Η συνήθεια του «ράβε- ξήλωνε»

Εντελώς ξαφνικά προβλήθηκε εντέχνως πως η θητεία του Δ.Σ. του Παναιτωλικού λήγει  και ίσως υπάρξουν αλλαγές. Μετά από αυτή την «ειδοποίηση» το θέμα «πάγωσε» και στις αρχές της εβδομάδας ανακοινώθηκε πως τέσσερα μέλη της Διοίκησης αποτελούν παρελθόν, χωρίς προς το παρόν να έχουν αντικατασταθεί. Η απόφαση ανήκει  αποκλειστικά στον Φώτη Κωστούλα, στον ίδιο που στο παρελθόν καλωσόριζε «μετά Βαΐων και κλάδων» αυτά τα πρόσωπα στο Δ.Σ., ύστερα και πάλι από δική του επιλογή.
Πληροφορούμαι  πως για κάποιους από αυτούς σίγουρα δεν ήταν δική τους επιλογή να αποχωρήσουν κι έμαθα επίσης πως ο μεγαλομέτοχος του Παναιτωλικού απαίτησε να αλλάξει ο εκπρόσωπος του Ερασιτέχνη στην ΠΑΕ. Κι αναρωτιέται κανείς σε τι απέτυχαν αυτοί οι συνεργάτες του, ώστε να απομακρυνθούν, αφού δεν ήταν δυνατόν ούτε να επιτύχουν,  ούτε να αποτύχουν σε κάτι.
Ο λόγος προφανής: η δομή και η λειτουργια της ΠΑΕ δεν αφήνει περιθώρια δράσης σε κανέναν άλλο πέρα από δύο άτομα. Άρα λόγοι ποδοσφαιρικοί δεν μπορεί να υπάρχουν για  να αποφασιστεί το ένα,  ή το άλλο. Ωστόσο αυτές οι ενέργειες γίνονται στο όνομα μιας ομάδας που δεν ιδρύθηκε το 2005, αλλά το 1926. Είναι γνωστό πως προσωπικά δεν έχω σχέσεις με αυτούς που απομάκρυνε ο Κωστούλας από την Διοίκησή του, αλλά εξετάζοντας το φαινόμενο ποδοσφαιρικά και μόνο οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο Κωστούλας για κάποιο λόγο και χωρίς αιτίες αρέσκεται να  κτίζει και να γκρεμίζει. Μήπως το ίδιο δεν γίνεται στο ρόστερ από το οποίο έχουν «παρελάσει» πάνω από 200 παίκτες στα δέκα χρόνια;
papaioannou