Γίνεται κι αλλιώς…

 

Οι πολλές απουσίες του Παναιτωλικού οδήγησαν τον Γιάννη Ματζουράκη να εμπιστευτεί πιο νεαρούς ποδοσφαιριστές με ελάχιστο χρόνο συμμετοχής και είναι γεγονός ότι μόνο άσχημα δεν τα πήγαν. Ειδικά ο Γιώργος Μύγας «έβγαλε μάτια» κι αν δεν έκανε το καλύτερο παιγνίδι του με την κυανοκίτρινη φανέλα, ήταν ασφαλώς ένα από τα δύο- τρία καλύτερά του. Βοήθησε και το καθαρό προβάδισμα, ώστε ο προπονητής του Παναιτωλικού να ρίξει στη μάχη Κωνσταντινόπουλο και Ρουμπουλάκου, πέραν και του Παπουτσογιαννόπουλου που είχε ξεκινήσει βασικός όπως ο Μύγας.
Ο προβληματισμός είναι εάν τελικά πρέπει η ανάγκη να εξωθεί τους προπονητές να τολμούν τέτοιες επιλογές και τους φιλάθλους να τις αποδέχονται «αδιαμαρτύρητα». Διότι παρατηρούμε ομάδες που δεν καταφέρνουν να πάρουν αδειοδότηση να στηρίζονται σε αρκετούς νεαρούς και τελικά να κάνουν πορείες καλύτερες, από κείνες που είχαν  πραγματοποιήσει σε προηγούμενα χρόνια.
Και μπαίνει το ερώτημα μήπως ο σχεδιασμός των ομάδων θα ήταν καλό να γίνεται διαφορετικά. Ούτως ή άλλως οι πολύ ποιοτικοί ποδοσφαιριστές άλλων χωρών δεν έρχονται εύκολα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα τώρα που γίνεται όλο και πιο «ψωροκώσταινα». Μα και σε παρελθούσες σαιζόν, πριν το οξύ οικονομικό πρόβλημα, λίγοι ήταν εκείνοι οι οποίοι προσέδιδαν πραγματικά ποιότητα στο πρωτάθλημα.
Κι από τη  στιγμή που η ποιότητα είναι δύσκολο να παραχθεί μέσω των τεχνικών χαρακτηριστικών των παικτών, το καλό και ελκυστικό θέαμα απουσιάζει. Στην περίπτωση, όμως, που θα μπορούσαν οι ομάδες να προωθούν φιλόδοξους νεαρούς παίκτες, μυημένους σε τρόπο παιγνιδιού με ποδοσφαιρικό  πάθος και ενέργεια, σίγουρα θα παρουσίαζαν καλύτερο ποδόσφαιρο.
papaioannou