Προσοχή στα παλούκια, σύντροφοι

Τρελαίνομαι. Πήγε η ώρα εννιά και δεν έχω γράψει ακόμα αυτή τη στήλη, γιατί μόλις τώρα τελείωσε μια τηλεφωνική επικοινωνία με έναν συνομιλητή από την Αθήνα, ο οποίος πήρε τηλέφωνο στην εφημερίδα, για να πει όχι τον πόνο του, αλλά τον πόνο του Αγρινίου, που δεν ξέρω, αν για κάποιους είναι τόπος να ζεις, πάντως για κάποιους άλλους σίγουρα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τέτοιος.

Γράφει ο Ασυνείδητος

Γι’ αυτά έχουμε χρόνο. Αύριο η μέρα άλλωστε, θα είναι ολόκληρη… και απ’ ότι φαίνεται θα είναι και γεμάτη.

Όμως, να που αυτό το τηλεφώνημα δεν με αφήνει να ησυχάσω. Και δεν με αφήνει, γιατί κάθε κουβέντα του συνομιλητή μου αναδεικνύει την ένδεια και την αδιαφορία όλων μας απέναντι σε ζητήματα ζωτικής σημασίας για την λειτουργία και το μέλλον μιας πόλης που θέλουμε να λέμε «πρωτεύουσα», κάθε φορά που θέλουμε να την σπάσουμε στους Μεσολογγίτες, αλλά δεν κάνουμε τίποτα για να επικυρώσουμε αυτές τις ονειρώξεις μας, τουλάχιστον στον πραγματικό χώρο και σε πραγματικό χρόνο.

Είναι η δεν είναι ουσιαστικό άραγε, τουλάχιστον 250.000 ευρώ να πέφτουν σε αυτή την κατεστραμμένη οικονομικά εμπορική πόλη; Είναι η δεν είναι ουσιαστικό κάθε δίμηνο αυτός ο Δήμος να εισπράττει κάπου αλλά τόσα από παρεχόμενες υπηρεσίες; Είναι ή δεν είναι σημαντικό άλλες εξήντα με εβδομήντα χιλιάδες(60.000 – 70.000)  το λιγότερο (να μην πω για το περισσότερο, γιατί οι υπολογισμοί είναι πρόχειροι και της τελευταίας στιγμής) κάθε μήνα να καταναλώνονται στα μαγαζιά εστίασης και αναψυχής που χάσκουν έρημα της περισσότερες ώρες της μέρας;

Όχι. Δεν αναζητώ απαντήσεις για όλα αυτά από την δημοτική αρχή της πόλης (καινούργια η παλιά) δεν έχει σημασία. Αναζητώ απαντήσεις από όλους μας. Και κυρίως από τον εαυτό μου, γιατί σε μερικά ζητήματα η ευθύνη δεν είναι συλλογική, είναι προσωπική.

Αντιλαμβάνομαι, πως όσοι διαβάσετε αυτό το κείμενο θα αναρωτηθείτε, τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να συμβαίνει. Συμπαθάτε με και κάνετε λίγο υπομονή. «Ες αύριο τα σπουδαία», που έλεγε και ο Ιούλιος κι ας μην ήταν Μάρτης και παλουκοκαύτης.

Προσοχή στα παλούκια, σύντροφοι. Μην τα κάψετε όλα γιατί θα μας χρειαστούν. Ακούστε και το γυρολόγο, που παλεύει με το λόγο.