Αναγκαίο το κακό, δυστυχώς…

Η Κάρτα Φιλάθλου είναι το καινούριο που μπαίνει στη ζωή μας κι αποτελεί μάλλον κάτι προσβλητικό για την προσωπικότητα του πολίτη. Από την άλλη όψη του νομίσματος, όμως, κάτι πρέπει να γίνει για τα απαράδεκτα γεγονότα που συνδέονται με τα γήπεδα κι αυτά μας προσβάλλουν ακόμα περισσότερο ως λαό, άρα και τον καθένα ξεχωριστά. Αν η Κάρτα Φιλάθλου αποδειχθεί μία από τις αποτελεσματικές ενέργειες πρόληψης (κυρίως) και καταστολής της βίας, καλώς θα υπάρξει.
Εμφανίζονται  και «φωνές» που αντιδρούν πολύ έντονα και προέρχονται περισσότερο από οργανωμένους οπαδούς, δηλαδή τους βασικούς – αν όχι αποκλειστικούς- πρωτοστάτες των επεισοδίων στα γήπεδα. Ειδικά των μεγάλων ομάδων.
Αρωγοί τους – φανερά, ή μουλωχτά – δημοσιογράφοι που με τις εμπρηστικές αναφορές τους και το οπαδιλίκι που «πουλάνε» έχουν συχνά συμβάλλει στην ένταση των γηπέδων. Μαζί τους – φανερά, ή μουλωχτά – και οι διοικητικοί παράγοντες, που φτιάχνουν βίαιους στρατούς οπαδών και…  έμπασαν τους «φουσκωτούς» μέχρι στους αγωνιστικούς χώρους. Μάλιστα με το κουτό επιχείρημα του «φακελώματος» εν έτει 2015, που όποιος θέλει έχει τον τρόπο να ελέγξει και τι τρώμε ακόμα,  από χίλιες μεριές.
Και μόνο η αντίδραση όλων αυτών οδηγεί στην εκτίμιση πως μάλλον πρέπει να δοκιμάσουμε και την Κάρτα Φιλάθλου, διότι δεν αποδείξαμε (ως γενική εικόνα) πως δικαιούμαστε κάτι πιο αξιοπρεπές.
papaioannou