Τα μαθήματα απ’ τον Πόντες

Η συνέντευξη του Λιονέλ Πόντες, μάλιστα σε εγχώριο μέσο ενημέρωσης και τόσο αναλυτική, με κύριο θέμα την θητεία του στον Παναιτωλικό είναι γεγονός που δεν συνηθίζεται στην πραγματικότητα της χώρας μας. Το είδαμε κι απ’  το Μίτσελ που δήλωσε ευθαρσώς την πατρίδα του πως τον απέλυσαν από τον Ολυμπιακό και τον αιφνιδίασαν. Πρόκειται για μια άλλη κουλτούρα, την οποία δυστυχώς δεν  έχουν οι  συμπατριώτες μας προπονητές. Αντί να μιλήσουν ευθέως για τα καλώς και κακώς κείμενα της πρώην ομάδας τους, από σεβασμό στους φιλάθλους της που τους χειροκροτούσαν πριν, αυτοί προτιμούν την δειλή σιωπή.
Ενίοτε συμβαίνει κάτι ακόμα χειρότερο, να  κουτσομπολεύουν σε «στέκια» αλλά τίποτα ευθέως. Οι λόγοι γνωστοί και είναι αυτοί που δεν θα τους κάνουν ποτέ μεγάλους προπονητές, που δεν θα κεντρίσουν ποτέ το ενδιαφέρον από το εξωτερικό.
Μέσα σε ένα κλίμα αφόρητης εσωστρέφειας και σ’ ένα τυχοδιωκτικής λογικής κυνήγι του «μεροκάματου» οι Έλληνες προπονητές μετά την απόλυση… κρύβονται. Αν μιλήσουν για τα μειονεκτήματα της ομάδας τρέμουν – κυριολεκτικά – πως θα κλείσουν την  πόρτα για το μέλλον και μαζί της πολλές ακόμα στο συνάφι. Αν μιλήσουν θετικά για τις συνθήκες της πρώην ομάδας τους θα πρέπει να παραδεχθούν τα δικά τους λάθη κι αυτό θέλει… κότσια. Μονόδρομος πλέον γίνεται το «κρυφτό» και ο στρουθοκαμηλισμός. Ό,τι και να είπε ο Πόντες, όσο κι αν συμφωνήσουμε ή διαφωνήσουμε μαζί του, του αξίζει ένα «μπράβο» κι αν ποτέ έλθει ως αντίπαλος στο Αγρίνιο – και μόνο γι’ αυτό – πρέπει να εισπράξει ένα ξεχωριστό χειροκρότημα.
papaioannou