Άνθρωποι και «χαρτιά» | Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες ενός γραφειοκρατικού παραλογισμού

ΟΠΕΚΕΠΕ | Δυο «σπίτια» πιασμένα στη μέγγενη των κριτηρίων

Η «κοροϊδία» είναι ότι χαρακτηρίζει τις μέχρι σήμερα σχέσεις του πολίτη και του κράτους. Μια «κοροϊδία», ένα «κατά συνθήκη ψεύδος», το οποίο χρόνια τώρα επιβάλλει η τεράστια γραφειοκρατία ενός συστήματος διακυβέρνησης και φορολογικού ελέγχου, να υπηρετήσεις, για να μπορέσεις να διεκδικήσεις, όλα εκείνα που δικαιούσαι Ένα «κατά συνθήκη ψεύδος» που μπορεί με τίποτα να μην το επιτρέπει η συνείδηση και η αξιοπρέπεια σου, αλλά που χωρίς την εφαρμογή του, η ζωή σου δεν κινδυνεύει να απαξιωθεί «στα μάτια» των διπλανών σου αλλά και να μειώσει και τους δείκτες της αυτοεκτίμησης σου.

Ζούμε σε εποχές εξαιρετικά δύσκολες, και αυτό, όπως είναι φυσικό, δεν περιμένετε κανέναν συντάκτη καμιάς εφημερίδας να το περιγράψει ως είδηση, για να το καταλάβετε ή να το εμπεδώσετε καλά. Εκεί έξω στους δρόμους κυκλοφορεί ένα πεντάχρονο τερατώδες θηλυκό μωρό, που με κολασμένη ευκολία μπαίνει μέσα στα σπίτια μας και τρομοκρατεί καθημερινά τις ζωές μας. Σκορπάει τον πανικό και την απόγνωση και δυστυχώς καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει την καταστροφή που . Συνήθως η λέξη με την οποία επιχειρούμε να αποδώσουμε αυτή την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση είναι η λέξη «Κρίση». Πώς αυτή η λέξη όμως μπορεί να περιγράψει την αγωνία του πατέρα ή της μητέρας, που κάθε πρωί ψάχνουν τις τσέπες τους, για να δώσουν το αντίτιμο του κουλουριού στο παιδί τους, και το μόνο που καταφέρνουν να βρουν μέσα σ’ αυτή, είναι το υπόλοιπο μιας δανεικής και ανεπαρκούς βιωσιμότητας, που πλήττει σταθερά και αδιέξοδα, όχι μόνο την οικογενειακή τους οικονομία, αλλά κυρίως την κοινωνική καθημερινή τους παρουσία στις μικρές κοινωνίες των ανθρώπων της επαρχίας που ζούμε.

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ -ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΤΗΛΙΓΑΔΑΣ

 

 

Αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο επιχειρούμε να διατηρήσουμε κυρίως τις αντοχές μας και τις ελπίδες μας, για μια καλύτερη επιβίωση. Γιατί το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας μας, προς το παρόν, το έχουν απολέσει ολοσχερώς.

«Όπου φτωχός και η μοίρα του», συνηθίζει να λέει ο λαός μας, κάθε φορά που οι δυσκολίες γίνονται όλο και πιο αντίξοες. Απ’ ότι φαίνεται, το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση μιας γυναίκας, που εκτός από τα παραπάνω έχει να αντιμετωπίσει και το τεράστιο και απάνθρωπο «τέρας» της γραφειοκρατίας, το οποίο φωλιάζει παντού και ιδιαίτερα μέσα στα γεμάτα ΦΕΚ συρτάρια των υπαλλήλων του δημοσίου, δυσκολεύοντας ακόμα πιο πολύ την καθημερινότητα των πολιτών αυτής της χώρας, που προσπαθεί χρόνια τώρα να σταθεί ανεπιτυχώς στα πόδια της.

Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών. Τα τρία της παιδιά (το ένα δεκατριών (13), το άλλο είκοσι ενός (21) και το τρίτο είκοσι τριών (23) ετών) τα έχει αποκτήσει από τον πρώτο της γάμο, ενώ το τέταρτο, το πιο μικρό απ’ όλα, από τον δεύτερο γάμο της με έναν αγρότη της περιοχής μας, ο οποίος, όπως όλος ο αγροτικός κόσμος του νομού τα τελευταία χρόνια, «παλεύει» με «νύχια και με δόντια» να συντηρήσει την οικογένεια του, αλλά και να βοηθήσει όσο μπορεί την γυναίκα του, η οποία έχει πολύ περισσότερες οικογενειακές υποχρεώσεις από τον ίδιο.

Εδώ και κάμποσα χρόνια ο σύζυγός της έπαιρνε από τον Οργανισμό Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ) ένα ποσό ως εξισωτική αποζημίωση, το οποίο, σε μια περίοδο που η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αποτελεί ακόμα κυβερνητικό ζητούμενο, αποτελούσε ένα σημαντικό οικονομικό μέγεθος, σε αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε πραγματική οικογενειακή οικονομία, και το οποίο αποτελούσε ουσιαστικά ένα από τους πιο βασικούς του πόρους.

Ένα από τα κριτήρια είσπραξης αυτής εξισωτικής αποζημίωσης είναι και η κατοικία του δικαιούχου, η οποία πρέπει να βρίσκεται σε αγροτική και όχι αστική περιοχή, όπως μας ανέφερε η παραπάνω μητέρα και σύντροφος του δικαιούχου.

Μπείτε τώρα στον κόπο να διαβάσετε τον παρακάτω παραλογισμό, και πείτε μας, αν η συγκεκριμένη πολίτης αυτής της χώρας, οφείλει, απέναντι στο κράτος και την ευνομία, να χαλιναγωγήσει τα νεύρα της και την αγανάκτησή της, να καταφέρει να συγκρατήσει το «άδικο» που νοιώθει και να μην τις «πάρει» τις «ανάποδες», που λέει και ο λαός μας, οι οποίες θα την εκθέσουν στα μάτια κάθε υπαλλήλου, που θα συναντήσει στα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Πάτρα.

Όπως είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια, όσοι έχουν περιέλθει σε «γάμου κοινωνία», έχουν τα φορολογικά τους να εμπλέκονται και να συνυπάρχουν στην ίδια δήλωση εσόδων και εξόδων, που καταθέτουν κάθε χρόνο στην «οικεία» οικονομική εφορία. Έτσι και η συγκεκριμένη σύζυγος και μητέρα είναι υποχρεωμένη από το νόμο να υποβάλει κοινή φορολογική δήλωση με τον σύζυγό της. Μέσα όμως από την υποχρεωτικότητα αυτής της επίσημης καταγραφής αποδεικνύεται για τους γραφειοκράτες του ελληνικού δημοσίου, ότι η ίδια ενοικιάζει ένα σπίτι στο Αγρίνιο, στο οποίο διαμένουν τα παιδιά της από τον πρώτο γάμο. Αυτό βέβαια, σε καμιά περίπτωση δεν συμβαίνει, γιατί η εν λόγω μητέρα έχει πάψει να ενδιαφέρεται για την τύχη τους, αλλά γιατί το επιβάλλουν οι ανάγκες της εκπαίδευσης τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της επίσημης καταγραφής είναι, όπως η γραφειοκρατία του ΟΠΕΚΕΠΕ υποστηρίζει, πως ο σύζυγός της, ο οποίος έχει ιδιόκτητη κατοικία στην αγροτική περιοχή, που βρίσκονται και οι αγροτικές του δραστηριότητες και στην οποία διαμένει με την οικογένεια του, όπως τα κριτήρια της εξισωτικής ορίζουν, να στερείτε του δικαιώματος αποζημίωσης, αφού σύμφωνα «με τα χαρτιά», αυτός δεν μένει στο χωριό, αλλά στην πόλη. «Πιάσ’ τ΄ αυγό και κούρευτο».

