Η ευκολία της υπερβολής

Έχει «χαλάσει  τόπος» τις τελευταίες ημέρες για ενδιαφέρον πολλών ομάδων και μεγάλων ονομάτων, σχετικά με τον Αμρ Ουάρντα.  Όσα γράφονται δημιουργούν εντύπωση κι αυτός – νομίζω – είναι ο λόγος που γράφονται εν μέσω εορτών, αγωνιστικής απραξίας και μεταγραφικής «ξηρασίας».

Δεν θέλει και πολύ για να… κατέβει «αμάσητο».  Αναμφισβήτητα ο Αιγύπτιος διαθέτει σπάνια ποδοσφαιρικά χαρίσματα, αλλά δεν χρειάζεται εξεζητημένη ειδίκευση για να σκεφθεί κανείς ότι του λείπουν πολλά στοιχεία ακόμα για να «σταθεί» με αξιώσεις στο ρόστερ μιας πιο φιλόδοξης ομάδας της χώρας μας, πόσο μάλλον σε ισχυρές Ευρωπαϊκές ομάδες σαν αυτές που γράφονται.

Δεν είμαι σε θέση να έχω πληροφόρηση εάν η Μαρσέιγ έχει δείξει το οποιουδήποτε μεγέθους ενδιαφέρον για τον Ουάρντα, άρα δεν «δικαιούμαι» να αμφισβητήσω ότι πιθανόν ο 23χρονος να έχει απασχολήσει την Γαλλική ομάδα ως ένας ακόμα ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να αποδειχθεί «λαχείο». Όμως, ο ισχυρισμός ότι ο Μίτσελ έχει σχεδόν… πάρει επ’ ώμου το θέμα, είναι τουλάχιστον υπερβολικός, αν όχι κάτι περισσότερο. Διότι ο Ισπανός θήτευσε στην Ελλάδα και γνωρίζει από πρώτο χέρι το επίπεδο του δικού μας πρωταθλήματος. Άρα γνωρίζει πως ακόμα και οι περισσότεροι παίκτες του Ολυμπιακού – ο οποίος απέχει παρασάγγας από τις υπόλοιπες ομάδες της Σούπερ Λιγκ- δύσκολα θα κάλυπταν τις απαιτήσεις των Μαρσεγιέζων.

Σίγουρα ο ατζέντης του Ουάρντα κάνει πολύ καλή δουλειά στην προώθηση του παίκτη, σαφώς είναι πιθανό να μπόρεσε να κεντρίσει το ενδιαφέρον ανθρώπων του σκάουτινγκ της Μαρσέιγ κι άλλων ομάδων, αλλά να ασχοληθεί επισταμένα ο Μίτσελ και γενικότερα προπονητής τέτοιων ομάδων, είναι κάτι που θέλει… τζάκι, γιαγιά και κάστανα.

papaioannou