Καλό είναι να «υποτάσσεται» ο παίκτης

«Νωπή» η δράση του

Σαββατοκύριακου και της Δευτέρας και μερικές φορές τα σχόλια «εν θερμώ» δεν είναι εύστοχα. Ευκαιρία να «δούμε»  ένα διαχρονικό ζήτημα των ομαδικών αθλημάτων, όπου παίκτες έχουν ενστάσεις για προπονητές. Όταν αυτοί δεν παίζουν ίσως «δικαιολογείται» – με πολύ μεγάλα εισαγωγικά – αλλά ενίοτε συμβαίνει και με πρωτοκλασάτους παίκτες που έχουν μεγάλους χρόνους συμμετοχής.

Η  (ταπεινή) γνώμη μου

είναι πως ο αθλητής πρέπει να «υποτάσσεται» στον εκάστοτε προπονητή και να αφήνει τις Διοικήσεις να έχουν τις πρωτοβουλίες. Είναι μέχρι ενός σημείου  θεμιτό – και ίσως ωφέλιμο ως προς τις καλές ισορροπίες της ομάδας – να θέτουν οι αθλητές τέτοιες ενστάσεις, αλλά όχι να αξιώνουν να γίνονται τελικές αποφάσεις. Αν μου επιτρέπεται να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία, έχει να κάνει απ’  τα χρόνια που έπαιζα ποδόσφαιρο, όπου μαζί με λίγους συμπαίκτες θέλαμε να φύγει ο προπονητής. Βεντετισμός, αποτίναξη ευθυνών, ή απλά κάποια προσωπικά προβλήματα; Ακόμα δεν ξέρω.  Εκείνο που σίγουρα μπορώ να αναφέρω – για όλους μας – είναι πως στην πορεία και ειδικά μετά την ενεργό μας δράση, κάθε φορά που το θυμόμασταν γελούσαμε με τους εαυτούς μας.

Διότι απλά δεν μπορούσαμε

να έχουμε προπονητή τον…  Μενότι, βάσει της αξίας μας. Γενικότερα το «αντάρτικο» των παικτών, ακόμα κι αν φέρει αποτελέσματα, τους συνοδεύει αρνητικά στο βιογραφικό τους. Σε όποια φάση της καριέρας τους και να βρίσκονται…