στην πορεία πήρε την  υπηκοότητα) που ξεχώρισε  ήταν ο Κυριακίδης.

Ο Νικολαΐδης ήλθε στην ομάδα  σε πολύ δύσκολη εποχή, το 2003, βίωσε την απειλή της διάλυσης, αλλά και την εποχή Κωστούλα. Έπαιξε στον εύρωστο οικονομικά Παναιτωλικό τις σεζόν 2005-06 και 2006-07, ήταν ο αγαπημένος των φιλάθλων (και είναι ακόμα ως προπονητής τερματοφυλάκων) και αποτελούσε εγγύηση στα δοκάρια, όντας ο «ήρωας» της ομάδας.

Πέρασαν χρόνια  για να βρεθεί κάποιος που θα τον επισκίαζε κι αυτός ήταν ο…  «Άγιος Λουΐτζι», ο Τσέναμο που ανακηρύχθηκε MVP την σεζόν 2010-11, όταν ο Παναιτωλικός επέστρεφε στην Α΄Εθνική μετά από 34 χρόνια.

Χωρίς να φτάσει ποτέ  την δόξα Νικολαΐδη και Τσέναμο ο Βραζιλιάνος Ράφαελ υπήρξε επίσης ένας εκ των λίγων αξιόπιστων τερματοφυλάκων του Παναιτωλικού μέσα σε μια δεκαετία.

 

Ο Νικολαΐδης είχε παρτενέρ τον νεαρό τότε Γιώργο Καραγκούνη (τερματοφύλακα της Φλόγας φέτος) και το καλοκαίρι του 2006 αφίχθη ο Λιούρδης, χωρίς να ικανοποιήσει στο Αγρίνιο κι ούτε ποτέ στην συνέχεια έκανε κάτι σημαντικό. Για την γροθιά που έδωσε  στον Αποσκίτη και την ολέθρια αποβολή του στο ματς με την Ρόδο θα θυμούνται όλοι τον υψηλόσωμο έγχρωμο Ράις Μ’Μπολί  (Εμπολί μας τον είχαν… συστήσει τότε), ο οποίος έπαιξε μόλις οκτώ ματς, αλλά πρόσφατα τον είδαμε σε Μουντιάλ με την Εθνική Αλγερίας.

 

Ως αυθεντικό ταλέντο, ανακάλυψη του Μύρωνα Σηφάκη,  ήλθε το 2007 ο (τότε) 18χρονος Νίκος Μπαμπανιώτης, χωρίς να εξελιχθεί παρά τις πολλές ευκαιρίες που πήρε. Κάπου το 2008 αποκτήθηκε και ο Στογιάννης χωρίς συμμετοχές και αποχώρηση με… επεισοδιακό τρόπο.

Όλοι οι προηγούμενοι στην Γ΄Εθνική και στην Β΄ Εθνική πλέον το 2009 αποκτήθηκε ο Κώστας Μανιάτης πλαισιώνοντας τον Μπαμπανιώτη και τον Γιώργο Πονηρό, που ήδη υπήρχε από το προηγούμενο καλοκαίρι. Ήταν η σεζόν (2009-10) που και οι τρεις τερματοφύλακες τα πήγαν άσχημα, ενώ εναλλάσσονταν κάτω απ’ τα δοκάρια  μήπως βρεθεί ο καταλληλότερος. Τον Ιανουάριο του 2010 αποκτήθηκε και ο Ισπανός Αγκιλάρ, θεωρούνταν μεγάλο ταλέντο, αλλά έφυγε χωρίς να το δείξει στον Παναιτωλικό, όταν το 2011 «ξηλώθηκε»…  εν μία νυκτί όλη η ομάδα.

Ο αξέχαστος Τσέναμο υπέγραψε στον Παναιτωλικό το καλοκαίρι του 2010 και λίγους μήνες μετά η δική του «υπογραφή» ήταν πιο έντονη από κάθε άλλη στο επίτευγμα της ανόδου στην Σούπερ Λιγκ.  Στα «σαλόνια» τον πλαισίωσε ο Σέρτζιαν  Μπλάζιτς και μάλιστα τον  εκτόπισε, αλλά… μηδέν εις το πηλίκο. Η ομάδα υποβιβάστηκε και ο  Μαυροβούνιος δεν ήταν άμοιρος ευθυνών.

Ο Γιάννης Τακίδης ήθελε διακαώς να βρεθεί στον Παναιτωλικό κι αυτό έγινε το καλοκαίρι του 2011. Δεν ενθουσίασε ποτέ  κι όταν μεσούσης της σεζόν ήλθε ο Χάβος προτίμησε τον Μανώλη Στεφανάκο, ο οποίος είχε αποκτηθεί απ’ τα «αζήτητα»  του Αστέρα Τρίπολης και συνέβαλε τα μέγιστα για την επάνοδο στην Σούπερ Λιγκ.

Ο Χάβος πίστευε ότι ο Στεφανάκος μπορούσε να φτάσει μέχρι την Εθνική, όμως το 2013 αφίχθη ο Ράφαελ Μπρακάλι και κέρδισε την θέση στην εστία, κάτι που «εξαφάνισε» τον  Στεφανάκο. Ο Παναιτωλικός είχε το κεφάλι του ήσυχο με τον Βραζιλιάνο, μα  όταν δεν… ενέδωσε για δεύτερη φορά στην μειωμένη οικονομική πρόταση, ο  αντικαταστάτης του άκουγε στο όνομα Δημήτρης Κυριακίδης. Με αμφισβήτηση από πολλούς και παγκίτης ξεκίνησε ο 29χρονος τερματοφύλακας, αλλά όταν διαδέχθηκε τον Στεφανάκο κάθε αγώνα γίνονταν και καλύτερος…