Κερδίζουν φιλάθλους με το σπαθί τους

Μέσα σε ένα αθλητικό περιβάλλον που πλασάρουν σαν δήθεν υψηλού επιπέδου πρωταθλήματα με κάλπικες νίκες και κάλπικες ήττες υπάρχουν ομάδες που λειτουργούν έτσι όπως θα έπρεπε να λειτουργούν όλες. Κι όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε σε Κατηγορίες, τόσο δυσκολεύει το… εγχείρημα να βρεθούν  ομάδες όπως θα τις ήθελαν οι φίλαθλοι, καθώς η μία μετά την άλλη παίρνουν το… κακό το δρόμο. Αποτέλεσμα η «ξεραΐλα» στις εξέδρες των γηπέδων. Στο Αγρίνιο τα τελευταία χρόνια έχουμε την ευτυχή  συγκυρία να βλέπουμε μια ομάδα σ’ ένα άθλημα που δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο της πόλης: τον μπασκετικό ΑΟ Αγρινίου. Και το εγκώμιο δεν πλέκεται λόγω των δύο συγκλονιστικών νικών στο ΔΑΚ, για το πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής, αλλά για το DNA και τα πρότυπα που  δημιουργεί αυτή η ομάδα εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια. Αγωνιστικότητα, φιλότιμο, υπευθυνότητα και εν τέλει  ενθουσιασμό στους φιλάθλους που γίνονται αυθόρμητα  ο έκτος παίκτης, χωρίς οργανωμένους οπαδούς και Συνδέσμους.  Φίλαθλοι που αποχωρούν απ’ το γήπεδο με πλατύ χαμόγελο, «γεμάτοι» από την χαρά του παιγνιδιού κι όχι απαραίτητα λόγω της νίκης, η οποία όμως είναι πάντα καταλυτικός παράγοντας. Οι άνθρωποι του ΑΟΑ με τους παίκτες τους και τους προπονητές, τον Διαμαντάκο πριν και τώρα το Μυριούνη, έχουν κτίσει  μια ομάδα που σέβεται την προσέλευση του φιλάθλου και προσπαθεί  να τον γεμίσει ικανοποίηση και περηφάνια, χωρίς να θεωρεί κανείς τους  υποχρέωση του Αγρινιώτη να πάει στο γήπεδο. Με λίγα λόγια επικρατεί μια νοοτροπία, η οποία μοιάζει σχεδόν ξεχασμένη, αλλά μ’ αυτήν προοδεύουν στην Ευρώπη μεγάλοι Σύλλογοι. Με σεβασμό στο φίλαθλο και το άθλημα, με κατάθεση ψυχής στο γήπεδο σε κάθε αγώνα. Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσο θα αντέξει ο ΑΟΑ σ’ αυτό το επίπεδο αν η περιοχή δεν τον στηρίξει πολύ πιο ενεργά, ωστόσο για την ώρα έχει κερδίσει το θαυμασμό των αντιπάλων και οι ίδιοι δεν το κρύβουν, παράλληλα δε έχει «κατεβάσει» κι άλλο κόσμο στο ΔΑΚ…
papaioannou