«Το πάρκο πρέπει να γίνει»

Καθοριστική η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας

«Το πάρκο πρέπει να γίνει»

Κάθε μέρα που περνά ανεβάζει το κόστος αποκατάστασης των ζημιών και ανάπλασης

 

Αν προσπαθούσε κανείς να συνοψίσει το κοινό θυμικό όλων όσων τοποθετήθηκαν ή έστω παραβρέθηκαν στο προχθεσινοβραδινό Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αγρινίου, θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει στη φράση του τίτλου. Ένα έργο ανάπλασης ενός από τα πλέον αγαπημένα σημεία της πόλης που έμεινε στην μέση, δίχασε την τοπική κοινωνία και αναδείχθηκε σε καθοριστικός παράγοντας των αυτοδιοικητικών εκλογών του περασμένου Μαΐου, έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, αναμένοντας την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Μπροστά όμως ακριβώς σε αυτό το αδιέξοδο, φάνηκε και η διάθεση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών πρώτα απ’ όλα των ίδιων των δημοτών αλλά και των Δημοτικών Συμβούλων όλων των παρατάξεων, να συμφωνήσουν σε κάποια κοινά σημεία, ίσως και μερικούς αναγκαίους συμβιβασμούς, ώστε το Πάρκο να γίνει και πάλι αυτό που ήταν και να αποδοθεί στην πόλη που ανήκει.

Αν μη τι άλλω, η μακρά προχθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου και η εκτενέστατη συζήτηση, αν και δεν κατέληξε στην σαφή αποδοχή κάποιας συγκεκριμένης πρότασης, έγινε αφορμή για να εξεταστεί το ζήτημα σφαιρικότερα και να γίνει καταγραφή όλων των απόψεων και προτάσεων. Αυτό που όμως ίσως να έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι ότι το Πάρκο προστέθηκε στην ατζέντα του Δημοτικού Συμβουλίου κατόπιν συλλογής υπογραφών κατοίκων που αντιδρούν στην ανάπλαση, οι οποίοι μάλιστα κατέθεσαν και εγγράφως τις προτάσεις τους με φυλλάδιο που έφτιαξαν μόνοι τους.

Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να αντικρούσει την επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν τόσο οι ίδιοι όσο και ο δικηγόρος τους, Δημήτρης Κωσταντόπουλος, αφού και προτάσεις είχαν και γόνιμο διάλογο κατάφεραν να προκαλέσουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προσπάθεια συνεννόησης που επικράτησε ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την λύση όλων των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί εν τω μεταξύ, ενώ πρέπει να ξεπεραστούν και τα προβλήματα που προκύπτουν από την εμπλοκή του ΣτΕ αλλά και το οικονομικό ζήτημα.

Μετά την προσφυγή των κατοίκων στο Συμβούλιο της Επικρατείας αλλά και την προσπάθεια απεμπλοκής του εργολάβου που ανέλαβε το έργο, όλες οι εργασίες έχουν παγώσει. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι έχει σταματήσει η φθορά, αφού δεν πάει πολύς καιρός που είχαμε την πτώση ενός δέντρου, του οποίου οι ρίζες είχαν εκχερσωθεί, ενώ όσο προχωρά ο χειμώνας, τόσο εκφράζονται φόβοι ότι μπορεί να έχουμε κι άλλα τέτοια φαινόμενα. Όσο λοιπόν το Πάρκο παραμένει στην ίδια κατάσταση, απροσπέλαστο από τους πολίτες, χωρίς φροντίδα και παρεμβάσεις συντήρησης, τόσο τα προβλήματά του αυξάνονται. Ανάλογα με το πέρασμα του χρόνου αυξάνεται και το κόστος αποκατάστασης των ζημιών.

Αν και κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πότε θα έρθει η απόφαση του ΣτΕ, η οποία και θα είναι οριστική, δύο είναι τα ενδεχόμενα τα οποία υπάρχουν, το «ναι» και το «όχι». Και οι δύο αποφάσεις όμως, με το «όχι» να θεωρείται ως το πιθανότερο ενδεχόμενο, παρουσιάζουν η κάθε μία τα δικά της προβλήματα και δυσκολίες. Αν το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφασίσει την απένταξη του έργου, τότε αυτό πάρα πολύ απλά σημαίνει ότι κόβεται η χρηματοδότηση για την ανάπλαση, ύψους κάτι λίγο παραπάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ. Μεταφέροντας την θέση των πολιτών που αντιδρούν στην ανάπλαση, ο δικηγόρος τους μίλησε στο Δημοτικό Συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης και είπα ότι «ανάμεσα στην νομιμότητα και την απένταξη, επιλέγουμε την νομιμότητα». Στην περίπτωση όμως που το έργο απενταχθεί από το ΕΣΠΑ, εντάσσεται αυτόματα στις Δημόσιες Δαπάνες. Αυτό σημαίνει πάρα πολύ απλά ότι θα εκχωρηθεί ένα κονδύλι κατά πολύ μικρότερο για την αποκατάσταση των ζημιών και θα πρέπει με κάποιον τρόπο να βρεθούν τα χρήματα που χρειάζονται. Πρώτα απ’ όλα για την αποκατάσταση των ζημιών κι έπειτα για την αναζωογόνηση, όπως είναι ο σωστός όρος, μικρής κλίμακας στην οποία δείχνει να συμφωνεί η πλειοψηφία πολιτών και δημοτικών παρατάξεων.