Μην με ρωτήσετε, αν υπάρχει λύση. Λύση υπάρχει! Και μάλιστα όχι μία, αλλά δύο.

Η πρώτη είναι ,ο γάμος να λυθεί και το ζευγάρι να πάρει διαζύγιο. Και η δεύτερη είναι, η μάνα να πάψει να «φαίνεται» ότι φροντίζει τα παιδιά της από τον πρώτο γάμο και να γυρίσει το ενοικιαστήριο στο όνομα του μεγαλύτερου παιδιού της. Και οι δύο αυτές «λύσεις» όμως εντάσσονται στη λογική της «κοροϊδίας», προς την οποία το ελληνικό δημόσιο, όπως φαίνεται, έχει ιδιαίτερη ροπή και έφεση.

Ίσως να είναι σχετικά εύκολο, να αποδείξεις στο κράτος, ότι δεν είσαι παντρεμένη με κάποιον για τυπικούς λόγους. Πώς όμως θα αποδείξεις στον εαυτό σου, ότι αναγκάστηκες, να πας να υπογράψεις; Πως χωρίζεις τον σύντροφό σου και τον αφήνεις μόνο και έρημο, να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και την καθημερινότητα του, παραμένοντας όμως μαζί του στο ίδιο σπίτι και στον ίδιο αγώνα επιβίωσης; Δεν θα μοιάζει η όλη απόπειρα μια τεράστια κοροϊδία, ένα «κατά συνθήκη ψεύδος», όχι κυρίως έναντι του κοινωνικού σου περίγυρου, που θα πλήττει την αξιοπρέπεια σου, αλλά κυρίως προς τους άλλους φορολογούμενους συμπολίτες σου, οι οποίοι θα σε «περιμένουν στη γωνία», για να ανοίξουν τα κουτσομπόλικα στόματα τους, και να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, για τις δήθεν «λαμογιές» σου, που σκαρφίστηκες, για να τα «παίρνεις» από παντού;

Ίσως ακόμα-ακόμα να είναι σχετικά εύκολο να αλλάξεις το όνομα σε ένα ενοικιαστήριο. Αν και όσοι το έχουν αποπειραθεί, γνωρίζουν, ότι αρκετές φορές οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων δεν επιθυμούν να ενοικιάζουν τα διαμερίσματα τους σε εφήβους ή σε νεαρά άτομα, αν δεν υπάρχει η παρουσία ενός εργαζόμενου που να μπορεί να εγγυηθεί την σταθερή και σίγουρη καταβολή του ενοικίου. Πώς όμως μια μητέρα θα διαχειριστεί την κοινωνική και προσωπική της ευθύνη, όταν αισθάνεται, ότι, έστω και τυπικά κατά τα φαινόμενα, έχει εγκαταλείψει τα παιδιά της στην τύχη τους;

Επιχειρήσαμε και χθες και προχθές, να επικοινωνήσουμε με το αρμόδιο γραφείο του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Πάτρα και να τους θέσουμε το πρόβλημα, για να έχουμε μια πρώτη απάντηση. Αυτό όμως δεν ευτύχησε να καταστεί δυνατό, αφού, όσες φορές και αν τηλεφωνήσαμε, δεν καταφέραμε να ακούσουμε τίποτε άλλο μέσα από την γραμμή, πέρα από τον χαρακτηριστικό ήχο της αναπάντητης κλήσης.

Δεν θα το αφήσουμε όμως έτσι. Θα το προσπαθήσουμε πάλι αύριο και μεθαύριο… Κι ίσως με την πάροδο των ημερών και την όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από την ημέρα των βουλευτικών εκλογών, οι οποίες έφεραν στην διαχείριση της εξουσίας ένα άλλο κόμμα και μια άλλη κυβέρνηση, πιο αλληλέγγυα, πιο λαϊκή και πιο «αριστερή», σύμφωνα με τις εξαγγελίες της, να μπορέσουμε να βρούμε μια κάποια λύση που να μην επιδιώκει να «κοροϊδέψει» κανέναν.