Ανάμεσα στα πολλά που ειπώθηκαν στην συνεδρίαση, αξίζει να σταθεί κανείς και σε μια τοποθέτηση πολίτη που προκάλεσε αίσθηση, για απένταξη του έργου από το ΕΣΠΑ, κατάργηση της συγκεκριμένης μελέτης και υλοποίηση της επιθυμητής αναζωογόνησης με χρήματα που θα προέλθουν από έργα για τα οποία υπάρχει η δυνατότητα καθυστέρησης της υλοποίησής τους. Αν και η σκέψη αυτή δεν είναι δίχως τα δικά της προβλήματα, μοιάζει σαν η πιο ρεαλιστική λύση αυτή τη στιγμή, αφού έτσι επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή συναίνεση και ταυτόχρονα δίνεται περιθώριο να ενταχθούν και όσες προτάσεις των πολιτών είναι εφικτές. Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι ακόμη και ο ίδιος ο «εμπνευστής» του σχεδίου ανάπλασης, πρώην δήμαρχος Παύλος Μοσχολιός, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να γίνουν τροποποιήσεις στον αρχικό σχεδιασμό.

Μπορεί αυτή η περίπτωση να θεωρείται ως η πιθανότερη και να μοιάζει «ιδανική» και «ασφαλής» για όλες τις πλευρές, αλλά θα πρέπει να εξετάσουμε και το τι θα γίνει σε περίπτωση που το ΣτΕ πει «ναι» στο έργο. Αυτό το ενδεχόμενο, δυστυχώς, είναι και το μόνο για το οποίο καμία πλευρά δεν φαίνεται να έχει έτοιμη θέση. Αν και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση ο φόβος απένταξης να λειτουργήσει εκβιαστικά, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει σωρεία αντιδράσεων και αυτή τη φορά όχι μόνο από πολίτες εκτός Δημοτικού Συμβουλίου αλλά και από την ίδια την δημοτική αρχή η οποία θα κληθεί να υλοποιήσει ένα σχέδιο εναντίον του οποίου έχει ταχθεί ιδιαίτερα εχθρικά, τόσο προεκλογικά όσο και από τα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου.

Αν και προεκλογικά ο κ. Παπαναστασίου μιλώντας στον Δυτικά FM 96.1 είχε τονίσει ότι σε περίπτωση που το ΣτΕ δώσει το πράσινο φως για την ανάπλαση του Πάρκου ως έχει, τότε μπορεί να προχωρήσει σε επιμέρους αλλαγές στον σχεδιασμό του, το περιθώριο αυτό είναι πάρα πολύ μικρό και σίγουρα θα προσκρούσει σε αντιδράσεις, ακόμη και εντός της ίδιας της δημοτικής αρχής. Σε τέτοια περίπτωση, ίσως να είναι επιβεβλημένο αυτό που αρκετές φορές ακούσαμε αλλά ποτέ δεν είδαμε, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος που θα καλεί τον Αγρινιώτικο λαό να πάρει θέση επί του θέματος και να αποφασίσει τι θέλει να γίνε.

Το μόνο που είναι σαφές πλέον, είναι ότι το Πάρκο δεν μπορεί να παραμείνει στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται, όχι μόνο γιατί δεν είναι προσβάσιμο στους πολίτες αλλά κι επειδή κάθε μέρα που περνά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, ανεβάζοντας το κόστος αποκατάστασης. Δεν πρέπει όμως να αμελήσουμε ότι η κατάσταση αυτή έχει ήδη επιφέρει τις πρώτες οικονομικές συνέπειες. Πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον εργολάβο που ανεξαρτήτως απόφασης του ΣτΕ, μπορεί να διεκδικήσει αποζημιώσεις από τον Δήμο Αγρινίου για εργασίες που έχει εκτελέσει και για διαφυγόντα κέρδη, αλλά και στον ενοικιαστή του αναψυκτηρίου. Όπως μάλιστα ανέφερε σε πρόσφατο δημοσίευμά της η «Σ», ο τελευταίος αντιμετωπίζει οικονομική ζημία από τον ιδιότυπο αποκλεισμό που βιώνει και προσανατολίζεται στην προσφυγή σε ένδικα μέσα εναντίον του Δήμου.

 

Κώστας Καρακώστας